FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 11 July 2016 09:25

'Onderweg vallen de kerkmuren weg'

Tekst: José Vorstenbosch Tekst: José Vorstenbosch

Vroeger had iedere zuil wel een eigen reisorganisatie. Ook nu nog kiezen mensen voor een vakantie met gelijkgezinden. Het christelijk element wordt meestal niet meer dogmatisch ingevuld: op zondag een bezoek aan de plaatselijke kerk, ’s avonds dagsluiting en zingen bij het kampvuur. Contact met lokale geloofsgemeenschappen geven de reis iets extra’s. “In Alaska werd voor ons de hele kerkdienst aangepast.”

 ’Het christelijke element zit hem vooral in de manier waarop je tijdens een reis met elkaar omgaat. Je kunt nog zo veel preken, maar als je dat in de praktijk niet waarmaakt prikken mensen er snel doorheen.” Kees Herder (70) is voorzitter van het bestuur van de NCRV, de Nederlandse Christelijke Reisvereniging. Deze organisatie bestaat al sinds 1922 en kende in de beginjaren een enorme groei. “Het eerste hoogtepunt was een verenigingsreis van negen dagen naar Lugano in 1924, waar 350 leden aan deelnamen. Het gezelschap bestond uit elf groepen die allemaal hun eigen reisleider en hotel hadden.” Die tijden zijn al lang voorbij. De NCRV bedient nu jaarlijks een groep van ongeveer zevenhonderd deelnemers met kampeerreizen en actieve en culturele vakanties. Ze zijn veelal afkomstig uit de PKN-hoek. “De christelijke achtergrond is voor mensen minder bepalend geworden om zich te verenigen of op reis te gaan. Daarnaast is de markt van groepsreizen gekrompen. Door de moderne media vinden ook ouderen vaker zelf hun weg.” Om de krimp tegen te gaan, probeert de NCRV jongere ouderen aan te spreken. “We zijn een beetje vergrijsd, maar we zitten nog wel in de actieve sfeer.”

Koffie en gebak

Toch gaat een aantal mensen nog steeds trouw met de NCRV op reis, soms zelfs twee keer per jaar. Herder: “Zij voelen zich thuis bij de sfeer die wij creëren. Christelijk, maar niet te streng. Dat hangt af van de invulling die de reisleider aan een reis geeft.” Bidden vóór de maaltijd en een dagsluiting zijn wel vaste prik. Maar ook daarin is de reisleider behoorlijk vrij, spreekt hij uit eigen ervaring. “Als mensen om negen uur ’s avonds doodmoe aankomen, moet je niet zo nodig nog een prevelementje houden. Laat ze dan alsjeblieft naar hun kamer gaan.” Op zondag staat het bezoeken van een plaatselijke kerkdienst altijd op het programma. “Als er geen kerk in de buurt is, maakt de reisleider zelf een soort dienst. Daarna is er gratis koffie en gebak.” De C van NCRV vind je volgens de voorzitter vooral terug in de omgang met elkaar. “De uitdaging is om er gezamenlijk een draai aan te geven. Dan moet je niet alle dagen met het godsbordje lopen. Tijdens een wandelreis in de Alpen is het dragen en verdragen: met elkaar maak je zo’n tocht tot een succes. Je kunt het mooiste weer van de wereld hebben, maar als er in de groep geen goede sfeer heerst is de reis niet geslaagd. Omgekeerd kan een reis waarin van alles tegenzit, toch heel goed uitpakken. Tegenslagen kunnen ook verbinden.” Leny Oudshoorn (64) is van huis uit Nederlands Hervormd, de laatste jaren bezoekt ze een evangelische gemeente in haar woonplaats. Ze heeft al meerdere NCRV-reizen gemaakt, in juli gaat ze weer de bergen in met deze reisorganisatie. “De hele dag buiten zijn, lekker je hoofd leeg maken. Zo lang mijn benen nog willen, ga ik mee.” Ze kiest voor de deskundige reisleiding en het prettige wandelpubliek van de NCRV, maar ook voor het christelijke element. “De laatste jaren gaan er vaker mensen mee die minder of niet meer kerkelijk betrokken zijn. Maar als iemand niet meer naar de kerk gaat, wil dat niet zeggen dat hij niet meer in God gelooft.” De manier waarop invulling wordt gegeven aan de C bevalt haar prima. “De reisleider sluit elke avond de dag af met een gedicht of een stukje uit de Vakantiebijbelgids. Ik neem altijd mijn eigen bijbel mee, waardoor ik niet afhankelijk ben van de dagsluitingen van de reisleider.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda