FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 22 May 2018 06:59

‘Leningen moeten een invloed ten goede hebben’

Tekst: Willem Pekelder Tekst: Willem Pekelder Beeld: Corbino

Hij wilde priester worden, bezoekt nog dagelijks de kerk, maar werd toch bankier. Als directeur van Oikocredit Nederland weet Eric Holterhues het pastorale aardig met het financiële te verbinden. “Als je vraagt wat mijn talent is, is het denk ik: het verbinden van uitersten. In dit geval: geld inzetten voor een ideaal.”

Het is slechts een klein bordje op een groot kantoorgebouw aan de Arthur van Schendelstraat in Utrecht: Oikocredit. Toch gaat achter die bescheiden aanduiding de Nederlandse tak van ’s werelds grootste particuliere verstrekker van microkredieten schuil. Oikocredit, in 1975 opgericht door de Wereldraad van Kerken, had in 2016 941 miljoen euro aan kapitaal uitstaan. Via zo’n achthonderd lokale partnerorganisaties is Oikocredit op dit moment actief in zeventig ontwikkelingslanden.
Het gaat daarbij veelal om beginnende ondernemers die bij een reguliere bank geen krediet kunnen krijgen. Met niet al te grote leningen – vijftig tot vijfhonderd euro is vaak al voldoende, vandaar de benaming microkrediet – kunnen inwoners van ontwikkelingslanden dankzij Oikocredit een eigen bedrijf opzetten of doorgroeien naar een volgende fase.
De naam Oikocredit is een Griekse-Latijnse samentrekking van de woorden ‘oikos’ (= huis, de plaats waar mensen samenleven) en ‘credere’ ( = 'geloven, toevertrouwen'). In Nederland is sinds mei vorig jaar Eric Holterhues directeur van Oikocredit. De 45-jarige Rotterdammer kwam via enige omwegen in de financiële wereld terecht.
Opgegroeid in een liberaal-katholiek milieu in Rotterdam-Zuidwijk begon hij aan een studie theologie om priester te worden. “Een heroïsch doel: je leven geven voor God en de mensen”, zegt Holterhues. Maar een verblijf in Kenia maakte aan die roeping een einde. “Ik was daar voor mijn studie, en op een avond belde een zuster aan, een Ierse non. Ze zei: ‘Ik ben gestrand met de auto. Kan ik vannacht hier blijven slapen?’ Ik was diep onder de indruk van hoe ze zich inzette voor zieken- en armenzorg, maar wist tegelijkertijd: ik zou het niet kunnen, het zou voor mij een te groot offer zijn.”

Dus het was niet vanwege het celibaat dat u het priesterschap vaarwel zegde?
“Nee, niet eens. Als je het wilt relateren aan de kerk, was het meer het besef dat die aan de rand van de samenleving was terecht gekomen, terwijl ik juist middenin de maatschappij wilde staan. ‘Ik ben er óók nog’, dat idee.”

Uw roeping werd vervolgens het bankwezen. Hoe kwam dat?
“Naast theologie deed ik een vak geldkrediet en bankwezen, en ik ontdekte hoe mooi ik het zou vinden om mensen met een lening te helpen bij het waarmaken van hun ambities. Ik begon bij Triodos, een ideële bank die zich inspant voor de financiering van culturele, maatschappelijk verantwoorde en duurzame projecten. Maar toen het directeurschap van Oikocredit Nederland vrijkwam, bloeide mijn oude liefde voor de ontwikkelingslanden weer op. Waar we overigens niet alleen ondernemers financieren, maar ook landbouwcoöperaties en duurzame energieprojecten. Ik hoop in deze baan de naamsbekendheid van Oikocredit te vergroten en meer jongeren aan te trekken. Onze achterban is redelijk vergrijsd.”

Zou het niet superchristelijk zijn om het geld gewoon weg te geven in plaats van het tegen rente uit te lenen?
“Het is én én. Via niet-gouvernementele organisaties en overheden kunnen we bijdragen aan noodhulp om niet; via Oikocredit stimuleren we ondernemerschap. Vergis je niet, het maakt mensen op een goede manier trots, wanneer ze minder afhankelijk worden van geefgeld. Als je vraagt wat mijn talent is, is het denk ik: het verbinden van uitersten. In dit geval: geld inzetten voor een ideaal. Voor mijn afstudeerfeestje koos ik een tekst van Freek de Jonge: ‘Ik voel me altijd heen en weer geslingerd tussen het klooster en Las Vegas. Ik weet dat het ’t klooster is, maar in Las Vegas vind ik het.’ Zo werkt het bij mij ook. Als ik te veel in het hier en nu leef, word ik kriebelig. Maar dat gebeurt ook wanneer ik me uitsluitend zou bezighouden met spiritualiteit.”

U bezoekt wel elke ochtend de mis bij u om de hoek.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda