FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 14 November 2016 10:21

David Eugene Edwards, muzikaal donderpreker

David Eugene Edwards, muzikaal donderpreker Tekst: Tom Engelshoven, Beeld: ANP Foto

De eigenzinnige Amerikaanse zanger David Eugene Edwards, wil zijn toehoorders 'de strot afbijten' en 'tot pulp slaan' om hen tot de genade van God te brengen. Hoe fanatiek dat ook klinkt, hij is een uiterst beminnelijk en in pokringen bijzonder gerespecteerd mens. Een portret.

De meeste religieuze popmuziek wil helen, troosten, verheffen, jubelen of zalven, maar in het werk van de diepgelovige David Eugene Edwards (1968) ontbreekt iedere vorm van zoetsappigheid. Consequent klinkt in alles wat deze zanger/gitarist/ accordeonist/ banjospeler uit Denver, Colorado, maakt de brute, duistere, straffende kracht van de oudtestamentische God door.

Weinig stichtelijk
Dat is al zo medio jaren negentig, als hij voor het eerst van zich laat horen met de band 16 Horsepower, vernoemd naar een oude folksong over een man die de kist met zijn dode vrouw naar haar graf vervoert in een koets getrokken door zestien paarden. Het is vandaag de dag niet anders met zijn groep Wovenhand, waarmee hij sinds 2001 al zeven indrukwekkende studioalbums lang op geheel eigen manier het woord Gods verspreidt. Die groepsnaam, soms ook gebracht als twee woorden (Woven Hand), slaat op twee handen die in elkaar gestrengeld zijn voor gebed.
Tot in al zijn vezels is de eigenzinnige, kleurrijke Edwards doordrongen van een negentiende-eeuws aandoende godsvrucht. De archaïsche taal (hath, thou en thy te over) waarin hij zijn op de Bijbel geïnspireerde liedteksten verpakt lijkt ontleend aan de Engelse King James-vertaling uit 1611. Zijn teksten doen echter nog het meest denken aan de donderpreken van rondreizende predikanten uit de tijd van het Wilde Westen. Zo uit een cowboystripboek weggelopen, denk je óók bij de aanblik van zijn fysieke verschijning. Zeker als hij op het podium – schijnbaar in trance – met rollende ogen over zijn gitaar, banjo of accordeon gebogen hel-en-verdoemenis predikt en zijn woede over de slechtheid van de mens bijna jankend van mededogen uit zijn lijf ranselt.
Toch is Edwards geen nostalgische karikatuur. Er is ook veel dat hem een typisch mens van nu maakt. Zijn hyper-individualistische instelling bijvoorbeeld. Plus zijn unieke, tegenstrijdige cocktail van fundamentalisme en anti-kerkelijkheid. Met zijn gierende, striemende, geselende muziek zoekt hij bovendien nadrukkelijk aansluiting bij een weinig stichtelijke tegencultuur, die van liefhebbers van onafhankelijke alternatieve rock. Daar heeft men doorgaans een broertje dood aan religieuze zieltjesjagers, maar voor David Eugene Edwards maakt zelfs een verstokt metalhead graag een uitzondering. “Ik geloof niet in God, maar wel in David Eugene Edwards”, zegt men in die kringen. Zijn rotsvaste geloof in God dwingt juist in die goddeloze omgeving groot respect af.

Zeer persoonlijk
Volzin wilde hem dolgraag interviewen, maar de woorden waarmee zijn manager dat per mail weigert spreken boekdelen. “David wil niet in een religieuze context geplaatst worden. Zijn geloof is zeer persoonlijk en hij praat er niet graag over. Dat klinkt misschien een beetje raar, omdat veel van zijn teksten zijn gebaseerd op zijn geloof. Maar dat is een ander verhaal. Dat komt gewoon uit hem, als een vorm van catharsis. Praten over God in interviews is min of meer een no go. Hij doet het wel als journalisten er naar vragen, maar meer omdat hij niemand wil beledigen.”
Dit antwoord is natuurlijk een gotspe, maar van het soort dat wij wel waarderen. Lekker dwars! David Eugene Edwards had hier reclame kunnen maken voor zijn nieuwe album Star Treatment, maar uit principe spreekt hij blijkbaar niet met een in religie gespecialiseerd magazine! Hij heeft daarin ook wel degelijk een punt. “Ik ben een muzikant, geen prediker.” Hoe vaak moet hij dat nog tegen interviewers zeggen?
Tegen de muziekpers spreekt hij gedurende zijn hele carrière vrijelijk over zijn geloof en – die stellige indruk kregen wij – niet bepaald uit beleefdheid. Christelijke motieven vormen het fundament zijn muziek: “Hoop is mijn hele doel. Ik ben een christen. Ik geloof in God. Ik geloof in de Bijbel, ik geloof in Jezus, ik geloof in elk afzonderlijk woord. Ik neem het serieus. Ik geloof dat God is gestorven om wat ik ben.”

 

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda