FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
vrijdag, 30 September 2016 12:47

Wielrenner wacht wijwater op de top

Tekst: Nico Keuning Tekst: Nico Keuning Beeld: ANP Foto

Morgen, zaterdag 1 oktober, gaat traditioneel als afsluiting van het wielerseizoen de Ronde van Lombardije van start, de legendarische klassieker van 236 km rond het Comomeer . Nico Keuning verkent het parcours en bezoekt Madonna del Ghisallo, het heiligdom voor wielrenners. "Fietsen als het nieuwe biechten. Schoon bovenkomen en gelukzalig dalen, teurg naar de wereld van de mensen."

Colico ligt aan de voet van de Monte Legnone (2.610 m) ten noordoosten van het Comomeer en vormt een uitstekende uitvalsbasis voor een kennismaking met de bergflanken die deel uitmaken van de najaarsklassieker Giro di Lombardia die sinds 1905 bestaat. De koers gaat rond het Comomeer, dat in zijn vorm iets weg heeft van een vrouw, een danseres met twee lange, slanke benen die zich links en rechts van de beboste heuvel boven Bellagio uitstrekken. Verleidelijk ligt zij tussen de groene bergflanken en vlijt zich tegen de fraaie boulevards van Varenna, Mennagio en Tremezzo. Maar zo verleidelijk als het meer is, zo verraderlijk zijn de bergen, de steile, slingerende wegen verscholen in het groen.

Genadeloos omhoog

Vanaf ons huis in Villatico, boven Colico, kijken we in het westen uit op Gravedona aan de oever van het meer aan de overkant. Morgen ga ik ons uitzicht verkennen, besluit ik. De weg naar Sorico. Zit ik meteen in ‘de ronde’, al is het tegen de richting in. Als een ware wegpiraat rijd ik de volgende dag over de autoweg, neem het klaverblad en draai via een fly-over westwaarts, zweef over de brug boven de rivier Mera die het Lago di Como verbindt met het Lago di Mezzola. In gedachten zie ik de beelden vanuit de helikopter van de koploper. Als de langsrazende auto’s er niet waren geweest, zou ik me een heuse wielrenner wanen. Een kanshebber, een virtuele winnaar in deze koers ‘van de vallende bladeren’, de dode bladeren: foglie morte.
Er gaat iets onheilspellends uit van dat ‘dode’, al is er van herfst nog geen sprake en ligt het zomerblauw van de hemel weerspiegeld in het meer waar het zonlicht op het water danst. De dood houdt zich nog schuil. Maar waar? Voorbij Sorico en Domaso wijst een bord bij Gravedona de weg naar Livo. Rechtsaf. Omhoog. Het klimmen is begonnen, het schakelen, het draaien over haarspeldbochten die eindeloos en genadeloos verder omhoog voeren. De hitte slaat van de bergwand tegen de renner, ik dus, die ‘gekookt’ op zijn fiets zit, hijgt en stijgt, zij het tergend langzaam. Boven het meer ben je alleen. Alleen op de weg, alleen met je fiets, je adem, je wild kloppend hart. Een kerkklok slaat een onbestemd uur. Pas als ik na zo’n tien kilometer klimmen in het bergdorp tussen de bewoners op het caféterras heb plaatsgenomen en naar boven kijk, zie ik de donkere wolken. Er klinkt gedonder van onweer alsof het al herfst is.
In Colico wacht mij voor thuiskomst nog de klim naar Villatico. Slechts 1,5 km, maar bijzonder steil. Piepend en krakend zwoeg ik omhoog. ’s Avonds kijk ik vanaf het tuinterras met ontzag naar de grijze bergtoppen aan de overkant die de grens vormen met Zwitserland en ik zie diep daaronder ‘mijn’ bergdorp Livo.

Het nieuwe biechten

Het doel van mijn ronde is de Madonna del Ghisallo, de kapel boven Bellagio, pelgrimsoord voor wielrenners. Ooit was het een bedevaartplaats voor reizigers, nadat in 1632 een graaf (ene Ghisallo) door een Mariaverschijning aan een roversbende wist te ontsnappen. Hij liet er een kapel bouwen. Paus Pius XII herdoopte de kapel in 1949 tot Patrona dei Ciclisti, patroonheilige van de wielrenners. De wielersport was de katholieke kerk binnengefietst toen het katholicisme op zijn hoogtepunt was. In Italië, waar wielerhelden heilig zijn, is dat heel normaal. Kerk en sport gaan heel goed samen. Ze versterken elkaar. Hoeveel lichter fiets je de berg op als je fiets is gezegend door de pastoor of de paus. Geloof met een knipoog. In 2006 zegende Benedictus XVI de eerste steen van het wielermuseum dat naast de kapel is gebouwd. Als het in Italië om wielrennen gaat, is de wijwaterkwast nooit ver weg.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda