FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 21 May 2018 07:53

De hoop op Eenhoorn Joost

Tekst: David Roelofs Tekst: David Roelofs Artiest Eenhoorn Joost (20): de antiheld van onze tijd.

Het was woensdag 21 maart 2018 dat ik mijn scriptiewerkzaamheden onderbrak om met de stempas in de hand samen met twee anderen naar het naburige stemlokaal te lopen. Met mijn gedachten nog bij mijn scriptieonderwerp over drugsdichter Simon Vinkenoog en het Amsterdam van de jaren ’60 kreeg ik het gesprek van de twee jongens naast mij maar nauwelijks mee. Ik hoorde iets over baanzekerheid en belasting, over strategisch stemmen en het partijkartel en ineens dacht ik: de tegencultuur is dood. Vijftig jaar geleden maakten jongens zoals wij witte fietsenplannen en eisten zelf een zetel in de gemeenteraad. Toen werden er amateuristische stencils gemaakt, leuzen gescandeerd tegen de gevestigde orde. Wij lopen nu braaf naar de stembus.

Ik weet nog dat ik als middelbare scholier met wat vrienden samenspande tegen de sterk pro-Amerikaanse docent geschiedenis die ons het eindexamenonderwerp ‘Vietnam’ doceerde. Als spontane sympathisanten van de Vietcong en idolaten van het communisme, spraken we af dat ieder een deel van Das Kapital zou lezen in de hoop onze docent een ideologisch koekje van eigen deeg te geven. We schreven manifesten voor een nieuwe wereld en dachten na over boycotten van snoepautomaten en verbranding van onze schoolpas. Overtrokken en zinloos protest natuurlijk en onze anti-Vietnamsteun kwam in 2011 ook betrekkelijk laat. Maar onze kleine, alhoewel op niets uitgelopen oorlog, tegen de autoritaire, Amerikanistische leraar, voelde toch goed. We waren tegen en dat maakte ons mens.
Dat tegen-zijn, dat trekt me ook nu nog. Al weet ik dat ik nooit een pleiner of dijker meer kan zijn en ook al zal ik nooit een live happening van Robert Jasper Grootveld meer zien, de tegencultuur omarm ik. Maar dat brengt enige problemen met zich mee, want wat valt er tegenwoordig aan tegencultuur te omarmen? De treitervloggers met hun pesterige stunts? PowNews? De rappers met hun gescholden teksten, Gucci-petjes en blingbling? Nee, dat is geen tegencultuur, dat is allang mainstream geworden. Waar is de creativiteit, de opzettelijk amateuristische teksten, de ironie en zelfspot van iemand die weet dat de samenleving niet te veranderen is, maar het toch op eigen stuntelige wijze blijft proberen? Waar zijn, in Luceberts woorden: ‘de witte helden van een te winnen wereld’?

Op de dagen dat ik bevangen wordt door mijn scriptieonderwerp en hevig verlang naar een antigeluid, deed ik tot voor kort bij anderen mijn beklag over de lethargie van onze generatie. Midden in een van die betogen, zei iemand plots dat ik mijn mond moest houden. Hij zette een YouTubefilmpje aan en liet me kijken. Het duurde twee minuten. Daarna wist ik: de tegencultuur is niet dood. Het leeft!
Als profeet van het nieuwe antigeluid is recentelijk Eenhoorn Joost opgestaan. Deze muzikant brengt het amateurisme, de ready-mades, assemblages en het antigeluid van een nieuwe verloren generatie allemaal samen. Zijn teksten zijn lachwekkend slecht, zijn clips afschuwelijk gemonteerd, dansen kan hij niet, zingen nauwelijks. De titel van een van zijn nummers heet simpelweg Zelfgemaakt en is op YouTube duizenden keren bekeken. Alstublieft. Wie dacht dat de tegencultuur iets uit het verleden was, mag deze stelling heroverwegen. Ik kon geen provo zijn en mijn anti-Vietnam betogen zijn passé, maar ik troost me met de nieuwe bad taste van de antiheld van deze tijd. Zoek ‘m op, hoor ‘m uit! De hoop op de tegencultuur rust op een puisterige jongen zonder zichtbaar talent. Ik omarm Eenhoorn Joost.

David Roelofs (23) is masterstudent Nederlands aan de Universiteit Utrecht.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda