FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 12 September 2017 12:53

‘Mijn handen maken wat het lichaam van Christus wordt’

Zuster Maria sorteert de hosties, zuster Johanna achter de steekmachine Zuster Maria sorteert de hosties, zuster Johanna achter de steekmachine Tekst: Bert van der Kruk Beeld: Stijn Rademaker

De zusters clarissen in Megen runnen de enige kloosterhostiebakkerij die Nederland nog rijk is. In aandachtige stilte maken zij van tarwemeel en water een dun schijfje ongedesemd brood dat een cruciale rol speelt in de kerk. “Alles wat echt is, blijft.”

Het is warm in de hostiebakkerij. In haar witte werkhabijt bedient zuster Rebecca (33) de vier hostie-ijzers die naast elkaar staan opgesteld. Ze opent het eerste ijzer, giet een pollepel deeg midden op de sissende plaat en drukt daarop de bovenzijde – eveneens verhit tot 170 graden Celsius. Een klein restje deeg gulpt daarbij over de rand. Daarna gaat de bakster vliegensvlug naar het volgende ijzer voor dezelfde handeling.
Elke koek moet twee minuten bakken. De kleine zandloper die boven de ijzers hangt, laat zuster Rebecca ongebruikt. “Ik werk op gevoel, op gehoor”, zegt ze in de ruimte waar doorgaans weinig woorden klinken. Er hangt een zoete geur, alsof er suiker aan het deeg is toegevoegd. “Nee hoor, het is allemaal heel puur. Gewoon tarwemeel en water. In het pure zit van nature al veel smaak; je hoeft er niks bij te stoppen.”

Verheven
Dit fysieke werk boven de ijzers houd je niet de hele ochtend vol. Daarom wisselen de drie zusters in de hostiebakkerij elkaar af. In de naastgelegen ruimte, waar het aanmerkelijk koeler is, zijn zusters Johanna en Maria aan het werk. De eerste steekt met een soort boormachine uit een stapel van zo’n zeventig grote koeken de hosties. De tweede haalt de hosties los van elkaar, als munten uit een rol geld, en sorteert ze.
Het geluid van de steekmachine komt extra hard aan in deze stille, serene wereld. Het stoort zuster Johanna (41) geenszins. “Ik word er niet door afgeleid. Ik heb mijn eigen gedachten, mijn eigen gebeden onder het werk. Alle geouwehoer is weg; alles wat echt is, blijft.” Ze doet het werk al twintig jaar. Na een jaar kunstacademie wist ze het zeker: ik wil het klooster in. Er werd toen vaker gebakken dan de huidige twee ochtenden per week. “En we waren met meer zusters.”
Als zuster Johanna de steekmachine heeft stilgezet, resteert in de hoge, witte ruimte alleen het tikkende geluid dat hosties op een tafel maken als ze worden gesorteerd door vrouwenhanden. Zuster Maria (29) bekijkt en betast ze in alle vlugheid stuk voor stuk: de goede gaan in het bakje op haar schoot, de hosties met een breuk schuift ze terzijde. Sommige beschadigde hosties breekt ze nogmaals, “om het verschil met een echte hostie aan te geven”.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda