FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 25 November 2015 15:18

Nieuwe rituelen (3): Als je van man vrouw wordt

Nieuwe rituelen (3): Als je van man vrouw wordt Tekst: Frieda Pruim

Ict-specialist Miranda Koekkoek (48) vierde in november 2014 de afronding van haar transitie van man naar vrouw in de Utrechtse oecumenische gemeente EUG. In dezelfde viering kreeg ze samen met haar partner Marian Geurtsen (50), ritueelspecialist, een nieuwe zegen over hun vijftienjarige huwelijk. Deel 3 in de serie ‘Nieuwe rituelen’.
“In mijn jeugd voelde ik me afgewezen door de kerk”, vertelt Miranda. “In de Bijbel las ik dat een man geen vrouwenkleren mag dragen; mijn ouders vonden homo zijn op het randje. In plaats van de kerk de rug toe te keren, heb ik mijn vrouwelijkheid weggestopt. Tijdens mijn studie ontdekte ik de studentengemeente, die opener voelde, zonder dat ik iets van mijn ware gevoelens liet zien. Als ik bad, vroeg ik me af: waarom moet ik zo zijn? Juist daarom wilde ik in de kerk iets met de afronding van mijn transitie doen. Het zou een erkenning zijn dat ik mag zijn wie ik ben, een openbare goedkeuring. Praktisch gezien had ik die goedkeuring al gekregen door mijn naam in mijn paspoort te veranderen, maar een zegen in de kerk was fundamenteler.”
“Mijn insteek was: als we hier samen uitkomen, wil ik graag opnieuw ja zeggen tegen mijn huwelijk met Miranda”, vervolgt Marian. “Vijftien jaar eerder was ik getrouwd met een man met een andere naam. Voorafgaand aan de viering hebben we die naam in mijn ring laten veranderen. De pastores reageerden positief op onze verzoeken. Zij stelden voor om ons in een gewone zondagochtendviering te zegenen. Daarover moest ik wel even nadenken. Je deelt iets heel intiems en ik wist niet of iedereen er open voor zou staan.” Miranda: “Ik vond een reguliere viering juist fijn: daar gaat meer erkenning van uit. Ik had er vertrouwen in dat het geaccepteerd zou worden.”
Samen met een van de pastores bereidden ze de viering voor. “Als theoloog en ritueeldeskundige kreeg ik alle ruimte bij de invulling van de rituelen”, aldus Marian. “Miranda’s nieuwe naam staat symbool voor haar nieuwe leven, dus daarom hebben we gekozen voor een naamgevingsritueel, dat vaak ook bij de doop gebruikt wordt. Miranda raakte het water in de doopvont aan als herinnering aan haar doop en de pastor nodigde haar uit de namen uit te spreken waarmee ze voortaan gekend wilde worden. Haar ouders stonden naast haar. Daarna legde de pastor haar de handen op. Later in de viering nodigde hij ons uit om elkaar opnieuw trouw te beloven in onze eigen woorden. We hielden elkaars handen vast. De pastor legde zijn hand daarop en zegende zo onze ringen opnieuw.”
“De intensiteit van de viering is me het meest bijgebleven”, zegt Miranda. “Mijn verleden, heden en toekomst kwamen hierin samen; de cirkel was rond. De viering was rijk en geladen en de aanwezigheid van mijn ouders deed me heel goed.” Voor Marian kwam in de herbevestiging van de trouwbelofte alles bij elkaar. “Ik was geëmotioneerd en dat gold voor veel meer mensen in de kerk, een bijzondere mix van gemeenteleden, vrienden en familie. De vredeswens daarna vond ik ook mooi: daarmee verbreedden we onze persoonlijke ervaring naar de hele gemeenschap.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda