FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 06 July 2015 02:00

'Jullie moeten op zoek naar meer menselijkheid'

Staand v.l.n.r.: Daniel (Indonesië), Shingi (Zimbabwe), Talupe (Kiribati), Dhivya (India), Taualofa (Tonga). Zittend v.l.n.r.: Yu-Ping (Taiwan), Hriata (India), Winsome (Singapore), Matty (Duitsland), Joseph (Ghana). Staand v.l.n.r.: Daniel (Indonesië), Shingi (Zimbabwe), Talupe (Kiribati), Dhivya (India), Taualofa (Tonga). Zittend v.l.n.r.: Yu-Ping (Taiwan), Hriata (India), Winsome (Singapore), Matty (Duitsland), Joseph (Ghana). Tekst: Rita van Nierop Beeld: Marieke Viergever


Tien theologiestudenten van over de hele wereld maken in Nederland kennis met vluchtelingen en migranten. Ze zijn geschokt door wat ze zien en horen. “Mensen die hier naar toe komen, moeten niet als dieren worden behandeld.”

"Ik snap wel dat asielzoekers naar Nederland komen. Het is een rijk land. Die verwachting had ik ook voor ik hier naar toe kwam, maar ondertussen weet ik dat dit niet het paradijs is. Asielprocedures moeten bijvoorbeeld veel zorgvuldiger.” Aan het woord is Dhivya Jayakumaran. De Indiase is in Nederland voor Face to Face, een programma voor theologiestudenten van de Council for World Mission (CWM). Deze organisatie, met 31 lidkerken wereldwijd, zet zich in voor mensen die in de marges van de maatschappij leven. Kerk in Actie, de missionaire afdeling van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN), organiseert deze editie, die het thema ‘Migratie, mensenhandel en vluchtelingen’ draagt.
Dhivya (26) heeft het naar haar zin in Nederland. Het is voor haar de eerste keer dat ze zover weg van huis is. Na een paar weken lukt het haar redelijk om zich aan te passen. Alleen het weer en het eten, dat blijft lastig.
Ook voor Talupe Faletosi (32) uit Kiribati, een eilandstaat in de Stille Oceaan, is het wennen in Nederland. Alleen al de stad Den Haag heeft vijf keer meer inwoners dan alle eilanden van haar land samen. Het is de eerste keer dat ze in een trein zit en een spijkerbroek draagt. Maar ze zijn enthousiast over het programma waaraan ze deelnemen, al proef je bij Talupe ook enige heimwee.
Dhivya en Talupe maken deel uit van een groep van tien studenten. Het doel van Face to Face is om toekomstige pastores inzicht in bepaalde thema’s te bieden en ze handvatten mee te geven om in hun eigen context met deze problematiek aan de slag te gaan. Van de zeven weken dat ze in Nederland zijn voor dit programma, brengen ze er drie door op het Landelijk Dienstencentrum van de PKN in Utrecht. Daar is onder meer ruimte voor reflectie op hun bezigheden. Ook volgen ze workshops als ‘interviewen’ en ‘creatief schrijven’. De overige tijd zijn ze in tweetallen te gast bij diverse organisaties die met deze thematiek te maken hebben.
Dhivya en Talupe lopen deze weken mee met Stek  ̶  Stad en Kerk  ̶  in Den Haag. Deze diaconale instelling wil mensen verbinden, versterken en bezielen. Ze organiseert onder andere inloopuren voor dak- en thuislozen, maatjesprojecten en taalprojecten op diverse locaties in de stad, waaronder buurthuis De Paardenberg.

Ieder voor zich
Dhivya en Talupe helpen deze morgen bij de voedselbank. In een uur tijd worden 154 pakketten uitgedeeld, dus de vrouwen moeten flink doorpakken. Beiden zijn geschokt dat er een voedselbank nodig is in Nederland. Talupe: “In Kiribati kennen we het fenomeen voedselbank niet. Daar kunnen mensen altijd terugvallen op hun familie om in hun levensonderhoud te voorzien.” Ze is ook verbaasd dat mensen producten uit de pakketten weigeren. “Je krijgt iets. Als je het niet hoeft, dan kun je dat toch met je buren of vrienden delen?”
Tijdens het inpakken van een pakket raakt Dhivya in gesprek met een landgenoot. Hij vraagt haar waarom ze niet in Nederland blijft. Hier heeft ze meer kansen, kan ze beter haar familie onderhouden. Dhivya: “Ik ben enig kind, dus ik moet terug om voor mijn ouders te kunnen zorgen.”
Voor de lunch lopen we naar een restaurantje, waar ik mijn best doe de menukaart te vertalen. Talupe wil de schotel met lamsvlees wel proberen. “In Kiribati eten we vooral vis en varkensvlees. Met rijst. We koken graag voor een grote groep. Dan brengt iedereen iets mee en dat delen we met elkaar. We hebben sowieso een sterk gemeenschapsleven. Hier lijkt het alsof het ieder voor zich is en je moet maar zien hoe je het redt. Daarom is het goed dat er organisaties als Stek bestaan, die mensen ondersteunen die het nodig hebben.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda