FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 05 July 2018 14:25

Niet achter de geraniums

Tekst: Bert van der Kruk Tekst: Bert van der Kruk

Als daar muziek voor is
Als daar muziek voor is, wil ik het horen:
ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig zijn,
en omgeploegd met lange, diepe voren
en ongelovig. Die de wellust en de pijn
nog kennen. Die bezaten en verloren.
En àls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,
en helderheid, die geen versterving is,
wil ik die zien, wil ik die horen.
En anders wil ik zot en troebel zijn.

M. Vasalis (1909-1998), uit: Verzamelde gedichten (Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2015).

‘Ik ben lid van het koor van de Haagse Dominicus, een oecumenische geloofsgemeenschap die ik samen met anderen heb opgericht. Het is een bijzonder goed koor; ik zing er zelf ook in, al maakt dat voor de kwaliteit niet uit. Ik heb het koor gevraagd bij mijn afscheid van Stek dit lied te zingen, een tekst van Vasalis op prachtige muziek van Tom Löwental. Het gedicht gaat over oude mensen – en ja, daar hoor ik nu zelf ook toe. Maar het zijn mensen die nog krachtig zijn; ze willen niet insukkelen en achter de geraniums zitten. Nou, zo’n type ben ik al helemaal niet. De tekst heeft wel wat heroïsch: geen gezeur, we gaan gewoon door. Dat spreekt mij aan. Ik hoop op een levensfase waarin ik gewoon van alles kan blijven doen. Overigens heb ik de ongemakken ook wel leren kennen. In februari kreeg ik een beroerte. Ik zat op mijn werk en ineens zakte mijn arm weg, mijn mond trok scheef, mijn been deed het niet goed meer. Mijn collega’s zagen het patroon en dachten: dit klopt niet. Ik ben met een noodvaart naar het ziekenhuis gebracht. In de ambulance dacht ik: nou, dat was het dan. Ik werd zelfs een beetje kwaad: dan werk je je de pokken en krijg je vlak voor je pensioen dit! Waar heb ik dat aan verdiend? Maar het probleem werd snel verholpen en ik heb er niks aan overgehouden. Dat is echt genade.

Je moet eigenlijk nooit met pensioen gaan, vind ik. Dan ben je gauw dood. Je moet niet stil gaan zitten. Ik kom net terug uit Bratislava van een internationale bijeenkomst van kritische katholieken. En ik ben vicevoorzitter van de Voedselbank Haaglanden geworden, die ik vijftien jaar geleden mede heb opgericht. En o ja, ik ben ook met Afrika bezig: Ghana, waar ik vorig jaar les gaf in diaconaal opbouwwerk. Daar hebben we een stichtingkje voor opgericht. Ik ga dus weer verzuipen in het werk.
Zonder naast mijn schoenen te gaan lopen, kan ik zeggen dat ik nogal wat heb opgericht – samen met anderen uiteraard, je doet nooit iets alleen. Dat hoort kennelijk bij mij. Ik hoorde bij de allereerste groep van de Acht Mei Beweging, waarvan iedereen nu zo’n beetje dood is. Ik was de jongste toen ik de klus kreeg om de manifestaties te organiseren. Laat dat jongetje van dertig dat maar doen, dachten ze. Erop terugkijkend denk ik vaak dat ik heel hard heb gewerkt om veel mensen die ouder waren dan ikzelf – laat ik het eens heel vervelend zeggen – een mooi afscheid van de rooms-katholieke kerk te bereiden. Harmonieus, al vierend en celebrerend konden ze daarna zeggen: nou jongens, zoek het verder maar uit met je kerk, wij komen er niet meer. Tegelijk was het natuurlijk een enorme maatschappelijke beweging. Meer dan de helft van de programmaonderdelen ging over armoede, uitkeringen, ontwikkelingswerk, homoseksualiteit. Daar moet je nou niet meer om komen. Het is gewoon een sektarisch getto geworden. Iedereen die een beetje maatschappelijk nadacht binnen de r.-k. kerk is verdwenen of heeft geen stem meer. Maar ik heb niet het karakter om daar cynisch van te worden. Ik ben weggepest uit de kerk, daardoor kwam ik wel een beetje in crisissfeer terecht, maar tot mijn verbazing werd ik aangenomen bij de Protestantse Kerk. Je hebt toch wel in de gaten dat ik een katholieke jongen ben, vroeg ik tijdens het sollicitatiegesprek. Ja, zeiden ze, maar zo’n Acht Mei Beweging is eigenlijk een protestantiserende beweging, dus je hoort ook een beetje bij ons. En daar hadden ze wel gelijk in.”

Henk Baars (Den Haag, 1952) nam onlangs afscheid van Stek – Stichting voor stad en kerk – in Den Haag, waar hij sinds 2000 werkte. Hij begon als bedrijfspastor bij Hoogovens en werkte later als opbouwwerker in het dekenaat Haarlem van de rooms-katholieke kerk. Baars was de laatste voorzitter (1998-2003) van de Acht Mei Beweging.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda