FacebookTwitterLinkedIn
donderdag, 18 February 2016 11:16

filmrecensie: Taxidermia

filmrecensie: Taxidermia Tekst: Jurgen Tiekstra Beeld: film 'Taxidermia'

Jurgen Tiekstra belicht in de rubriek ‘Film’ hedendaagse filmregisseurs die in hun werk een eigenzinnige kijk op de mens en de wereld naar voren brengen. De Hongaar György Pálfi maakte met Taxidermia uit 2006 een zowel weerzinwekkende als fabelachtige speelfilm. Zijn mensbeeld is zo nietsontziend dat het de kijker pijn kan doen.

In de handen van de Hongaarse filmmaker György Pálfi is een speelfilm niks minder dan provocatieve therapie. Stel dat de geboren Boedapester geen filmmaker maar psychotherapeut was geworden, en we hadden geplaagd door depressies bij hem in de fauteuil plaats genomen. Dan had hij ons niet getroost en opgebeurd, maar ons de pijnlijke waarheid als een natte doek in het gezicht geworpen. ‘Ik snap het wel dat je depressief bent’, zou hij spottend hebben gezegd. ‘Het leven is zinloos. De mens is niks anders dan een omhoog gevallen zoogdier, dat door zijn driften heen en weer geslingerd wordt.’
Het therapeutisch handboek verwacht bij deze methodiek dat de patiënt in opstand zal komen tegen zoveel pontificale zwartgalligheid, tegen zo’n verdoemde beschrijving van het menselijk bestaan onder de hemelkoepel. Diezelfde gedachte moet Pálfi ook bewust of onbewust hebben gehad toen hij als begindertiger zijn even weerzinwekkende als fabelachtige speelfilm Taxidermia (2006) maakte. In de achter-de-schermen-documentaire op de dvd-uitgave ervan merkt hij op: “We wilden laten zien waarom een mens meer is dan alleen een stuk vlees.” Maar in de bewuste film zelf lijkt het vergeefs speuren naar zo’n sprankje licht in het opgediende mensbeeld. Kennelijk is Taxidermia een filmische schoktherapie die de kijker via een wanstaltige, maar fascinerende omweg leert zijn mensenleven te prijzen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda