FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 04 September 2017 09:00

‘Ik ben blij dat God een mysterie blijft’

‘Ik ben blij dat God een mysterie blijft’ Tekst: Arjan Broers, Beeld: Corbino

Met De waterdruppel. Weg van God schreef de 91-jarige dominicaan Ernst Marijnissen een opmerkelijk boek. Geïnspireerd door de Schrift en kritisch op het kerkelijk instituut verwoordt hij waar het om zou moeten gaan: “Menswording door de ontmoeting met God, die puur goed is.”

Drie jaar geleden, Ernst Marijnissen was toen 88, zei hij tegen zijn medebroeders in het klooster: “Ik wil graag de woensdag vrij. Wat vinden jullie ervan?”
Hij vertelt het met een glimlach, want het was ook een beetje spel. Zijn broeders zeiden, in dezelfde geest: “Als je het nu niet doet, dan doe je het nooit meer”.
En dus ging Ernst Marijnissen, pater dominicaan in Huissen, elke woensdag na het ochtendgebed met de bus naar Nijmegen, de stad waar hij opgroeide. “Ik ging altijd naar de koffiehoek van de HEMA. Daar had ik uitzicht op de markt en de Waag, het oude stuk van de stad dat niet met het bombardement in 1944 is vernietigd. Ik nam er koffie en een tompoes, en dan schreef ik aan mijn boek.”
Het was er meestal gezellig druk, in de koffiehoek van de Hema. Moeders met jonge kinderen, studenten die een laat ontbijtje kwamen halen. “En ik zat daar dan tussen, met mijn schriftje. Ik werd er heel verstild”, vertelt de kloosterling.
Die verstilling is te voelen in zijn boek. De waterdruppel heet het, ondertitel: Weg van God. We spreken erover op zijn kamer in het dominicanenklooster van Huissen, terwijl buiten beurtelings de zon schijnt en zomerregens neergutsen. Het is een bijzondere atmosfeer, daags na de drukbezochte uitvaart van zijn medebroeder en collega-auteur André Lascaris, die op 6 juli overleed, 77 jaar oud.
“Zijn dood heeft me aangegrepen”, zegt Marijnissen. “Ik zal nooit vergeten dat we in 1980 een broedergesprek hadden over de vraag: waarom leef je in het klooster? Het ging over van alles, maar André zei toen heel eenvoudig: ‘Om God te zoeken’. Ik heb dat altijd onthouden en het kwam naar boven toen ik dit boek ging schrijven. In essentie gaat het om God. Dat heb ik proberen te verwoorden.”

Bijbelse beelden
De waterdruppel is een boek van een man die opmerkelijk vitaal is, maar ook aan het einde van zijn leven staat. Een man die een leven lang geleefd heeft met de Schrift, en die zijn inzichten en zorgen soms beter kan uitdrukken door een bijbels beeld te gebruiken dan door het rechtstreeks te doen. “De verhalen van de Bijbel zijn vlees en bloed in mij geworden”, zegt hij.
Wie het eerste hoofdstuk leest, verwacht een biografisch getint boek. Maar het levensverhaal is enkel inleiding. Toen Ernst Marijnissen elf jaar was stelde zijn vader voor om op zondag naar de kerk te gaan. Het was 1937 en de jongen werd verliefd op de rooms-katholieke kerk in het Albertinum, het grote klooster van de dominicanen in Nijmegen, dat in 1994 werd afgestoten. De orde, de schoonheid en de verhalen van de kerk boeiden hem. Hij koos voor een leven in de Orde der Predikers, zoals de dominicanen officieel heten. “Ik ben in hart en ziel een verkondiger”, zegt hij tachtig jaar later.
In de Tweede Wereldoorlog werden de bevriende Joodse buren aan weerszijden van het gezin Marijnissen opgepakt en naar later bleek vermoord door de nazi’s. Het ‘vergissingsbombardement’ van februari 1944 verwoestte een deel van het Nijmegen waarin hij opgroeide. “En na de oorlog de Koude Oorlog en de gruwelen van het communisme”, zegt hij. “Ik heb er een verwantschap met het jodendom aan overgehouden en een diep wantrouwen jegens alles met een sterke centrale leiding.”
Het Tweede Vaticaans Concilie dat in de jaren zestig de kerk opengooide, was dan ook een geschenk uit de hemel. Het zette een kerkvernieuwing in gang waarbij Nederlandse dominicanen een prominente rol speelden. Marijnissen kijkt met genoegen terug op de decennia daarna, toen de broeders in Huissen cursussen en retraites verzorgden en elkaar ’s avonds in de communiteit bijpraatten over hun ervaringen in de levendige katholieke kerk van die dagen.
Nog steeds geeft Marijnissen leerhuizen in het Gelderse klooster, dat ook een bloeiend bezinningscentrum is: elf dinsdagmorgens in voor- en najaar. “Ik kijk per jaar of ik het nog kan. We lezen samen een bijbelboek – momenteel het Evangelie van Lucas – bestuderen de achtergrond ervan en brengen het verhaal in verband met onze eigen levenservaringen nu. Hier in huis word ik wel eens spottend ‘rabbi’ genoemd, een grapje dat mij goed doet, want die leerhuisgesprekken zijn mijn bron. Daar gebeurt het: de oude verhalen komen samen met onze levenservaringen. Ik leer daar zoveel van.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda