'Een verbond met oog voor verschillen'

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:
Vrijheid in verbondenheid, dat kenmerkt het leven in oecumenische leefgemeenschap De Hooge Berkt in Bergeijk. Jules van Hoeckel: “We willen dat je persoonlijke ontwikkeling in de pas loopt met je christelijke idealen.”

Tekst: Elise de Waal 

In de oecumenische leefgemeenschap De Hooge Berkt leven mensen met een verschillende achtergrond samen: rooms-katholiek, oud-katholiek, protestants of zonder kerkelijke afkomst. Dat vraagt om een open instelling van de kleine honderd leden van wie er zestig in het Brabantse dorp Bergeijk wonen, op het eigen terrein of verderop in het dorp. “Maar het brengt je ook veel”, zegt bestuurslid Jeroen Cornelissen (58). “Hier stellen mensen vragen, iets wat ik van huis uit niet gewend ben. Die vragen zetten me aan het denken, over de preek in onze diensten bijvoorbeeld, maar ook welke kant ik op wil in mijn werk, wat daar echt bij mij past. En je kunt hier oefenen in samenleven. Ik zie in de samenleving mensen te vaak uit elkaar gaan als dingen in de communicatie niet goed lopen, wij proberen daar doorheen te breken.”

Oefenplaats in samenleven
Het zoeken naar hoe samen te leven is kenmerkend voor deze oefenplaats in gelovig samenleven die in 1967 werd opgericht. In de roerige jaren zestig vonden priesters in de woning van Guurtje Klomp-van Kemenade (1915-2003) een plek voor rust en bezinning. Velen van hen twijfelden of het priesterleven nog bij hen paste, en sommigen vonden bij haar een nieuwe plek om samen verder te leven. Een van hen was de priester-jezuïet Jan Berger (1933-2003) die al vrij snel de spirituele begeleiding van de groeiende gemeenschap op zich nam. Een gemeenschap waar zich al spoedig ook mensen van andere christelijke achtergronden bijvoegden. Samen werkten zij aan hun ideaal: een hartelijke kerk zijn in een bewoonbare wereld.

In de leefregels die richting geven aan dit leven in broeder- en zusterschap is ook het vinden van je eigen geloof en levensweg steeds belangrijker geworden.  “Vroeger deden we alles gezamenlijk; van bijeenkomsten tot diensten, je was overal bij”, vertelt Tineke Renkema (69). “We hadden ook weinig privacy want de gasten van de gemeenschap logeerden bij ons thuis. Dat was toen noodzakelijk, maar op een gegeven moment wilden mensen meer ruimte en vrijheid in hun manier van leven en geloven. Dat leidde tot een crisis die vanaf 1990 wel zo’n tien tot vijftien jaar heeft geduurd. In de fase waarin we nu zitten, zoeken we het verbond met elkaar, zonder onderlinge verschillen te ontkennen.”

Met hart en handen
“Het belangrijkste vinden we, dat je persoonlijke ontwikkeling in de pas loopt met je christelijke idealen”,  zegt Jules van Hoeckel (67). “Natuurlijk verwachten we dat bewoners zich inzetten voor de gemeenschap, maar mensen kiezen daarin een manier die bij hen past. De een werkt graag in de tuin, de ander kookt graag of houdt bijvoorbeeld van beeldhouwen.

Dat praktische, scheppende werken met je handen is essentieel in onze manier van geloven en samenleven. Wij geloven met hart en handen. Zo samenleven vraagt natuurlijk om een open blik. Veel bewoners – de meesten van ons zijn tussen de vijftig en tachtig jaar oud –  hebben een brede belangstelling voor de wereld en zijn hbo- of wetenschappelijk opgeleid. Maar dat is zeker geen eis.  Iedereen is welkom. Zoals mevrouw  Klomp altijd verwoordde: ‘We hebben elkaar nooit gekozen maar zijn elkaar gegeven in verscheidenheid’.”

De roulerende maandelijkse en wekelijkse teamtaken zijn een belangrijk moment van ontmoeting. Naast bijvoorbeeld koken kunnen mensen de diensten voorbereiden of de gastenontvangst verzorgen. Want regelmatig komen mensen hier op retraite, of gewoon een tijdje meeleven om tot rust of bezinning te komen. De gasten vormen, naast de giften en schenkingen van vrienden, religieuze ordes en kloostergemeenschappen, een belangrijke inkomstenbron. Ook betaalt elke bewoner een vaste bijdrage voor gebruik van de ruimten en woningen. Voor de maaltijden betalen alleen mensen die mee-eten een vergoeding.  Winst maken is niet belangrijk voor De Hooge Berkt, de gemeenschap wil voor iedereen  toegankelijk zijn. Vrijwillige bijdragen van bewoners maken het mogelijk dat ook mensen met een lager inkomen in De Hooge Berkt kunnen wonen of te gast kunnen zijn. En bewoners helpen elkaar met lichte zorgtaken.

De volledige tekst lezen? Abonnees van Volzin ontvangen bij verschijning van de nieuwe Volzin een e-mail met een link naar de digitale editie. Nog geen abonnee? Klik dan hier.