FacebookTwitterLinkedIn
vrijdag, 24 August 2018 10:00

'In de woestijn vind je je ware zelf'

Tekst: Jurgen Tiekstra Tekst: Jurgen Tiekstra

Twee dagen en drie nachten helemaal alleen in een tent of onder een luifeldak in de woestijn, zonder eten, met alleen water en een honingmengsel. Of waterwiegen in Kenia. Of de Berg van de Zaligsprekingen afdalen. Daar knap je als ‘spirituele reiziger’ van op. Meer dan dat: je vindt je ware zelf. Of Gods plan met jou. Dat kan ook.

Drijven in het water van een mangrovebos in Kenia. Het is een meditatieve oefening die coach Diana Bergsma (57) leidt tijdens een van haar spirituele vakantiereizen. “Een mangrove is een bos dat onder water staat”, vertelt ze. “Ik doe die oefening omdat vooral Nederlanders mensen zijn die zó in hun hoofd leven dat ze niet meer mee kunnen stromen met wat het leven geeft. In die mangrove moet je je laten meedrijven. Wat ik zie is dat mensen zich bijna niet kunnen overgeven aan de stroom. Maar je moet mee, en je moet plat blijven liggen, want onder het water zijn rotsen. Mensen raken dan gespannen: o help, ik kan dit niet. Er komt angst naar boven, omdat ze de controle verliezen, in plaats van dat ze ervan genieten: wat heerlijk is dit, ik hoef niet te zwemmen, dit gaat vanzelf.”

Wat Bergsma óók doet in Kenia, evenals tijdens haar andere spirituele reizen: waterwiegen. “Dat vind ik heerlijk om te doen. Dan neem ik mensen in mijn armen en ga ik ze letterlijk wiegen door het water heen. Dat is precies zo’n zelfde beeld als stromen: ook daarin laat je de controle los. Dat vinden mensen eng, en dan komen vaak herinneringen boven hoe ze zichzelf als kind hebben ervaren. Dan zie je vaak dat mensen al als kind een bepaalde richting op werden gestuurd; hoe ze zich moesten gedragen, wat ze wel of niet moesten zeggen. Daar begonnen al de beperkingen. Voor mensen is dat waterwiegen emotioneel, maar ook bevrijdend: om te ervaren dat je graag iets wilde, maar het niet kon of mocht. Vanuit je hart durven leven; dat is een heel proces. Dat leer je niet in een vakantie van één week. Vaak komen mensen terug om nog een keer zo’n reis te doen.”

Alleen in de woestijn
Spirituele reizen: het zijn doe-vakanties. Maar in plaats van dat je een huis bouwt of gehandicapten helpt, probeer je je ware zelf terug te vinden. De spiritualiteit tijdens deze reizen is vaak uiterst aards. Het heeft niks te maken met luisteren naar spirituele goeroes of verdieping vinden in reïncarnatie, zegt Rikkert Barendse, reisleider bij organisatie Barrio Life. Hij organiseert sinds een aantal jaren bezinningsreizen in Marokko, die culmineren in een eenzame retraite van elke deelnemer op een zandheuvel in de grote hete vlakte van de Sahara. Barendse werkt voor de reis samen met een vriend van de organisatie Nature Quest, die vergelijkbare retraites ook aanbiedt in de Nederlandse natuur.
“De deelnemers zijn vaak zzp’ers, docenten of managers uit het bedrijfsleven”, vertelt Barendse. “Het zijn voornamelijk mensen die heel mentaal bezig zijn, vaak met kantoorbanen, meestal zijn ze hbo-plus. Ze zitten vaak met een burn-out, of ze zeggen: ik merk dat ik een cadeautje aan mijzelf moet geven.”
De reis begint als het vliegtuig in Marrakech aankomt. Daarna gaat de bus naar Foum Zguid, een stadje aan de rand van de woestijn. Barendse: “Op een gegeven moment worden de telefoons uitgezet. Dat is best een momentje: mensen vinden dat moeilijk.”
Na een overnachting rijdt de groep in een jeep richting een oase met de naam Zaouia Sidi Abd Enabi, een gehucht waar zo’n honderd mensen wonen. Vroeger kwam hier de handelskaravaan uit Timbuktu, Mali, langs, op weg naar Marrakech. Een dag later lopen de deelnemers de woestijn in, waar een tent wordt opgezet als basiskamp. Iedereen kiest vervolgens zijn eigen zandduin uit voor een ‘solo quest’: twee dagen en drie nachten helemaal alleen in een tent of onder een luifeldak, zonder eten, met alleen water en een honingmengsel.
Voor die tijd al zijn er groepsgesprekken en -meditaties geweest, onder leiding van een coach van Nature Quest. “Ken je talking sticks als concept?”, vraagt Barendse. “Dat is een activiteit die veel coaches doen. Bij het kampvuur in het midden van de groep ligt een stok. Als iemand iets wil vertellen, pakt hij die stok. Daarna legt hij hem terug, en kan iemand anders de stok pakken.”Rond het kampvuur wordt de deelnemers onder meer gevraagd om de volgende zin af te maken: “Als je me echt zou kennen, dan weet je dat….” “Bij die vragen komen de eerste tranen naar boven”, vertelt Barendse. “Iemand vertelt dan: ik ben zwanger geweest maar ik ben mijn kind verloren en ik ben daar nog steeds niet over heen. Of iemand zegt: ik zit op de rand van een burn-out. Er komt heel veel naar boven dan, wat een vertrouwelijk gevoel geeft in de groep.”

Lees het volledige artikel door in te loggen op de website of in het augustusnummer van Volzin. "De reden dat ik deze reizen organiseer: zodat je letterlijk uitbreekt en jezelf confronteert met een geheel andere omgeving, een geheel andere cultuur en geheel andere invloeden.”

 

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda