Niemand loopt voor zichzelf

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
Elke vrijdagochtend om negen uur verzamelen tussen de tien en twintig hardlopers – onder hen Kees Posthumus – zich in de kantine van AV34, een atletiekvereniging in Apeldoorn. Zon of gestage regen, barre kou of zomerse hitte, het maakt niet uit. Zij lopen.

Tekst & Beeld: Kees Posthumus

Hardlopers zijn van nature individuele sporters. Zij willen hun eigen dag en tijd, tempo, parcours en afstand bepalen. Ieder heeft zijn of haar eigen stijl van lopen. Daarom past hardlopen als sport zo goed in een geïndividualiseerde samenleving. Hardlopen is al jaren populair. Er is elke dag wel ergens een loopevenement.
Toch is er op vrijdagochtend in onze loopgroep meer aan de hand dan ´ieder voor zich´. Het is een oefening in gemeenschapszin van een bijzondere soort. Wij lopen samen.
De training begint met twee rondjes inlopen op de baan en een kwartiertje warming-up. Daarna volgt een altijd mooie route door de Veluwse bossen, met grote kans op zwijn of ree. Wij lopen in een groep, maar vormen zeker geen kudde. Twee-, drie- of meertallen, kijk maar. En heb je zin om een eindje alleen te lopen? Gewoon doen.
Kom daar eens om in familie of vriendenkring. Daar verwachten mensen dat je altijd betrokken bent, anders is het zo ongezellig. Wij niet, wij lopen soms even alleen.

Elke week is er een ander trainingsschema. Versnellen, minimale dribbel, op tachtig procent van je kunnen, rustige duurloop, een testloop van twee kilometer snel. Tijdens de versnellingen nemen de snelste lopers een voorsprong. Niet onbelangrijk te vermelden is dat de schrijver van deze bijdrage zich in de voorste regionen bevindt. Met zijn paar kilootjes te veel vlak achter een slanke modelhardloper, vlak voor een fitte zeventigjarige. Is de versnelling voorbij, dan keren wij steevast om de andere lopers op te halen. Bij ons blijf niemand achter.
Kom daar eens om in onze samenleving: wie voorop loopt, in positie of inkomen, laat achterblijvers doorgaans lekker stikken.
Wij niet, wij lopen terug, want wij lopen samen.

Tijdens de vrijdagochtendloop leren mensen elkaar kennen van hun meest kwetsbare kant: de gevreesde hardloopblessure. Lopers hebben altijd wel wat: gescheurde pezen, versleten knieën, verzwikte enkels. Bewegen is gezond, maar hardlopen heeft soms ook een pijnlijk kantje.
Blessures scheppen een band, die leedverwantschap heet. Wij lopers hebben er allemaal begrip voor, het kan ons ook overkomen. Dan ben je er een paar weken niet. Is het ernstig, dan krijg je een kaartje van de hele club of van individuen. Duurt het te lang, dan kom je mee koffie drinken als we om half elf weer terug zijn in het clubhuis. Kom je definitief terug, dan is het welkom hartelijk en loop je vrolijk mee. Tot de volgende valpartij.
Ook als een ziekte niet loopgebonden is, kun je rekenen op meeleven: een kaartje, een bloemetje, een telefoontje. De groep heeft een groepsapp, waarin naast praktische zaken ook veel andere zaken worden besproken. En veel onnodige vakantiefoto’s worden gedeeld.

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.