FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 06 October 2016 11:34

'De jachtige stadsmens komt hier weer op adem'

Tekst: José Vorstenbosch Tekst: José Vorstenbosch Beeld: Stijn Rademaker

In de polder tussen de A1 en het Eemmeer ligt een bijzondere boerderij: de Eemlandhoeve. Boer en filosoof Jan Huijgen stak het traditionele gemengde bedrijf in een nieuw jasje en brengt boer en burger bij elkaar. Inmiddels heeft hij op het terrein van de multifunctionele landbouw zijn strepen verdiend. Huijgen: “Ik ben een gezegend mens, maar mijn opdracht is niet altijd even makkelijk.”

“Ik stelde mezelf de vraag: word ik groot of ga ik de breedte in? Ik koos voor het laatste. Wat is nu eigenlijk landbouw? Naar mijn idee is dat zorg voor de bodem, de natuur, het product, de mensen en de volgende generatie.” Op een warme ochtend in augustus zit boer en filosoof Jan Huijgen (59) op het terras van de Eemlandhoeve, een multifunctionele boerderij in de Eempolder met een oppervlakte van 25 hectaren. Zelf woont hij met zijn gezin op de oude familieboerderij in het nabijgelegen Spakenburg.
Het leven op de hoeve komt op gang, maar eerst is er koffie. Aan het tafeltje zit Willem Fedder (72). Hij komt uit een Spakenburgs gezin van negen kinderen. Vroeger werkte hij op de boerderij en in de fabriek. “Toen ik een aangezichtsverlamming kreeg, ging ik met vervroegd pensioen. Thuis gaan zitten piekeren, dat is niks. Mensen die in beweging zijn, blijven langer gezond. Daarom kom ik één dag in de week naar de boerderij om hout te zagen.” Na tien jaar vindt hij het welletjes. Huijgen: “Willem laat een flinke erfenis achter: een enorme vracht hout.”

Postmoderne landbouw

De Eemlandhoeve ontstond begin jaren negentig, tijdens de laatste grote ruilverkaveling. Jan Huijgen wilde wel land ruilen, op voorwaarde dat hij een boerderij mocht bouwen naar eigen inzicht. En zo geschiedde. Het idee om het bedrijf van zijn vader om te vormen tot een boerderij met verschillende functies is hij stap voor stap gaan uitwerken: De Eemlandhoeve verkoopt biologisch vlees van Blonde d’Aquitane runderen, waarvan hij er zo’n zestig heeft rondlopen, doet aan agrarisch natuurbeheer en educatie, en je kunt er vergaderen en overnachten bij de boer. Op de hoeve staat ook een zorgboerderij van kindercentrum Bzzzonder en Welzin, een organisatie voor welzijn en zorg in de regio Eemland.
Terwijl zijn buurman van Het Witte Schaap koos voor groei – “hij heeft zevenhonderd stuks vee en verschillende robots” – zocht Huijgen het in de breedte. Postmoderne landbouw, zo noemde hij het ooit. Daarbij grijpt hij terug naar de traditie van zijn voorvaderen. “Vroeger was het gemengde bedrijf een vorm van risicospreiding. Na de Tweede Wereldoorlog kwam de modernisering, waar mijn vader volop in zat. De rationalisering heeft het boerenbedrijf te veel verengd. Ik heb naar het model van mijn opa gekeken en weer diversiteit ingebouwd, maar dan wel in een eigentijds jasje.”
In Nederland was Huijgen een van de eersten die echt investeerde in multifunctionele landbouw. Hij wist de voormalige landbouwministers Cees Veerman en Gerda Verburg te bewegen tot de Taskforce Multifunctionele Landbouw en kreeg in 2007 de Mansholtprijs voor zijn pioniersrol op nationaal en Europees niveau. “In 2018, als we 25 jaar bestaan, wil ik een global conference over landbouw en voedsel organiseren.” Onlangs werd hij door de ministeries van Buitenlandse Zaken en van Economische Zaken benaderd voor de invulling van het IMVO-convenant land- en tuinbouw. Kort gezegd houdt dat in dat Huijgen als kwartiermaker de weg bereidt voor internationaal maatschappelijk verantwoord ondernemen in de landbouwsector. Daarbij staat herwaardering van het boerenproduct in samenwerking met de burgers centraal.

Teveel prikkels

Onder het afdak van de hooischuur schuiven zo’n veertien mensen aan voor de lunch met scharreleieren en sla uit de moestuin. Jans vrouw Maaike, die met vrijwilligers voor het natuurbeheer zorgt, spreekt een dankgebed uit. Ingrid Lettinga (46) komt tweeënhalve dag per week naar de zorgboerderij, waar ze de paarden verzorgt, helpt in de catering en de pipowagens schoonmaakt.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda