Op religieuze ontdekkingsreis in Taizé

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
Religie speelde in het gezin waarin Jasmijn Olk (23) opgroeide, geen rol. Niettemin besloot ze religiewetenschap en theologie te gaan studeren. Maar wat betekent de christelijke traditie voor haar persoonlijk? Verslag van een ontdekkingsreis die haar voerde naar Taizé, Brussel en zichzelf.

Tekst: Jasmijn Olk

We zitten tegenover elkaar in de kapel, in kleermakerszit op de grond. De zuster, mijn spiritueel begeleider van de afgelopen maanden, kijkt me vriendelijk, doch indringend aan. “Misschien”, begin ik aarzelend, “is het meer de vorm van monastiek leven, van leven in gemeenschap, dagelijks bidden, waar ik mij in thuis voel. En dat ik het van de inhoud, het christelijke verhaal, gewoon nog niet zo goed weet.” We keken terug op mijn persoonlijke zoektocht naar geloof. Een zoektocht die nog lang niet voorbij is, maar die de afgelopen jaren wel een flinke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Het was een goed moment voor reflectie: drie jaar geleden bracht ik een aantal maanden door in een klooster, en nu bevond ik mij in een vergelijkbare situatie. De eerste keer voelde voor mij als een avontuur om geloof te ontdekken, ditmaal meer als een rustpauze van het normale leven. En, terug in hetzelfde ritme als drie jaar terug, voelde ik mij voor het eerst echt open om te reflecteren op mijn ervaringen van eerder. Op de moeilijkheden die ik toen ervaarde, die nu geen rol meer spelen. Op de dingen waar ik toen zeker van was, die ik nu juist niet meer goed weet.
Opgegroeid in een gezin waar religie geen rol speelde, was het christelijke verhaal voor mij lang onbekend. Pas toen ik als student begon aan een studie religiewetenschap, kwam ik in aanraking met de rijkdom van religieuze tradities. Al snel begon ik ook met een studie theologie, op zoek naar een dieper begrip van het christelijke geloof. Gedreven, in de eerste instantie, door een academische nieuwsgierigheid. Ik wilde de traditie die onze samenleving zo fundamenteel heeft beïnvloed, kunnen doorgronden, begrijpen in ieder geval.
Voor mijn studie bezocht ik verschillende kerkdiensten, sprak met andere christenen, liet mij inspireren door hun geloof. Ik leerde de verhalen uit de Bijbel kennen en merkte dat het verhaal van Jezus Christus ook mij meer en meer begon te raken. Na het eerste semester had ik een time-out nodig. Wat ik had geleerd was niet alleen academisch interessant, het was ook informatie waartoe ik mij als persoon wilde verhouden. En daar had ik tijd voor nodig. Tijd, rust, regelmaat, dit alles het liefst in een gelovige omgeving, waar ik met mijn twijfels en vragen terecht kon. Toen ik een week in de kloostergemeenschap Taizé doorbracht, realiseerde ik me: hier wil ik blijven. Ik ging naar huis, rondde mijn tentamens af, en vertrok zo snel mogelijk terug naar Taizé, dit keer voor een half jaar.

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.