FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 24 May 2016 09:59

Een plek waar je als kind welkom bent

Jeugddorp De Glind biedt kinderen een plek waar zij aanvaard worden zonder voorwaarden vooraf. Ze leven er in gezinshuizen. Fijner dan wonen in een groep, zegt Mike (13): "Daar ging het veel slechter met mij, daar had ik elke dag ruzie."

“Het gezinsleven dat voor ons zo normaal is, hebben zij vaak niet meegekregen. Het is al mooi als een kind over tien jaar zegt: er was aandacht als ik thuiskwam van school en ik werd ingestopt als ik naar bed ging.” Andrea Sangers woont met haar man Wim sinds 2008 in Jeugddorp De Glind (gemeente Barneveld). In totaal hebben ze negen kinderen opgenomen in hun gezinshuis. Zelf hebben ze drie kinderen, waarvan de dochters van 26 en 21 nog thuis wonen. Toen ze ermee begonnen, was het gezinshuisouderschap voor haar een fulltime baan, nu doen ze het samen.

In de sfeervol ingerichte woonkamer vertelt Sangers hoe zij en haar man ertoe kwamen om kinderen in hun gezin op te nemen. “We hadden onze eigen kinderen al een behoorlijke basis meegegeven. In 2005 kreeg Wim een ernstig motorongeval, waarbij hij ternauwernood aan de dood is ontsnapt. Na anderhalf jaar revalidatie kon hij weer aan het werk. Dat hij mocht blijven leven, gaf ons het idee dat we nog een taak te doen hadden.”

Diepe sprong

Ze hoorden dat er in De Glind gezinshuisouders nodig waren en verruilden hun woning in Scherpenzeel voor een groot huis in het nabij gelegen Jeugddorp. Sangers: “We zeiden tegen elkaar: we gaan de sprong maken. En dat is voor het hele gezin een diepe sprong geweest. Binnen twee weken tijd heb je er ineens vier kinderen bij. Je leven wordt op z’n kop gezet.” Zich inzetten voor andere kinderen buiten hun eigen gezin hebben ze altijd gedaan. “Wim is al jaren hoofdleider bij de scouting. Tijdens vakanties hebben we ook vaak kinderen uit Wit-Rusland in huis gehad. Onze kinderen zijn eraan gewend en dragen als vaste oppashulp hun steentje bij.”

Door het raam ziet ze de twee jongens aan komen fietsen die nu in het gezin wonen: Mike en Jelluward, beiden dertien jaar. Mike woont al bijna vijf jaar bij het gezin Sangers, Jelluward een maand of vier. Tijd voor een gezamenlijke lunch aan de lange keukentafel. Het is woensdag, dat betekent verse broodjes van de markt. “Heer, zegen deze spijzen. Eet smakelijk.” Mike vertelt wat hij die middag gaat doen. “Ik ga straten schoonmaken in Barneveld. Daarvoor krijgen we 2,50 per uur.” Hij is dol op skelteren en vissen, Jelluward vindt voetballen leuk. “Ik speel ook vaak met Playmobil, ik heb heel veel ridders.”

In principe wonen er vier extra kinderen in huize Sangers, nu zijn er tijdelijk twee. Andrea Sangers: “Een jongen die acht jaar bij ons heeft gewoond, is een tijdje geleden elders geplaatst. Het mooiste is natuurlijk als kinderen vrijwillig vertrekken, omdat ze teruggaan naar hun ouders of zelfstandig gaan wonen. Helaas gebeurt het soms vanuit een crisis. Niet elk kind kan de warmte van een gezinsleven aan. Dan is het toch beter om in een groep te wonen.” De beide jongens hebben ook ervaring met groepswonen, maar vinden een gezin fijner. Mike: “Op de groep ging het veel slechter met mij, daar had ik elke dag ruzie.”

Iedereen is uitgegeten. Wim sluit af met gebed. “Heer, dank u voor het lekkere eten. Amen.”

 

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda