FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 29 January 2018 09:44

Vertel me de waarheid, Senn!

Vertel me de waarheid, Senn! Tekt: Wilma Hartogsveld

Vijftien jaar had Senn er nauwelijks aan gedacht, maar nu bepaalde het zijn gedachten: Ooit had hij wat bijverdiend met een simpele actie waarmee hij ook nog eens mensen hielp. Een zorgvuldig bewaard geheim. Intussen smeekte zijn vrouw hem: "Ik kan er niet meer tegen, Senn! Wat is er toch met je? Heb je soms een ander? Vertel me de waarheid, Senn!"

Als hij hijgend bovenaan de trappen op het lege perron aankomt, ziet Senn de achterkant van de trein nog net uit het zicht verdwijnen. De achterkant die natuurlijk ook de voorkant van de trein is, het is maar welke kant hij opgaat.
Twee nieuwe appjes en een gemiste oproep, ziet hij op zijn mobiel. 'Trein net gemist, ik kom zo snel mogelijk', appt hij naar Steven. Zijn broer zal er wel de pest in hebben dat hij weer eens te laat is.
Nog twintig minuten voordat de volgende trein komt. Senn strijkt zijn hand door zijn haar dat door het fietsen in de wind alle kanten opstaat. Vijf over tien, hij zou wel een kop koffie lusten. Maar op het kleine, nu uitgestorven station van Lent is dat niet te verkrijgen. Straks in Nijmegen dan maar tijdens het overstappen. Het is nog een hele zit naar Delft.

Mooie meevaller
Met zijn rug naar het spoor leunt hij met zijn ellebogen op de betonnen rand die voorkomt dat je naar beneden valt. In de verte ligt Nijmegen. De stad waar hij studeerde en waar hij besloot dat er niets mis mee is om wat bij te verdienen met een simpele actie waarmee hij ook nog eens mensen hielp.
Beneden op het grasveld liggen lege flesjes en andere rommel. Dan valt zijn oog op een klein blauw mapje. Zo eentje waar je pasjes in kunt doen omdat die niet allemaal in je portemonnee passen. Er zal wel niets inzitten, denkt Senn en hij tuurt weer naar de grote stad aan de overkant van de Waal. Maar dan ziet hij toch weer het mapje dat op de een of andere manier zijn aandacht lijkt te trekken. Hij kan net zo goed naar beneden lopen om te kijken, zijn trein is er nog lang niet.
Het duurt even voordat Senn het mapje tussen het hoge gras heeft gevonden. Grappig dat het van bovenaf zo duidelijk zichtbaar was en nu hij dichterbij staat eigenlijk nauwelijks te zien is. Kwestie van perspectief.
Het ding ligt er al een tijdje kennelijk, want op het metalen scharniertje zit roest en het leer is door het vocht aangetast. Hij schudt, maar er rammelt niets en als hij het openklapt lijkt het leeg. Terwijl Senn de trap weer opklimt, kijkt hij nog even in de vakjes. Midden op de trap staat hij stil. Een bankbiljet. Tweehonderd euro. Verrast houdt Senn het biljet tegen het licht. Geen twijfel mogelijk. Het is echt. Dat is toch een mooie meevaller op deze dag die zo waardeloos begon. Zorgvuldig kijkt hij in de andere vakjes. Leeg. Of toch niet? Ergens vindt hij een klein briefje dat hij er voorzichtig uitpeutert zodat het niet scheurt. In een handschrift dat hem sterk aan dat van zijn moeder doet denken, staat er: 'Vertel me de waarheid.' Even stokt de adem in zijn keel. Dan schudt hij met zijn hoofd alsof hij zijn natte haren uitschudt na het douchen en keert het briefje om. Door het vocht is niet goed te lezen wat er staat, maar het lijkt een code. Senn vist zijn portemonnee uit de zak van zijn spijkerbroek en steekt het bankbiljet erin. Het mapje kan straks wel ergens in een vuilnisbak, nu steekt hij het in een andere broekzak.

Anders dan de zijne
Boven aangekomen staart hij peinzend naar de code. 622, iets dat hij niet goed kan lezen, en dan twee grotere cijfers. Of zijn het letters? Ineens weet hij het. Dit is een postcode! 622. BI. Snel pakt hij zijn mobiel en begint te zoeken. 622. is de postcode van Maastricht. En dat vierde cijfer lijkt toch ook wel een twee. 6222 BI levert niets op. Maar als die I een L zou zijn…. Senn kijkt gespannen naar het scherm van zijn mobiel. Er verschijnt een adres. 6222 BL, dat is de Bethlehemweg in de wijk Nazareth, Maastricht. Hij kent de stad niet goed, maar weet wel dat dit niet bepaald een chique wijk is. Was het niet een van de zogenaamde 'prachtwijken' van Vogelaar?
Senn schrikt op uit zijn gedachten als hij de trein hoort naderen. Een later ploft hij neer op de blauwe nepleren bekleding van de bank. Hoeveel mensen hebben hier al gezeten, onderweg naar school, werk. Of op weg naar iemand die je te lang niet hebt gezien, zoals hijzelf. Maar op de een of andere manier heeft hij er totaal geen zin meer in.
Het meisje tegenover hem is een jaar of zestien. Ze heeft blond haar en opvallend groene ogen. Net als Senn. Maar haar mond is juist heel anders dan de zijne. Volle lippen en een gulle glimlach. Is zij misschien… Dan roept hij zichzelf inwendig tot de orde. Stop hiermee, Senn Bodegraven. Vijftien jaar heeft hij er nauwelijks aan gedacht en sinds een maand bepaalt het zijn gedachten.
Als haar blik die van hem kruist, slaat hij zijn ogen neer en staart naar het briefje dat nog in zijn hand ligt. 'Vertel me de waarheid.' Vanmorgen heeft zijn vrouw het hem nog toe geschreeuwd. "Ik kan er niet meer tegen, Senn! Wat is er toch met je? Heb je soms een ander? Vertel me de waarheid, Senn!" Hij had haar verzekerd dat er niets was en al helemaal geen ander. Maar in de betraande ogen van Sophy zag hij dat ze hem niet geloofde.

Anoniem blijven
Sophy. Ze was de liefde van zijn leven. Een klassieke schoonheid die met haar 38 jaar nog steeds de aandacht wist te trekken van zo'n beetje alle mannen die haar zagen. Maar dat was niet belangrijk voor Senn. Sophy was de eerste vrouw die tegen hem opgewassen was. Die zijn arrogantie, zijn cynisme, zijn stoere praat niet alleen verdroeg, maar er ook dwars doorheen keek. Op de een of andere manier maakte ze hem zachter. Nog nooit had hij zoveel van een vrouw gehouden. Het was onverdraaglijk om haar zo te zien. De laatste tijd ging het juist weer zoveel beter. Met haar en met hen. Na jarenlang dokteren had Sophy eindelijk geaccepteerd dat zij geen kinderen zou krijgen. De kans op een zwangerschap was minimaal. En dat lag niet aan hem. Toen de uitslag kwam van het onderzoek van zijn zaad, had hij net gedaan of hij zenuwachtig was. Maar natuurlijk wist hij al dat het in orde was.
'Vertel me de waarheid.'
Onmogelijk.
"Het volgende station is station Nijmegen, deze trein zal verder gaan in de richting van Wijchen." Hij moet overstappen. Op het perron checkt hij het spoor. Handig, die NS app. Hoe lang zou je er eigenlijk over doen om naar Maastricht te treinen vanaf hier? Die tweehonderd euro zitten hem niet lekker, net zoals de tekst op het briefje. Senn neemt een beslissing. Hij gaat gewoon naar dat adres en ziet wel wat er gebeurt.
De trein naar Roermond staat er al. Hij appt Steven dat er helaas iets tussen is gekomen en dat hij later vandaag zal bellen. Nu hij een besluit heeft genomen, voelt hij zich ineens beter.
Twee en een half uur in de trein. Genoeg tijd om na te denken. Over het meisje dat hem vier weken geleden ineens had gemaild. Ze was er absoluut zeker van dat hij haar vader was en wilde contact. Zijn hart had een paar slagen over geslagen. Dit kon niet waar zijn. Ze hadden hem in het ziekenhuis verzekerd dat hij anoniem zou blijven. Sophy. Ze wist er niets van. Dat moest zo blijven, had Senn besloten en hij had het bericht gewist uit zijn mailbox. Maar het was niet mogelijk het uit zijn geheugen te wissen.

Eerlijke mensen
Senn zakt wat onderuit en staart uit het raam. Het rivierenlandschap glijdt aan hem voorbij.
De stoptrein stopt vaak. Eindelijk komt hij tot stilstand in Roermond. Nog een uur en dan is hij in Maastricht. Hij lijkt wel gek. Er is vast niemand thuis. Hoe weet hij dat het geld van dezelfde persoon is als het briefje? Misschien beter gewoon de trein terug te nemen. Zijn nieuwsgierigheid wint het echter van zijn sceptische gedachten.
Het traject Roermond - Maastricht is drukker. Studenten vullen de coupé met de bravoure van de jeugd die hij zo goed kent uit zijn studententijd. De waarheid… daar was hij in die tijd nog naar op zoek. Hoe lang is het geleden dat hij concludeerde dat de waarheid niet veel meer is dan datgene wat je zelf op een bepaald moment voor waar wilt houden?
Op het Centraal Station van Maastricht neemt hij de bus naar Nazareth. Na een korte wandeling door de straten met veelal dezelfde eenvoudige rijtjeshuizen uit de jaren zestig is daar de Bethlehemweg. Op de brede groene middenberm laat een dikke man zijn even dikke hondje poepen.
Even aarzelt Senn. Maar dan pakt hij het mapje, stopt de tweehonderd euro erin en belt aan. Minutenlang blijft het stil. De dikke man staat stil en kijkt hem wantrouwend aan. Dan gaat de deur open. Een kleine breekbare gestalte met heldere ogen in een verrimpeld gezicht. Senn strekt zijn geopende hand met daarop het mapje naar haar uit. Een glimlach breekt door op het gezicht van de oude vrouw. Terwijl ze het mapje aanneemt alsof het een breekbaar vaasje is, zegt ze: "Dankjewel dat je me de waarheid hebt verteld." Verward kijkt hij haar aan. "Ik heb niets gezegd", stamelt hij. "Ik ben vaak bedrogen en teleurgesteld in mensen", klinkt het. "Maar door jou weet ik dat er ook nog eerlijke mensen zijn."
De terugweg naar Lent lijkt zoveel korter dan de heenweg. Iedere minuut komt hij dichterbij het moment dat hij heeft gevreesd en vreest. Maar hij twijfelt niet meer.
'Vertel me de waarheid, Senn': dat gaat hij doen. 

Wilma Hartogsveld (49), uit Oosterhout (Gld.), is predikant van de Protestantse Kerk in Nederland en met ingang van deze jaargang columnist van Volzin. De inzending van Wilma Hartogsveld heeft van de jury van de Volzin-schrijfwedstrijd 2017 een eervolle vermelding ontvangen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda