FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 25 January 2017 09:05

Mijn achterdeur houd ik liever dicht

Tekst: Heleen Wilkens Tekst: Heleen Wilkens Beeld: Merlijn Draisma

Het essay 'Mijn achterdeur houd ik liever dicht' kreeg van de jury van de Volzin-schrijfwedstrijd een eervolle vermelding.

Heleen Wilkens adviseert: "Flirt je het apezuur, zuip je een stuk in de kraag op festivals en laat je taxiën door je achttienjarige kroot dat maa al te graag zijn rijvaardigheid wil tonen." Maar één ding moet je zeker niet doen: je achterdeur openzetten.

Ik ben bang om de rest achterna te gaan. Om een buitenechtelijke relatie aan te gaan die vervolgens alles naar de klote helpt waar ik ooit moeite voor heb gedaan. Waarom ik dat avontuur aan zou gaan? Voor de lol, omdat ik het óók waard ben. Omdat ook mij zoiets niet ontzegd mag worden, door niemand niet. De vreugde en het genot wat het zou opleveren lonkt. Bovendien moet ik er nu bij zijn want over een paar jaar zal die lust onder invloed van de naderende menopauze vergaan, volgens menig medische bron.

Niet tot gaatje
Als ik vriendinnen van mijn leeftijd mag geloven (en oké een beetje ouder, misschien ben ik er gewoon nog niet aan toe?), is het geloof in het Wij volledig weg, Wij kunnen volgens hen niet alleen bestaan. Er zijn anderen nodig om de Ik te laten zien wat zij waard is binnen het Wij. En dat is veel. Jarenlang heeft de Ik zich opgeofferd voor het gezin, heeft zich tal van leuke ondeugende dingen laten ontgaan en nu is het dus tijd voor de Ik. En dan wel in de vorm van een nieuwe Hij, of een Zij, ook dat laatste is mogelijk voor diegene die in het verleden een groots terrein heeft laten liggen. Eerlijk gezegd was ik altijd redelijk egoïstisch en heb ik me nooit zo opgeofferd gevoeld. Oké, het meest ondeugende gebeurde misschien in gedachten en in het flirten zonder gevolgen, maar qua opoffering ben ik echt niet tot het gaatje gegaan. Ik was slordig in huishouden en moederschap. Vaak heb ik me daar schuldig over gevoeld ten opzichte van mijn gezin. Volgens maatschappelijke maatstaven van zichzelf opofferende succesmoeders ben ik niet bekwaam.

Rollebollen met huisvriend
Volgens voorstanders van overspel heeft het nieuwe baltsgedrag betrekkelijk weinig invloed op de bloedjes van kinderen waar al die voorgaande jaren zo vol opoffering voor is gezorgd; daarover maken ze zich geen zorgen. De inmiddels zelf denkende pubers kijken gelukkig meer naar de maatstaven van populaire vloggers op het internet dan dat ze het gedrag van hun aftakelende moeder als voorbeeld zien. Het laatste wat de overspelige dames in kwestie namelijk willen, is dat hun gedrag nadelige invloeden heeft op hun geliefden.
Afgelopen week kwam mijn vriendin met een verhaal over een collega die, sinds kort, een affaire heeft met een huisvriend. Mijn vriendin was duidelijk geraakt door haar verhaal en zag dit wellicht ook als oplossing voor haar eigen huwelijksproblemen. Het bijzondere was namelijk: de dame voelde zich er goed bij. Het gaf haar humeur een oppepper, wat fijn is voor haar puberzoons en het verhoogt haar libido, óók op het gebied van seks met haar man. Conclusie: het rollebollen met de huisvriend bracht enkel mooie dingen voort. Tenminste, als het niet wordt ontdekt door haar partner of klikgrage vriendin of dat schoonmoeder wordt getipt door de roddelkapper. Maar dat gebeurt enkel wanneer je te slordig omspringt met de situatie en zo zitten zij niet in elkaar. Precies, reden te meer dat ik er niet aan moet beginnen. Ik kon in de vorige eeuw, die van het zorgen, al niet op tegen deze om acht uur ’s ochtends dweilende dames, laat staan nu, in deze ingewikkelde levensfase. Ik moet het toegeven, zij winnen op netheid en oké, ik ben slordig, in alles, meestal.

Voor eigen lust
Donderdag 25 augustus 2016 kopte het AD: ‘Het is begrijpelijk dat vrouwen vreemdgaan.’ Is dat zo? Wetenschappelijk onderzoek van de Universiteit van Texas zou hebben aangetoond dat de mens altijd op zoek blijft naar een betere partner. Vooral dames willen altijd zorgen voor een beter nageslacht. Rest mij de vraag waarom ik dan vooral dames op zoek zie gaan die de overgangsleeftijd naderen. Laat me niet lachen, voor eigen lust en zaligheid lijkt me aannemelijker. Kun je je, omdat het volgens wetenschappers begrijpelijk is, daarom als vrouw gerust beter voelen over overspel zoals het artikel in het AD suggereert? Neen, dat lijkt mij niet. Waarom niet? Ten eerste omdat dat produceren van nageslacht niet meer aan de orde is en daarnaast omdat jij jezelf ook verneukt zou voelen als je erachter komt dat jouw lief het met een ander doet.
Volgens mijn vriendin stel ik dat te kort door de bocht en redeneer ik op deze wijze door mijn katholieke opvoeding met ouderwetse normen en waarden, en is het is maar zeer de vraag of dit natuurlijk is. Toch blijf ik bij deze korte redenering, al was het maar omdat ik mij die situatie levendig voor kan stellen en ik er niet aan moet denken. Ik zou me afgewezen en vernederd voelen, geen basis waar je makkelijk op voort kan binnen een Wij-relatie.

Kwestie van willen
Ik heb de overtuiging uitgesproken dat overspel meer een kwestie van willen is dan iets wat je overkomt. Ik zie het om me heen. Sommige mensen hebben de achterdeur altijd open, sommige zetten hem halverwege een langdurige relatie op een kier en bij een enkeling blijft deze gewoon dicht. In mijn optiek bestaan er geen kabouters die deuren openen, je doet zelf die klink naar beneden, bovendien kun je er altijd weer een trap tegenaan geven als bijvoorbeeld een storm de deur heeft laten openwaaien.
Maar is het daarom niet aantrekkelijk? Iets wat eigenlijk niet zou moeten of mogen is natuurlijk altijd aantrekkelijk, laat daar geen misverstand over bestaan. De meeste vrouwen over wie ik het heb, hebben zoals gezegd kinderen in de puberleeftijd en laat mij je vertellen, die weten heel goed wat leuk is en aantrekkelijk, namelijk álles wat je niet zou moeten doen. Tja, hen overkomt regelmatig dat ze blijven liggen in hun nest en niet op school verschijnen. “Het overkwam me gewoon meneer, ik kon er niks tegen doen.” Ik denk echt dat je meer sturing over je leven hebt. Dat dat vaak vervelend verstandig voelt, is een ander verhaal, daar onttrek ik me ook heel graag aan. Maar wellicht zijn er andere, minder schadelijke vormen te vinden waarmee je als volwassene je lekker onverantwoord kunt gedragen. Flirt je het apezuur zou ik zeggen, zuip je een stuk in de kraag op festivals en laat je taxiën door je achttienjarige kroost dat maar al te graag zijn rijvaardigheid wil tonen.

Meten op de markt
Kijk, het is een ander geval als je toch al van je vent af wil, maar wees daar dan ook eerlijk in. Zeg dan dat je de achterdeur bewust op een kier heb gezet, dat je te schijterig was om eerst de relatie te beëindigen want je wist niet of je nog een beetje in de markt lag, en dat je het daarom eerst hebt uitgeprobeerd. Die snap ik. Hoewel dat natuurlijk altijd een slecht scenario is. Iedere vrouw moet het gevoel hebben dat ze heus ook anderen kan krijgen, dat haar vent blij mag zijn met haar en dat ze hem niet op haar blote knieën hoeft te danken dat hij bij haar blijft. Maar geldt dat ook niet andersom? Juist op het moment dat zijn haren dunner worden, het buikje dikker en het testosteron minder? Mannen zullen zich óók moeten meten met anderen op de relatiemarkt. Natuurlijk kijken zij om zich heen, worden secretaresses stiekem beoordeeld en nieuwe singles op volgorde geplaatst. Ik ben daar blij om. Het geeft aan dat de man zich niet voorbereidt op een seksloze oude dag. Maar als vaste vriendin of trouwe vrouw van deze kerel hoop je toch dat hij jou bovenaan zijn lijstje heeft staan? Omdat jij voor hem nog steeds het meest opwindende mens op deze aardkloot bent? Dat dat dan een beetje gestuurd wordt doordat die achterdeur naar al die anderen niet openstaat, vind ik niet erg.

Halverwege de ladder
Een andere oplossing voor het fenomeen saaiheid en de sleur, is het samen oppakken van een open relatie. Ik ken mensen die daar heel bedreven in zijn. Heb het mezelf en mijn partner al eens voorgesteld, maar mán wat een gedoe! Toen ik de vrouw van de open relatie vroeg hoe dat dan zit en of haar scharrels niet concurreren met haar vaste verkering (ze zijn geloof ik inmiddels 18 jaar getrouwd) antwoordde ze: “Oh, nee hoor die scharrels staan ergens halverwege de ladder, maar mijn man echt mijlenver bovenaan”. Mooi, dacht ik, dat lijkt me wel wat, totdat ik me dit praktisch voorstelde. Stel, je hebt beiden zo af en toe iemand voor erbij, het zou wel erg toevallig zijn als dat precies samenvalt. Dus je gaat op jacht en het is bij hem gelukt, hij belandt met iemand in bed, en jij hebt misgeschoten. Ik zou het niet kunnen hebben. Of andersom, loop jij te neuriën in huis vanwege de lekkere seks met jouw nieuwste aanwinst, zit hij te mokken op de bank omdat het jeugdige meisje van kantoor het heeft uitgemaakt want ze wil toch iemand met wie ze een toekomst op kan bouwen. Lijkt me niks.

Veilige oplossing
Bang ben ik niet meer. Ik ben best een stoer wijf, beetje slordig, getrouwd met een charismatische kerel, en ik flirt graag met anderen. Met die kerel van mezelf wil ik salsales, gegeven door een knappe, donkere Braziliaan. Dansen, mooi gekleed op heerlijke muziek vrijen op de dansvloer lijkt me een prima stimulans voor een langdurige relatie.
Mijn vriendin, ook redelijk slordig, heeft besloten te gaan voor een huishomo als man ernaast. Ook een veilige oplossing voor een goed Wij-gevoel zonder schrikbarende gevolgen.
Lijkt me beter.

Heleen Wilkens (46), uit Stadskanaal, is beeldend kunstenaar en illustrator. Haar inzending heeft van de jury van de Volzin-schrijfwedstrijd een eervolle vermelding ontvangen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda