FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 24 January 2018 09:47

Uitzicht door inzicht

Uitzicht door inzicht Tekst: Geert van der Leest

Ik zat gedurende vele uren aan het bed van mijn vader. Hij was erg ziek. Ik had een goede band met hem en we praatten niet alleen over koetjes en kalfjes, maar juist ook over dat wat er toe doet. Ik vroeg hem of hij nog twijfels had over zijn leven en of hij nog ergens spijt van had. Hij was zwak, moe en benauwd en kon zich niet meer lang concentreren of praten. Op die manier kom je wel snel tot de kern der dingen, want voor veel praten was geen energie meer. 

Hij vroeg me: "Geert, ben ik wel een goede vader geweest? Heb ik het wel goed gedaan? Ik was toch erg veel weg voor het werk of andere zaken."
Daarna verzuchtte hij: "Ik heb mijn hele leven gezocht. Gezocht naar de waarheid, naar ontplooiing, naar groei, naar wat mijn ware ik was en waartoe ik werkelijk op aarde ben, wat mijn bestemming is. Ik zie nu pas dat ik zo veel aan het zoeken ben geweest dat ik me niet goed heb gerealiseerd dat dat wat ik zocht gewoon al aanwezig was; jullie, mijn zonen, mamma, onze familie en de fijne vrienden om mij heen. Jullie allen zijn mijn liefde, mijn vreugde, mijn spiegel en mijn licht. Het spijt me erg dat ik me dat nu zo laat realiseer. Misschien dat mijn inzicht jou nog kan helpen."

Zijn zoektocht was klaar, hij had zijn waarheid gevonden, het inzicht dat hem bevrijdde van een onzekerheid, van een ver verlangen.
Nu ik dit opschrijf staan de tranen weer in mijn ogen, want ik was een paar maanden daarvoor net gescheiden van mijn echtgenote, maar ook van mijn kinderen. Een vechtscheiding met veel pijn en verdriet, waarbij er in één klap een einde kwam aan twintig jaar gezinsleven. Zittend aan dat ziekbed van mijn vader moest ik huilen van verdriet en herkenning. Want het was precies dezelfde vraag die ik onlangs aan mijn eigen kinderen had gesteld toen ik gescheiden raakte van mijn gezin: "Ben ik wel een goede vader geweest voor jullie?" Want ook ik was voor werk en andere zaken vaak weg van huis en gezin.
Het antwoord van mijn kinderen op mijn vraag kon ik echter vrijwel woordelijk ook aan mijn vader als antwoord geven. Zij zeiden me: "Pappa het is ontzettend jammer en verdrietig dat het zo loopt, maar je hebt binnen jouw mogelijkheden gedaan want je kon doen. We zijn je dankbaar en we nemen jouw inzet en liefde mee als ervaringen in ons leven en natuurlijk houden we contact, je verdwijnt nooit uit onze gedachten." Die boodschap die ik enkele maanden geleden van hen kreeg, kon ik nu dus zelf meegeven aan mijn vader tijdens ons - naar later bleek - laatste samenzijn. Een paar dagen later is hij in zijn slaap overleden.

Ik heb deze ervaring verteld op zijn begrafenis; hoe moeilijk het ook was. Maar zijn ontboezeming over zijn zoektocht en wat hij heeft geleerd kan ik nu toch meenemen in mijn eigen leven zoals ik dat nu leef en beleef na de scheiding.
Deze ervaringen hebben mij geraakt en mijn manier van kijken is veranderd, zo lijkt het. Het zijn mijn naasten die betekenis aan mijn bestaan geven, zo heb ik ervaren en beleefd. Ik leef meer in vrede vanuit die 'waarheid'. Ik ben minder onrustig, zoekend. Sta meer open en ontvankelijk in het leven. Kijk anders, ervaar anders. Het omgaan met mijn medemens, het stralende licht van de dag, die zingende vogel, de geur van het land of de kleur van de muziek; het is een andere wijze van kijken en ervaren.

Een beetje zoals de spiegels doen in het huis van de duizend spiegels. Mijn moeder vertelde me vroeger dat verhaal als kind. Ik ben erg visueel ingesteld en ik vond het een prachtig verhaal. Ik kan het me zo goed voorstellen. Het was als een film in mijn hoofd.
Het ging over een hond die in de tempel verdwaalde en in de spiegelzaal terechtkwam. Toen hij plotseling geconfronteerd werd met de duizend spiegelbeelden, gromde en blafte hij naar zijn vermeende tegenstanders. Deze toonden hem ook duizendvoudig hun tanden en blaften terug. Waarop hij nog meer als een dolle hond reageerde. Dit vergde uiteindelijk te veel van zijn krachten, zodat hij van opwinding dood neerviel. Er ging een tijdje voorbij en op een dag verscheen er een andere hond in dezelfde zaal met de duizend spiegels. Ook deze hond zag zichzelf in duizendvoud omgeven door zijn evenbeeld. Hij zwaaide vrolijk met zijn staart en duizend honden zwaaiden naar hem terug en maakten plezier met hem. Blij en vol goede moed verliet hij de tempel.

Wat ik hiervoor heb verteld is mijn ervaring, mijn inzicht, mijn waarheid. Deze 'waarheid', die ik zelf heb ervaren, maakt mij vrij. Vrij van een aantal - nodeloze - angsten en zorgen. Het is een soort overgave. Een overgave aan het leven zelf, aan het besef te mogen 'zijn'. Het basisgevoel te leven vanuit 'overvloed' en niet vanuit 'tekort'. Een verhaal gekleurd door mijn eigen levenservaring, doorleefd vanuit pieken en dalen, vanuit licht en donker, vanuit vrede en onvrede, vanuit liefde en angst.
Uitzicht door inzicht. ●

De inzending van Geert B. van der Leest (53), adviseur in De Meern, heeft van de jury van de Volzin-schrijfwedstrijd 2017 een eervolle vermelding ontvangen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda