FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 09 December 2015 11:24

Hoogstraatgemeenschap biedt thuis aan vluchtelingen

Hoogstraatgemeenschap biedt thuis aan vluchtelingen Tekst: Jeroen Fierens Beeld: Frank Penders

De Hoogstraatgemeenschap in Eindhoven – vier oudere zusters en een echtpaar – biedt al meer dan dertig jaar een thuis aan asielzoekers. “Vluchtelingen zijn mensen met capaciteiten, mensen die mens mogen zijn, van wie ook wij iets kunnen leren.”

We eten pizza shoarma – kipshoarma, Shan eet geen varkensvlees – met bakjes knoflooksaus, want “de bezorger zei dat dat erbij hoort”. Ik ben te gast bij de Hoogstraatgemeenschap in Eindhoven en deel de tafel met de vaste bewoners van de leefgroep – vier oudere zusters en een echtpaar – en de 23-jarige vluchteling Shan. “Gewoonlijk eten we dit niet hoor, we koken meestal zelf en gebruiken zoveel mogelijk lokale of biologische producten, maar vandaag kwam het er even niet van.” Het is typerend voor de gemeenschap: de eigen waarden en tradities zijn belangrijk, maar mogen niet in de weg staan van aandacht, gastvrijheid en gerechtigheid, want uiteindelijk draait het om de medemens. Vanuit deze visie verwelkomt de gemeenschap al sinds haar oprichting in 1983 vluchtelingen. Bewoner Gerard van de Ven is daar stellig over: ”Samenleven heelt.” Dat ‘helen’ werkt twee kanten op. Vluchtelingen hebben een stevige basis, een veilig thuis nodig om weer een leven op te kunnen bouwen. “Maar ook onze levens zijn er rijker op geworden. Wanneer je met mensen van de andere kant van de wereld samenleeft, moet je steeds weer je eigen ideeën opnieuw bevragen, je open stellen, je kunt niet klakkeloos verder leven zoals je altijd deed. Het zijn de vluchtelingen die ons leerden gastvrij te zijn, die onze ogen openden voor gerechtigheid. Iemand zei ooit tegen ons: ze zijn de waarborg voor jullie spiritualiteit.”

Het verhaal van Shan
Op dit moment woont de leefgroep samen met een gezin uit Zuid-Rusland en de 23-jarige Shan uit Bangladesh. Ik heb inmiddels veel gelezen en gezien over vluchtelingen, maar naast een gevluchte leeftijdsgenoot aan tafel zitten maakt indruk. Deze jongen had een vriend van me kunnen zijn, maar terwijl ik studeer, feest en werk, zit hij hier z’n tijd te verdoen in afwachting van de procedures. “Ik ben straks vijf jaar verder, en ik heb alleen maar afgewacht, vijf verloren jaren.”

Shans verhaal begint in Birma. Hij behoorde tot een etnische minderheid die het steeds zwaarder te verduren kreeg en toen hij twee jaar oud was, vluchtte zijn moeder met hem naar Bangladesh. Ook daar was het leven als ‘buitenstaander’ echter niet eenvoudig en werden ze gediscrimineerd. Toen zijn moeder overleed, was er voor hem niets meer in Bangladesh om voor te leven, en waagde hij de vlucht, de zee over. Hij wist niet waarheen en of hij het zou overleven, hij wilde alleen maar weg, weg van Bangladesh.

En nu is hij dus hier, illegaal. Hij mag niet werken, niet naar school, heeft geen familie meer. Ik zou zelf denk ik stilletjes in een hoekje kruipen, maar Shan weigert dat. Hij leert Nederlands, gaat naar de moskee en zoekt sociale contacten. “Als ik hier de hele dag blijf zitten, word ik alleen maar depressief.” Ik moet denken aan de asielzoekers die in grote centra op elkaar gepropt zitten en geen kant op kunnen; zij hebben geen mogelijkheden om er iets van te maken, alleen de mogelijkheid om te wachten. Hoe droevig Shans situatie ook is, en hoe weinig de gemeenschap misschien ook voor hem kan doen, hier krijgt hij in ieder geval de kans om mens te zijn en dat is misschien wel het belangrijkste dat je iemand kunt geven.

Lange lijst
Dat dit werkt, laat de lange lijst ex-bewoners (ruim 150) zien, waarvan verschillenden nog regelmatig op zondagavond aan tafel schuiven. Ze hebben bijna allemaal – in Nederland of elders – een plek in de samenleving gevonden. Vol trots vertellen de zusters over de dochter uit een gezin dat hier in 1994 aankwam, die nu jurist is voor straatkinderen in Angola. En de eerste vluchteling die ooit bij de zusters introk werd later een van de oprichters van Stichting Bambale, die zich door middel van kleinschalige ontwikkelingsprojecten inzet voor de kansarme bevolking van Congo.

Daarbij wijst zuster Bets erop dat dit ‘succes’ niet het doel is, de gemeenschap is geen integratieproject. Het samenleven is een doel in zichzelf, maar dat daar zoveel moois uit voortkomt, laat zien hoe waardevol het is voor zowel de vaste bewoners als hun gasten. Zuster Theofrida: “Je kunt vluchtelingen niet alleen maar zien als hulpbehoevenden, het zijn mensen met capaciteiten, mensen die mens mogen zijn, van wie wij ook iets kunnen leren. Kijk naar Shan, hij is alles kwijt, maar blijft optimistisch, blijft zich inzetten voor een beter bestaan.”Login om meer te lezen

Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda