FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 27 February 2017 12:23

Des duivels oorkussen

Tekst: Jeroen Fierens Tekst: Jeroen Fierens

De wereld redden is prima, zolang er maar tijd genoeg is om je pijp te roken, te eten en te drinken, te dansen en te zingen. Waar zouden we anders voor vechten. Wat de hobbits ons leren over luiheid.

Ik moet een jaar of tien zijn geweest toen ik De Hobbit ontdekte, de voorloper van Tolkiens levenswerk In de ban van de ring. Op vrijdag kwam de bibliotheekbus langs bij onze school en daar had ik het boekje zomaar opengeslagen en die beroemde eerste zinnen gelezen: “In een hol onder de grond woonde een hobbit. Geen smerig nat hol, vol endjes wormen en een modderige geur, maar ook geen droog, kaal, zanderig hol met niets om op te zitten of te eten: het was een hobbit-hol en dat betekent gemak.” Die avond had ik met een leeslampje onder mijn dekens doorgelezen tot ik in slaap viel en de volgende ochtend was ik wakker geworden met een kriebel in mijn buik die ik alleen van mijn verjaardagen kende. Een levenslange fascinatie met de wereld van de hobbits was geboren.

Vredig leventje
Wat hobbits zo charmant maakt is dat ze hele tevreden wezentjes zijn. Ze werken wat op het land of in traditionele ambachten en dat doen ze graag, maar liever niet te veel. Het belangrijkste in het leven van een hobbit is de maaltijd; daarvan zitten er dan ook maar liefst zes in een dag. Verder zijn hobbits dol op feestjes, pijproken, verhalen vertellen en zingen. Er is eigenlijk maar één ding waar ze niet van houden en dat is wanneer hun vredige leventje verstoord wordt. Ze bemoeien zich dan ook het liefst zo weinig mogelijk met de wereld van de ‘Grote Lieden’ (de mensen, elven en andere wezens) en negeren vakkundig ieder teken dat erop wijst dat er in de buitenwereld van alles aan de hand is.
Terwijl ik mij die ochtend verstopt onder mijn deken opnieuw onderdompelde in Tolkiens fantasiewereld, vloog de deur van mijn kamer met een klap open. “Lig je nou nog steeds op bed? Het is al half twaalf, ga eens wat doen!”, riep mijn vader. Zo ging het eigenlijk iedere zaterdag.
Dat was voordat ik de kroeg ontdekte.

Oorkussen
Brak zijn bleek vele jaren later namelijk wel een legitieme reden om in bed te blijven liggen. Dat was het eerste dat me verbaasde. Lui zijn mag, mits je daarvoor een reden hebt. Je moet het verdienen. Of je moet ziek zijn, maar niet te lang, want dan stel je je aan. Ik was tien. Ik had niet hard gewerkt, niet te veel gedronken en ik was niet ziek. En dus mocht ik niet lui zijn. Dat was het tweede dat me verbaasde, dat de dadendrang van mensen zo sterk is dat zij als vanzelf naar anderen uitstraalt. Luiheid is zelden het onderwerp van zelfreflectie. Het gaat er vooral om of de ánder wel druk is, of doet alsof, of zich op zijn minst druk maakt. Ledigheid is des duivels oorkussen. En hoewel niemand weet wat een oorkussen is, blijven we toch maar liever op veilige afstand. Ik voelde me een eenzame luilak in een wereld vol druktemakers, een verdwaalde hobbit in een wereld vol Grote Lieden.
Dat was voordat ik ging studeren.
Luiheid bleek voor studenten namelijk helemaal geen oorkussen te zijn, het geniet zelfs de voorkeur. Een echte student leent maximaal, zodat hij maximaal kan zuipen, zodat hij zich maximaal verslaapt voor college. Wie bedenkt dan ook dat colleges al om twee uur ’s middags beginnen. Nog mooier werd het toen ik ooit eens wél in college zat en daar hoorde over Paul Lafargue, een negentiende-eeuwse communist en schoonzoon van die andere bekende negentiende-eeuwse communist, Karl Marx. Lafargue zal ongetwijfeld grootse dingen hebben gedaan, maar wordt vandaag de dag nog slechts herinnerd om het iconische pamflet met de titel Het recht op luiheid. De reductie van een heel leven tot één pamflet over luiheid was voor mij op zich al een aansporing om vooral niet al te hard te ploeteren in dit leven. Maar het was vooral de inhoud die mijn hobbitfilosofie tot een heel nieuw niveau tilde. 

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda