FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
vrijdag, 17 March 2017 10:35

'Waken is een schreeuw van onmacht'

'Waken is een schreeuw van onmacht' Tekst: Elleke Bal

Corja Bekius (70), Zeist, oud-docent aan de Protestantse Theologische Universiteit, voorzitter van de Werkgroep Kerkelijke Ondersteuning Vluchtelingenwerk van de Raad van Kerken Zeist:
“We proberen de hoop gaande te houden. Dit gebed schreef ik voor onze wake bij detentiecentrum Zeist, aan de rand van het dorp Soesterberg. Binnen, achter de hekken, zitten uitgeprocedeerde asielzoekers opgesloten. Iedere eerste zondag van de maand houden we een wake langs die hekken. Het is een signaal voor de vluchtelingen, daarbinnen. We won’t forget you. We zijn er voor jullie, weer of geen weer.
Voor onze wakes maken we iedere maand een brug van gebeden, door een gebed zoals dit in het Nederlands en Engels naar kerken in de regio te sturen, maar ook naar de geestelijk verzorger in het detentiekamp. Zo bidden we allemaal samen, zijn we verbonden.

Ik ben in 2009 bij de wake betrokken geraakt, via de kerk. Ik ben het er niet mee eens dat mensen zonder strafblad onderworpen worden aan een gevangenisregime. Op het militair terrein Kamp Zeist is een detentiecentrum sinds november 2005. Na de Schipholbrand werden er acuut mensen overgebracht naar deze locatie. Nu is het er ook een gezinsopvang, voor gezinnen met kinderen die binnen veertien dagen uitgezet worden. Ze hebben per gezin een huisje, maar wel achter prikkeldraad.
Het regime is de afgelopen jaren gelukkig wat veranderd. Vroeger waren de regels nog veel strenger dan in reguliere detentie, mensen verveelden zich, ze konden en mochten niet werken en er was weinig mogelijkheid tot ontspanning. Dat leidde tot ruzies en spanningen. Mede door grote maatschappelijke druk en door dit soort wakes is daar iets meer aandacht voor gekomen. Maar ze zitten nog steeds opgesloten.
De wake is eigenlijk een groot Kyriëgebed, een soort schreeuw van onmacht: Wat gebeurt hier? De mensen binnen kunnen ons buiten niet zien als we waken, technisch gezien is dat onmogelijk. Maar ze weten dat we er zijn, via de geestelijk verzorger. We versieren het hek ook altijd met bloemen. Elke week bezorgt een kerk uit de regio een bos rode rozen. Alle vluchtelingen krijgen dan een bloem.
We openen onze wakes altijd met een lied, uit Taizé, Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft. We zingen en we noemen we een actuele situatie. Iemand die zelfmoord heeft gepleegd in detentie. Vluchtelingen die in de winterkou zitten. We bidden om een rechtvaardige wereld, om licht. Ik noem het bidden een kanaal voor de emotie. Je zoekt een uitdrukking voor iets dat groter is dan wij, zoals onmacht of boosheid. Je reikt naar God, naar het licht.

Het is geen prettig werk, om altijd weer die wakes te doen, soms sta je daar in de stromende regen langs het hek. Mensen zeggen: ‘Wat heeft het voor zin?’ of ‘Wat een nutteloze bezigheid’. Ze vragen: ‘Waarom doe je niet iets praktisch?’ Dat doen we ook, we houden inzamelingsacties voor telefoonkaarten, zodat de mensen in detentie kunnen bellen met familie. We verzamelen bijvoorbeeld ook muziekinstrumenten en hobby-artikelen, voor de afleiding. Maar het waken en bidden, verbinding maken, met God, met de mensen daarbinnen, dat doet ook wat.
Of het helpt? Tja, je hoopt dat het een uitwerking heeft. Dat er iets in beweging wordt gebracht. ‘Laat komen Heer, Uw rijk.’ Dat is zo’n zin die me dan binnen schiet, een zin waar ik mee ben opgegroeid. Ik geloof niet in een God die ingrijpt. Maar toch hoop ik dat er door het waken en bidden een beweging ten goede wordt ingezet.”

Ach mijn God,
we zagen ze bij het hek: honderden vluchtelingen.
Ze waren net uit de boot gekomen, nat, hongerig, angstig,
maar vastberaden uit op een nieuwe toekomst – bij ons.
En wij – stopten ze achter een hek, prikkeldraad rondom,
zeiden dat het zo niet ging, dat ze met teveel, dat wij zelf
niet genoeg, dat we natuurlijk zouden doen wat we konden,
maar dat er eerst andere regels moesten komen, rechtvaardige,
maar voor we die hadden stonden er alweer nieuwe mensen,
en alweer…
En wij – schaamden ons en baden in onze onmacht
tot de herder van alle mensen: Heer ontferm U over ons.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda