FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 28 June 2017 11:22

De triomf van het alsof

De triomf van het alsof Tekst: Willem van der Meiden, Beeld: Hollandse Hoogte

Het spel is verwant aan religie en kunst: een werk van verbeelding, een mogelijkheid om te ontsnappen aan de werkelijkheid. De fictieve wereld van het spel kan uitgroeien tot een project van wat de wereld zou kunnen zijn. Of we nu kind zijn of volwassen, op het schoolplein of in de kerk, ons spelen is een oefening in vriendschap en kameraadschap.

Homo ludens – de spelende mens. Pas sinds de jaren dertig van de vorige eeuw kregen historici en antropologen oog voor de steeds belangrijker wordende maatschappelijke functie van sport en spel. Het merendeel van hen maakte zich daar zorgen over. Een enkeling peilde de voordelen. Geen van hen had zich een voorstelling kunnen maken van de huidige ludificatie van de wereld. En wie de zondagse kerkgang een eeuw geleden zou hebben uitgelegd als ‘theater’ en de liturgie als ‘spel’ zou zijn uitgelachen. Maar wat spelen is, valt lastig uit te leggen.

Extra leven
Een gesprek tussen moeder en dochter. Moeder: “Ik kom je nooit meer tegen op Candy Crush.” Dochter, sinds enkele maanden voor het eerst moeder: “Mam, daar heb ik geen tijd voor, hoor, ik heb een nieuw leven.” Moeder: “Maar dan kun je toch doorgaan op een hoger level?” Beiden schieten in de lach om de spraakverwarring.
Voor wie dit geheimtaal is: Candy Crush is een eenvoudig spel voor laptop en smartphone, waarin het de bedoeling is door het wegwerken van allerlei snoepgoed naar een steeds hoger level te komen, daarbij geholpen door extra ‘levens’ die onderweg te verdienen zijn. Je wordt van dat extra leven overigens geen dag ouder. It’s life, but not as we know it, om met de bedenkers van Star Trek te spreken.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda