Lisa Westerveld (GroenLinks): 'Maak jezelf niet te belangrijk'

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
“Je hoeft niet altijd overal het beste in te zijn, het hardst te roepen en vooraan te gaan staan.” Tweede Kamerlid Lisa Westerveld (GroenLinks) over de rol van nederigheid in de politiek. “Je moet jezelf vooral niet belangrijker maken dan je bent.”

Tekst: Kees Posthumus

Voor GroenLinks Tweede Kamerlid Lisa Westerveld (38) is bescheidenheid een deugd die bij een volksvertegenwoordiger past. “Je moet je eigen ideeën niet het belangrijkst vinden. Ik wil in staat blijven om goed te luisteren en mijn ideeën overboord te zetten, als dat nodig is.” In mei 2017 werd Westerveld Kamerlid, met onder andere jeugdzorg en onderwijs in haar portefeuille.

Hoe bevalt het parlementaire werk u?
“Het is prachtig om dit werk te doen. Hiervoor was ik persvoorlichter en lobbyist bij de Algemene Onderwijsbond. Daar zorgde ik ervoor dat problemen waar leerkrachten tegenop liepen, terechtkwamen bij Tweede Kamerleden. Die konden het op hun beurt bij de minister aan de orde stellen. Die stap is er tussenuit, ik kan zaken nu zelf en direct aankaarten.
Ook vind ik het mooi om een stem te kunnen zijn voor mensen die niet of slecht gehoord worden. Politici krijgen veel mails en we kunnen niet alles. Toch kun je, door je inbreng in een debat, mensen het gevoel geven dat hun stem gehoord wordt.
Gisteren was er op mijn initiatief een debat over zelfdoding in de jeugdzorg, mijn meest heftige debat tot nu toe. Het aantal jongeren in de gesloten jeugdzorg dat zichzelf iets aandoet, stijgt. De inspectie bracht er een verontrustend rapport over uit. Het is zorgwekkend, tegelijkertijd is er moeilijk aandacht voor te krijgen. De jongeren waar het over gaat zijn veelal onzichtbaar voor beleidsmakers.
Tijdens het debat kwam er een mail binnen van ouders van een meisje dat zichzelf om het leven had gebracht. Zij volgden het debat vanaf de publieke tribune en waren geraakt door mijn inbreng. Na afloop dronken we samen koffie. Dat was een diepgaand, indrukwekkend gesprek. Zij vonden het heel fijn dat ik tijd voor hen maakte, ik vind dat logisch.”

De stem laten horen van mensen die anders niet gehoord worden. Waarom kunt u dat?
“Eerlijk gezegd vind ik niet dat ik een groot talent heb. Andere collega’s kunnen natuurlijker een speech houden, gemakkelijker uit hun woorden komen. Ik spreek vaak te snel.
Wat ik in mijn jeugd meekreeg: er zijn voor anderen. Mijn moeder deed en doet altijd veel vrijwilligerswerk. Zij heeft altijd oog en tijd voor anderen. In ons gezin heerste een sfeer van ‘doe maar gewoon’. Deels vanuit de christelijke traditie waarin ik opgroeide, deels vanuit Achterhoekse nuchterheid.
Je hoeft niet altijd overal het beste in te zijn, het hardst te roepen en vooraan te gaan staan. Doe je best en sta je daar niet op voor. En het is vanzelfsprekend om je het lot van anderen aan te trekken. Vanuit die houding doe ik ook mijn werk als Kamerlid.
Daarnaast werk ik gewoon heel veel. Ik ben vaak tot ’s avonds laat hier in de Kamer. Ik werk vaak in het weekend door, behalve als ik ’s zondags voetbal. Ik maak weinig tijd voor andere dingen en zie ook mijn vrienden veel te weinig. Ik ben slecht in ‘nee’ zeggen.
Voor een deel maakt dit werk het lastig om bescheiden te blijven. Zo krijg ik veel verzoeken om langs te komen bij organisaties en bedrijven. Iedere vrijdag ga ik op werkbezoek en vaak ben ik ook in het reces op pad. Verder heb ik er nauwelijks tijd voor. Andere dagen zitten vol met debatten, vergaderingen, stemmingen.
Ik voel me soms opgelaten als ik mensen uit het hele land vraag om helemaal naar Den Haag te komen. Het is geen arrogantie, het kan niet anders. En sommige onderwerpen zijn ‘te klein’. Wij gaan niet over afzonderlijke lesmethoden, projecten of schoolgebouwen.
Het criterium in onze fractie is nu: ik doe het omdat ik het leuk, interessant vind of omdat we denken dat het ons iets oplevert. Ik ben niet gewend zo te denken. Als fractie zeggen we vaak ‘nee’. Ik kan me voorstellen dat dat arrogant overkomt. Of dat mensen denken dat wij Kamerleden onszelf wel heel belangrijk vinden.”

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.