FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 01 June 2017 12:03

Spinvis bezingt afscheid van wat voorbij is

Tekst: Tom Engelshoven Beeld: Marc Driessen Tekst: Tom Engelshoven Beeld: Marc Driessen

Trein Vuur Dageraad, het nieuwe  album van Spinvis, staat in het teken van wat voorbij is. Veel idealen zijn verloren gegaan. Maar ook zonder God blijft de mens een religieus wezen, zegt hij. “We maken onze zingeving. De kunstenaar al helemaal.”

Hij is de meest poëtische en levensbeschouwelijke popmuzikant van Nederland: Erik de Jong (56), alias Spinvis. Vier jaar heeft hij gewerkt aan zijn nieuwe album Trein Vuur Dageraad. “In die drie woorden zit alles wat ik aan het doen was”, legt de zanger uit Nieuwegein uit, “Trein = reizen, ook door de tijd. Vuur = creativiteit en vernietiging, dood en energie. Dageraad = hoop, morgen is er weer een dag.” Trein Vuur Dageraad zijn ook woorden die behoren tot de terminologie van het futurisme. Deze Europese kunststroming uit het begin van de twintigste eeuw ging uit van een onvoorwaardelijk optimistisch geloof in technologische vernieuwing, maar was zich niet bewust van de naderende gruwelen van twee grote wereldoorlogen. De sound van de plaat is een uniek mengsel van folk (Bob Dylan), Frans chanson, de echo van de Britse jaren zestig (The Beatles), maar ook en een vleug modern en hip (Radiohead, The XX). Zoals we van hem gewend zijn, koppelt Spinvis een grote rijkdom aan taal, associaties, ideeën en verbeeldingskracht aan melancholie en zachtaardige zang. 

 

Zwart heelal 

De artiest had zijn nieuwe plaat net zo goed Afscheid Afscheid Afscheid kunnen noemen. Afscheid vormt de rode draad van dit album. Afscheid van het leven, in de liefde, van wereldbeelden en tijdperken, afscheid ook van solidariteit en gedeelde idealen. De dertien liedjes zijn doordrenkt van het melancholieke besef dat alles voorbijgaat. Mooi: uitgerekend het prijsnummer heet Wat Blijft. In extremis gaat dat afscheid gepaard met ontreddering en wrede pijn (de bezongen Syrische vluchtelingenstroom op de Balkan). Zelden heeft een artiest de onmiskenbare schoonheid van het vluchtige echter ook zo goed ‘gevangen’ als in dat andere prijsnummer: Kleine Symfonie. Vol verwondering over de on(be)grijpbaarheid van het bestaan, ontroert de muziek Spinvis niet alleen, ze biedt ook troost en vertoont daarin verwantschap met religie. De mens is een religieus wezen, zegt hij. “We kunnen de chaos waarin we leven niet verdragen. We zitten in een oneindig zwart, leeg, koud, niets betekenend heelal. Dat ons bestaan geen bedoeling heeft, dat is het angstige. Er rest ons niets anders dan om die zelf maar te bedenken. We maken onze zingeving. De kunstenaar al helemaal.” 

Tijdens het zingen wordt hij ook wel eens door ontroering overvallen. “Ja, en dat is heel onprettig. Zeker in het begin, als de nummers nog heel dicht bij je hart zitten, schiet je soms vol of klapt je keel dicht. Dat is niet goed, de ontroering moet bij het publiek zitten. Ik ben een medium. Ik geef door. Ik ben blanco. Ik moet niets voelen. Maar als ik de liedjes schrijf, ja, dan juist weer wel. Het veroorzaakt een wrang soort euforie, als je echt emotie aanboort. De vakman in je is blij, maar ik zelf denk au-au-au.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda