FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 26 March 2018 06:40

‘Ik kocht stiekem een verjaardagscadeau voor mijn kind’

Tekst: Elleke Bal Tekst: Elleke Bal

Maaike Neys (33) ging samen met haar gezin een uitdaging aan: honderd dagen leven op schuldsaneringsniveau. Dat viel ze zo zwaar, dat ze op de helft bijna wilden stoppen.

Hoe kwam u erbij om 100 dagen op schuldsaneringsniveau te gaan leven? 
“Ik werk sinds vier jaar bij de Amsterdamse stichting Samen is niet alleen (SINA) en daar houden we ons bezig met minima-huishoudens. Ik merkte dat deze mensen veel stress ervaren en soms ook niet de slimste keuzes maken, zoals van je laatste geld naar de McDonald’s gaan omdat je kinderen dat zo graag willen. Ik was benieuwd hoe het zou zijn om met zo weinig geld te leven en welke keuzes ik zou maken, vandaar dit plan. Ik heb het overlegd met mijn man, hij vond het eerst geen goed idee. Maar hij heeft uiteindelijk toch meegedaan. De kinderen van 2 en 3 hadden niet echt een keuze. We begonnen vorig jaar op 1 april, op 9 juli waren we klaar. De directeur van SINA zei: als je dit gaat doen, dan wil ik wel je bewindvoerder worden. De regels: één keer per week kregen we van hem een budget van 115 euro, 5 euro boven het voedselbankniveau. Alle vaste lasten waren daar al vanaf. Ik mocht geen geld aannemen uit mijn netwerk en niks verkopen via Marktplaats. Dat heb ik stiekem toch een keer gedaan, om een cadeau te kopen voor de verjaardag van mijn kind.”

Hoe hebben jullie het ervaren?
“In de eerste week ging het goed, ik dacht toen nog dat ik kon sparen. Maar in de derde week was ik er wel klaar mee. Het moeilijkste was het rond de helft. Ik bleek echt niks te kunnen sparen en ik had tegenvallers. M’n fiets ging stuk en ik kreeg een onverwachte rekening van twee tientjes voor bloedprikken. Dat viel onverwachts niet binnen het eigen risico. Ik wilde stoppen, want ik was echt moe. Ik vond dat ik mijn gezin tekortdeed en we hadden vaak ruzie thuis. Maar van mijn baas mocht ik niet stoppen. En ik was een blog gestart (broodzonderbeleg.nl) waar mensen ons ook aanspoorden om door te gaan. Ik had het zelf ook wel laf gevonden als ik was gestopt hoor.”

Hoe kijkt u er nu op terug?
“Ik heb er geen spijt van, maar ik weet zeker dat ik het nooit meer zal doen. Het ergste van geen geld hebben is dat je geen keuzemogelijkheden hebt. Keuze hebben is de grootste luxe die er is. Zo kookte ik vaak dezelfde gerechten, variatie bleek lastig. We aten regelmatig volkorenpasta met wat groenten. Gezond eten ging trouwens redelijk goed, ik kocht veel seizoensproducten. Maar het bleef stressvol. Ik was de hele tijd druk met bedenken wat we dan precies gingen eten en ik was onrustig over het feit dat ik minder voor de kinderen te besteden had. Ik piekerde dan over welke zonnebrand ik voor ze moest kopen. Ik dacht dat de kinderen er niet zoveel van meekregen, maar op een dag vroeg m’n zoontje aan een bekende: ‘Wil je een ijsje voor me kopen? Mama heeft nooit geld.’ Ik heb me nog meer gerealiseerd hoe oneerlijk armoede voor kinderen is. De aandacht voor hen is heel anders als er genoeg geld in huis is, merkte ik. Je kunt niet voldoen aan hun basisbehoeften, alleen al door de stress. Ik werk bij SINA veel met kinderen, en daar zie ik ook hoe ontwrichtend het is. Deze kinderen groeien op in huizen waarin gordijnen dicht zijn, als de bel gaat worden ze naar de deur gestuurd om te kijken of er geen deurwaarder voor de deur staat.”

Kunnen zij zich later ontworstelen aan armoede?
“Ja, dat geloof ik. Maar de enige weg uit armoede is volgens mij om jezelf op te leiden. Voor kinderen is het heel belangrijk om niet buitengesloten te worden. Met SINA zijn we op plekken waar de doelgroep is: in buurthuizen, bij voedselbanken, we lopen de financiële spreekuren af we gaan actief op zoek naar kinderen uit gezinnen die in de schuldsanering zitten. We proberen mensen de weg te wijzen naar andere instanties en we werken met maatjes. We bieden kinderen bijvoorbeeld ook zwemlessen aan. Dat is ook zo’n uitsluitingsmechanisme, want als ze niet kunnen zwemmen mogen ze al niet mee op kamp. En we melden kinderen aan bij sportclubs en bij culturele instellingen. Daar krijgen de kinderen weer andere rolmodellen dan thuis. Ik vind het heel fijn dat we mensen zulke directe hulp kunnen bieden. Sinds het 100-dagen project ga ik zelf nog bewuster met geld om. De eerste dag dat we klaar waren wist ik bijna niet wat ik moest kopen in de supermarkt, zoveel keuze was er. Op die dag zijn we met het hele gezin een ijsje gaan eten.”

Meer informatie: stichtingsina.nl.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda