FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 29 December 2015 11:34

'Kerstmis is feest van ultieme kwetsbaarheid'

PKN-preses Karin van den Broeke PKN-preses Karin van den Broeke Tekst: Lisette Thooft Beeld: Corbino

Als voorzitter van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland leidde Karin van den Broeke in november de vergadering over de nieuwe lijn: back to basics, transparantie en eenvoud. Kerk betekent voor haar: diepgang. Maar ook lichtheid, en optimisme.

Ze is “ontzettend blij”, zegt ze, dat de nota Kerk 2025: waar een Woord is, is een weg unaniem aanvaard is door de vergadering.

“Ik vond het vooral mooi dat we een heel goed gesprek hebben gehad, iedereen kon zeggen wat hij wilde en het besluit was unaniem. Dat hoopte ik natuurlijk ook. Ik zou vertraging heel erg hebben gevonden, dan blijf je maar bezig met praten over jezelf.”

 

Mooi succes voor een eerste vrouwelijke voorzitter?

“Dat moet ik altijd rechtzetten. Het klopt voor de hervormden en de gereformeerden, maar de lutheranen hadden al eerder een vrouwelijke president. In mijn gemeente in Zeeland was ik de tweede vrouwelijke dominee. En in mijn studentenvereniging SSR-Leiden was ik de tweede vrouwelijke preses. Die was van oorsprong gereformeerd, maar voor mij was het een groep mensen die houden van diepgang in het leven. Dat is ook wat ik in de kerk tegenkom, en waardeer.”

Juist die diepgang willen veel mensen nu overal zelf vandaan halen en niet van bovenaf opgelegd krijgen…

“Ik houd van traditie, omdat ik denk dat er in een traditie zaken zijn waarbij je meteen aansluiting vindt en andere die weleens wat schuren, en juist doordat het één traditie is, nodigt dat je uit om ergens in te groeien. Maar dat is iets anders dan dat die hele traditie van bovenaf verzonnen of opgelegd zou zijn.

Ook een weerbarstige tekst kan je helpen om iets nieuws op het spoor te komen waaraan je anders oppervlakkig voorbij gaat. Als student ging ik weleens naar het klooster van de benedictinessen in Oosterhout. Daar werden alle psalmen telkens weer opnieuw gebeden, op mooie meditatieve melodieën. Er zitten harde teksten in de psalmen – zoals bidden of God met je vijanden wil afrekenen. Een van de zusters zei me toen: ‘Die vijand kan ook in jezelf zitten.’ Ik kan me ook voorstellen dat mensen in een oorlogssituatie het nodig hebben om tegen God uit te schreeuwen: neem die vijand van mij weg… Als hartenkreet.”

Hebt u dat zelf beleefd?

“Levinas stelt: als je de ander in de ogen kijkt, kun je hem niets slechts toewensen. In de tijd dat ik hem las, droomde ik eens over een soort Laatste Oordeel. In de hemel zaten al mijn bekenden, in de hel alleen figuranten. Ik dacht: zou er nou niemand zijn die ik naar de hel wens? Er kwam één persoon in me op en ik besloot: die heb ik dus nog nooit goed in de ogen gekeken. Daarna is de relatie met die persoon verbeterd. Zo kun je het dus ook zien: niet die mens is in stukken gehakt, maar wel het beeld van die mens dat ik had.

Alle spanning die in het menselijk leven zit, kom je in de Bijbel tegen. Dat vind ik juist zo mooi aan bijbelverhalen, die weerbarstigheid van het leven zelf. En daar moet je iets mee in je eigen leven.

Maar ik moet er niet aan denken dat ik alleen de Bijbel zou hebben en daarnaast geen andere literatuur. Als kind voelde ik me eenzaam en las ik veel. Er wordt gezegd dat je emotionele intelligentie opbouwt door omgang met andere mensen, maar voor mij heeft de literatuur daarin een enorme rol gespeeld. Je ontwikkelt je als mens doordat je je verplaatst in de personages en meeleeft.”Login om meer te lezen

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda