FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 24 April 2017 09:43

'Ik heb er geen vrede mee dat ik voor mijn gevoel tekortschiet'

'Elke dag opnieuw moet ik mijn plek veroveren' 'Elke dag opnieuw moet ik mijn plek veroveren' Tekst: Willem van der Meiden, Beeld: Jedi Noordegraaf

Hoogmoed, hebzucht, wellust, afgunst, gulzigheid, drift en traagheid: vanouds staan deze karaktereigenschappen en bijbehorende gedrag binnen de christelijke traditie bekend als de zeven menselijke hoofdzonden. Willem van der Meiden gaat in gesprek met evenzovele ervaringsdeskundigen. Aflevering 6: Wil Kamminga over traagheid: “Ik heb mijn beperkingen langzaam een plaats kunnen geven.”

‘Zelf zingen, dat mis ik enorm.” Het appartement waar ze woont in de Utrechtse wijk Lunetten ademt haar hobby’s: lezen en bloemlezen, inplakken en verzamelen, muziek, maar getuigt ook van haar steeds toenemende beperkingen en haar daardoor afgenomen actieradius. Wil Kamminga (80) was altijd een actieve vrouw, maar haar leven is door steeds erger wordende chronische rugklachten langzaam maar zeker vertraagd en soms noodgedwongen haast tot stilstand gekomen. We praten over de ‘hoofdzonde’ traagheid, ook wel – ten onrechte – als ‘luiheid’ uitgelegd. Of toch niet ten onrechte?

Wanneer is het vertragingsproces in je leven begonnen?
“Eigenlijk al op mijn zestiende. Ik had fysieke klachten en moest geopereerd worden aan mijn rug. Zes jaar later kwamen die klachten terug en ze zijn nooit meer weggegaan. De artsen zeiden dat ik me wat een baan betreft moest beperken tot administratief werk, al het andere was te belastend voor me. In mijn herinnering zie ik mijn vader nog zitten, starend in zijn stoel, roerloos, nadat hij een infarct had gehad. Ik dacht als kind: ‘Doe eens wat!’ en ik dacht ook: ‘Ik wil nooit zo worden als pappa’. En kijk me hier nu zitten… Ik herken het nu wel wat mijn vader overkwam. Ik heb altijd een actief leven geleid, altijd een volledige baan en daarnaast muziek, zingen in een koor. Als vrijwilliger was ik actief in de Utrechtse Janskerk en het Stiltecentrum Hoog Catharijne, in allerlei werkgroepen en als buddy van mensen met aids. Maar ik heb in de loop der jaren vrijwel alles moeten afbouwen. Mijn rug werd vanaf de jaren tachtig steeds slechter en nu grossier ik in aandoeningen met indrukwekkende namen: artrose, osteoporose, scoliose, stenose, noem maar op. Ik ben nooit alleen, maar heb altijd gezelschap van mijn oses. In de loop van de jaren ben ik elf centimeter gekrompen door het inzakken van wervels. Mede daardoor loop ik nu erg krom, omdat ik dan het minste pijn heb.”

Leven met een beperking, heet dat tegenwoordig netjes. Dat is een understatement, als ik je zie en hoor. Hoe heb je geleerd ermee om te gaan?
“Niet meteen, maar het moet. Ik heb me altijd enorm uitgeleefd in mijn werk, was een soort workaholic met een ouderwetse arbeidsmoraal. Als je geld wilt verdienen met werken, moet je je ook voluit geven. Dat is me met de paplepel ingegoten. Dat heb ik gedaan, en ook nog met veel plezier. Lui was ik nooit, maar ik voelde wel verplichtingen. Bij het tijdschrift waar ik jaren voor heb gewerkt, had je te maken met deadlines, had je verplichtingen naar je redactieleden en naar je abonnees. Die kon je niet teleurstellen. Maar zowel in mijn werk als daarbuiten voelde ik me in van alles tekort schieten. ‘s Avonds was ik vaak opgebrand, van huishoudelijk werk kwam dan niet veel. Ik was getrouwd en ben midden jaren zeventig gescheiden. Sindsdien woon ik alleen en een lullig afwasje blijft dan wel eens staan. Hoe ik ermee leerde om te gaan? Ik heb toen het proces op gang was gekomen en de beperkingen zich opstapelden vooral machteloosheid en boosheid gevoeld. Ik was in therapie en mijn therapeut gaf me de opdracht mijn rug maar eens aan te spreken. Ik meldde: ‘Ik ben de baas en jij niet, rotrug!’ Ik haatte het dat ik steeds meer beperkingen kreeg. Echt bewegen deed ik steeds minder. Auto rijden lukt me nu niet meer, echt lopen ook niet. Ik fiets nog altijd, hooguit een paar honderd meter in mijn eigen wijkje, waar geen stoplichten zijn, zodat ik niet telkens hoef op of af te stappen.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda