'We gaan strompelend achter Jezus aan'

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
In de Utrechtse probleemwijk Kanaleneiland wil pionierskerk De Haven er zijn voor iedereen die wel wat van Jezus’ barmhartigheid in zijn leven kan gebruiken. Of gewoon voor wat gezelligheid. “Als je hier komt voor complexe theologische exegese, moet je verder zoeken, maar als je Jezus in actie wilt zien, ben je hier aan het juiste adres.”

Tekst: Nynke Sietsma Beeld: De Haven, Sietsma

Het is zondagmiddag vier uur. In de Utrechtse multiculti-wijk Kanaleneiland is het rustig, afgezien van een handjevol bewoners dat boodschappen doet in het winkelcentrumpje aan de Marco Pololaan. De islamitische slager Matjar Assaada is vandaag open, net als de Meta Market, de groente- en fruitwinkel. De geluiden van de snelweg ruisen op de achtergrond maar verder is het stil. De wijk lijkt in zondagsrust te verkeren.

Ietsje verderop, oostwaarts, komt voorganger Mirjam Verschoof kalm op haar racefiets aangereden. Ze slaat af bij De Haven aan diezelfde straat, een protestantse gemeenschap die op zondags een ruimte huurt van het Leger des Heils, die weer in een van oudsher rooms-katholieke kerk huist. Aan haar racefietsstuur een plastic tas met groente. Het is vandaag de eerste van de maand en dat betekent dat haar kerkgemeenschap samen gaat koken, bijpraten en eten.

De Haven is een pioniersplek van de Protestantse Kerk in Nederland, gericht op de buurt. Haar missie: ‘Meer van Jezus op Kanaleneiland’, de eerste pijler: ‘In alles zijn we gericht op Jezus’. Dat schept verwachtingen op evangeliseringsgebied maar met de bekeringsdrift van de gemeente valt het reuze mee. Iedereen is welkom, ongeacht de achtergrond, het is geen voorwaarde om Jezusvolger te zijn. Op ‘gewone’ zondagen is er een inloop met koffie en een viering in de namiddag. De diensten zijn toegankelijk, er wordt ingegaan op een bijbelverhaal en er wordt samen gebeden. Ze worden niet alleen door voorganger Mirjam Verschoof bedacht maar altijd door een groepje van drie mensen, waarvan één leek. Op de eerste van de maand is er een gezamenlijke maaltijd. Zo ook op deze zondag.

Dat het ooit een rooms-katholieke kerk was, daar is niet veel meer van te zien. De twee zalen die door De Haven worden gebruikt, doen vooral denken aan een buurthuis. Er is een bar met koffie, thee en chocolaatjes, er is een professionele keuken, een speelhoek, hoekjes om in te zitten en een grote zaal met achterin een tweedehands kledinghoekje van het Leger des Heils.

Relevant voor de buurt

Michael Remmerswaal (35) schilt aardappels aan een tafel, samen met de Turkse Ali, de assistent van chef-kok Ahmed. Een oudere vrouw snijdt in stilte broccoli. Twee jonge kinderen helpen ook mee. Michael, die meestal op zondags de koffie en thee inschenkt, drentelt er omheen. “Ik ben vandaag vrij”, zegt hij. “Maar meestal spring ik bij op mijn vrije zondagen. Het kan ineens druk zijn.”

Vandaag staan er drie soorten stamppotten op het menu. Hutspot met worst, andijvie met spekjes en een vegetarische variant. Daar komen nog salades bij en er is een toetje met peren en vanille-ijs. Meestal komen er pakweg veertig tot vijftig mensen eten, zegt Ahmed, dus er is nogal wat schil-, hak-, en snijwerk aan de winkel. “Dat we samen helpen met boodschappen doen, koken, opruimen, en afwassen hoort echt bij onze visie”, zegt voorganger Verschoof. “In alles hebben we elkaar nodig.”

Vandaag is het voorgerecht harissa, een Marokkaanse soep, zegt chef-kok Ahmed, gekleed in koksbuis. Hij begon vrijwillig in meerdere buurthuizen te koken nadat hij werd ontslagen bij een restaurant en er ook geen werk meer voor hem was in een broodfabriek in Utrecht. Maar hij kan niet stilzitten. Hij kookt graag Marokkaans maar stampotten, net zo prima. De Marokkaanse Ahmed omhelst de mensen die binnenkomen en geeft drie Arabische zoenen: wel de beweging, maar geen zoen op de wangen.

Hij loopt de keuken weer in, waar bestuurslid Maarten van Ooijen (29) wortelen en andijvie snijdt. Of de kerkgemeenschap daadwerkelijk Jezus volgt? “Nou, we gaan met z’n allen strompelend achter Jezus aan”, antwoord hij lachend.

Van Ooijen, in het dagelijks leven namens de ChristenUnie wethouder van Utrecht, woont op Kanaleneiland met zijn vrouw en éénjarig zoontje, en is nu een jaar of vijf actief bij de De Haven. “Wij zochten een kerk die niet alleen relevant is in deze tijd, maar ook relevant is voor onze buurt. Dat is hier het geval. Het is meer dan geestelijk voedsel halen. Je bent echt betrokken bij elkaar, deelt met elkaar en helpt elkaar. Nu haal ik mijn geestelijk voedsel trouwens uit deze andijvie.”

Of het in het gezelschap van mensen met allerlei achtergronden, wel christelijk, niet christelijk, Antilliaans, Turks, Marokkaans, wel eens over Jezus gaat? “Zeker gebeurt dat. Laatst had ik nog een doorwrocht gesprek over geloven met een jongen die een islamitische achtergrond heeft. Dat zijn ontmoetingen waar ik veel uit haal.” Maar hoe doe je dat nou, Jezus volgen? Van Ooijen: “De dingen die Jezus deed – zorgen voor de minderbedeelden – zie ik hier voor mijn ogen gebeuren. Als je hier komt voor complexe theologische exegese, moet je verder zoeken, maar als je Jezus in actie wilt zien, ben je hier aan het juiste adres. De hoogtes lijken hier wel hoger en de dalen bij mensen dieper dan in andere kerken die ik ken. Dat komt omdat we veel delen.”

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.