'Voor mij is het leven één grote, lange reis'

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
Een mens kan binnen enkele jaren een totaal andere kijk op het leven krijgen. Nu maakt singer-songwriter Marike Jager (40) een opvallend levenslustig album. Dat was vijf jaar geleden wel anders. Toen trok ze zich terug in haar eigen verdriet. Ditmaal neemt ze het op voor de buitenbeentjes in de maatschappij en wil ze verbinding maken.

Tekst: Tom Engelshoven Beeld: Martijn van de Griendt

Afgaand op haar twee meest recente albums, The Silent Song uit 2014 en haar zojuist verschenen nieuwe album Hey Are You OK, is zangeres en singer-songwriter Marike Jager een spiritueel mens. Maar wat verschillen deze twee platen van temperament! The Silent Song klonk bijna bedeesd melancholiek en introvert. Hey Are You OK lijkt juist wel een vitaminebom. Zo sprankelend en levenslustig zijn de – overwegend uptempo – liedjes. Marike viert het leven! En dat is ook helemaal logisch, gezien wat er in de vijf tussenliggende jaren in haar leven veranderd is. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. “Ach, wat is spiritueel?”, vraagt ze zich hardop af, gezeten tussen de versterkers en instrumenten in haar repetitieruimte in een voormalig klooster in Beuningen, onder de rook van Nijmegen.

Religie heeft ze niet van huis uit meegekregen. Haar moeder is katholiek opgevoed en vader hervormd, maar ze gingen thuis niet naar de kerk en over geloof werd niet gesproken. Ze herinnert zich een vriendje op de middelbare school. Dertien, veertien was ze. Ze keek een beetje tegen hem op en kon fijn met hem praten, onder anderen over muziek. Op een dag stak hij haar een briefje toe, zoals dat in die dagen nog ging. Jager: “Ik dacht: misschien gaat hij verkering vragen. Maar er stond: ‘Ik wil je iets heel bijzonders vertellen in de grote pauze’.” Toen begon hij haar te vertellen over God. Dat hij Het Licht had gezien. “Ik stond met mijn mond vol tanden, maar ik vond het ook heel bijzonder. Ik begreep het niet, maar ik probeerde het wel. Hij vertelde mij ook hoe je kunt bidden. Dat ging ik ‘s avonds thuis in bed proberen. Ik deed echt mijn best te begrijpen wat hij meemaakte en ben ook een keer met hem mee geweest naar zijn kerk. Naast hem zitten gaf me een veilig gevoel. Hij was mijn maatje en ik vertrouwde hem. Maar ik werd er ook fysiek heel ongemakkelijk van. Met een groep mensen om mij heen, die zo duidelijk ‘iets’ samen aan het ervaren waren, waar ik de buitenstaander was.”

Jezelf begrijpen
Marike Jager had, opgroeiend, haar eigen privéreligie. En dat was muziek, nog steeds een vaste waarde in haar leven. “In de muziek kon ik alles zijn wat in me zat. Van jongs af aan voelde ik me er veilig. Alle onrust die ik in me had kon ik erin kwijt.” Muziek is voor haar ook een instrument om het leven te begrijpen en te accepteren. “Muziek bracht me niet alleen inzichten, kracht en rust, maar ook troost.” Dat geldt zowel voor het beluisteren van muziek van andere artiesten, als voor het maken, spelen en schrijven van eigen liedjes. “We leggen niet voor niets graag ons hoofd op iemands schouder. We willen heel graag dat iemand anders zich over ons ontfermt en ons begrijpt. Daar haal ik veel troost uit. Dat zit natuurlijk heel erg in muziek. Ik was als tiener idolaat van Eddie Vedder, de zanger van de Amerikaanse grungeband Pearl Jam. Er zat zoveel emotie in hun muziek, die onderging ik echt in die tijd. Ha, iemand die voelt wat ik voel. Eddie was natuurlijk ook een knappe man, ik was zestien en hij hing boven mijn bed. Nu moet ik er om lachen, maar toen schreef ik heel plechtig in mijn dagboek dat ik hun muziek altijd moest blijven waarderen en nooit een cd van hen weg mocht gooien. En dan een heel verhaal erbij waarom die muziek zo belangrijk voor me was. Opdat ik die maar altijd bleef vasthouden, ook over twintig jaar nog! Alsof ik mezelf wilde bekeren. Achteraf denk ik: de een heeft God, maar ik had Eddie Vedder, of althans zijn muziek. Ik herkende daarin een emotie, die ik wel voelde van binnen, maar niet kon duiden. Het zat in de muziek, niet zozeer in de tekst. En daardoor begon ik mezelf beter te begrijpen. Ik heb als puber geen dramatische dingen meegemaakt, geen dierbare die overleed of iets dergelijks. Ik vond het al moeilijk genoeg om mezelf een plek te geven. Ook op school. Dat is gewoon de puberteit. Ik wist gewoon niet wie ik was. Ik veranderde en werd heel onzeker, omdat ik niet goed snapte hoe ik daarmee om moest gaan.”

Je kreeg al gauw erkenning door je muziek, je won de Grote Prijs van Nederland toen je begin-twintig was bijvoorbeeld. Nam dat je onzekerheid weg?
“Nee. Ik ben nog heel lang onzeker geweest. Dat zit gewoon in mij. Ik houd van complimenten en waardering. Vooral als mensen dingen bij de naam noemen waar ik erg mijn best op heb gedaan. Maar mijn eigen oordeel is altijd leidend geweest en daarin dook vaak onzekerheid op. Tijdens het maken van deze nieuwe plaat, Hey Are You OK, heb ik het voor het eerst anders ervaren. Ik zat die liedjes te schrijven, liet me door niks of niemand beïnvloeden en ik vond echt, in alle bescheidenheid, dat ik iets heel gaafs aan het maken was. En dat heb ik mezelf nooit eerder horen zeggen. Want ik ga heel intuïtief te werk en muziek overkomt mij echt.”

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.