FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 18 October 2017 09:01

Onderwerp je aan de dingen die gedaan moeten worden

Onderwerp je aan de dingen die gedaan moeten worden Tekst: Elze Riemer Beeld: Jedi Noordegraaf

“Het gaat er niet om dat je een fijn en goed gevoel hebt bij het goddelijke en het mystieke, het gaat erom je met inspanning en soms met tegenzin te onderwerpen aan de dingen die gedaan dienen te worden”, zegt Mario Coolen, die als pastor en theoloog de hel en de hoop van Guatemala gezien heeft. Derde in een serie van zeven gesprekken over de actualiteit van het oudste christelijke gebed, het Onze Vader.

Acht jaren slechts, van 1972 tot 1980, werkte Mario Coolen als pastor in Guatemala. Hij zag hoe Maya’s uitgebuit werden op de suikerrietplantages, hij was getuige van de opstand van de suikerrietkappers en de moorden en ontvoeringen die hierop volgden. Hij verloor vrienden en collega’s. Acht jaren slechts, maar ze bepaalden zijn verdere leven, zijn engagement en zijn geloof.

Kúnt u nog wel bidden: ‘laat uw koninkrijk komen’?
“Ja zeker. Want je bidt úw koninkrijk kome - wat of wie die u ook is. Het gaat niet om mijn koninkrijk en hoe ik denk dat dat eruit moet zien. Het gaat over hoe ik meewerk aan het mooie, goede en rechtvaardige – want dat is voor mij ‘uw koninkrijk’ – , op een manier dat ik de komst van dat koninkrijk niet in de weg zit. Dat ik actief ben, zonder dat ik het vastgrijp. Dat ik eraan bijdraag, zonder het in te pakken.”

Hoe ziet dat eruit in uw leven?
“De Franse filosoof en schrijver Albert Camus is daarin voor mij een belangrijke gids. Camus was in de ban van de absurditeit van het leven maar vond ook dat dat absurde leven het ten volle waard is om verdedigd te worden. In zijn essay De mythe van Sisyphus laat hij zien hoe dat eruit ziet: Sisyphus rolt een steen de berg op, totdat hij bijna boven is en denkt ‘we zijn er’, waarop de steen weer naar beneden rolt. Toch luidt de slotzin van dit essay: ‘We moeten ons Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen.’ Hij is dus niet een zielenpoot die steeds weer opnieuw moet beginnen. Hoezeer hij zich ook onmachtig voelt om te realiseren wat hij wil realiseren, het is de inspanning waar het om gaat; het waardige leven, juist in dat lijden van de steen naar boven rollen.”

Wat is uw Sisyphuservaring?
“Mijn hele werkende leven ben ik al betrokken met de mensen in Guatemala, en dan specifiek met de Maya’s die te werk worden gesteld op suikerrietplantages. Het is een vorm van moderne slavernij die tot op de dag van vandaag voortduurt. In 1972 ging ik daar als jonge theoloog heen en ik was, zonder dat ik de term toen kende, getuige van het ontstaan van een ‘theologie van bevrijding’. Maar begin 1980 rolde de steen van ons werk van vorming en bewustwording op een verschrikkelijke manier naar beneden. Een geslaagde staking van de suikerrietkappers werd door de plantagebezitters beantwoord met ontvoeringen, martelingen en moord. Meer dan honderd personen zijn daarbij omgebracht, onder wie directe collega’s en vrienden van mij.
De laatste tijd leek het in Guatemala de goede kant op te gaan, vooral omdat de Verenigde Naties een internationale commissie tegen de straffeloosheid instelde die de criminele vervlechting van een economische elite met een corrupte politiek blootlegde. Maar toen enkele weken geleden de huidige president Morales in staat van beschuldiging werd gesteld vanwege illegale financiering van zijn verkiezingscampagne, brak de hel los. De president was daar zo woedend over dat hij de leider van die internationale commissie, de Colombiaanse advocaat Iván Velásquez, tot ongewenst persoon verklaarde en opdracht gaf hem – toch de hoop van Guatemala – het land uit te zetten. Weer dreigt het mis te gaan in Guatemala, ondanks de inspanningen van zovelen. Ook mijn werk en ons werk daar van Solidaridad lijken weer van de tafel te worden geveegd; de steen rolt opnieuw naar beneden.”

Ik kan me niet voorstellen dat u steeds weer die steen omhoog rolt, zonder ook maar een sprankje hoop te hebben dat het iets uithaalt.
“Oh, zeker heb ik hoop. Ik heb drie boeken samengesteld met de verhalen van mensen die vermoord zijn in Guatemala, verteld door de nabestaanden, de hoofdrolspelers. Met foto’s over die hel op de suikerrietplantages en met aangrijpende portetten van de nabestaanden.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda