FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 17 June 2015 11:09

'Je krijgt er veel liefde voor terug'

'Je krijgt er veel liefde voor terug' Tekst: Willem van der Meiden Beeld: Frank Penders

Turks-islamitische jongeren bezoeken wekelijks een 'oma' of een 'opa' in een Leids verzorgingshuis. Esra (17): "Deze mensen zijn zo eenzaam, verschrikkelijk. Sommigen krijgen nooit bezoek. Ze willen soms eerst niet dat we blijven, maar later willen ze niet dat we weggaan."

Het is een zonovergoten vrijdagmiddag. Op het terras van een Leids verzorgingshuis zitten enkele ouderen van het weer te genieten. Ook meneer Meijdam die zojuist welluidend het Wilhelmus ten gehore heeft gebracht op zijn mondharmonica. Tegen de twee Turkse jongens tegenover hem zegt hij: “Dat was het Wilhelmus. Ik speel ook psalmen. Weten jullie wat een psalm is? Dat is een lied dat ze in de kerk zongen, het komt uit de Bijbel.” Meneer Meijdam vertelt de jongens veel over zijn jeugd en over zijn vader, een actieve man in Leerdam, die het slecht heeft gehad in de crisisjaren. Hij moest stempelen. En dat zijn vader trots op hem was, omdat hij zo goed was op de mondharmonica. “Voel je dat nog steeds?”, vraagt fotograaf Cem (21). “Ja”, zegt meneer Meijdam. “Ieder kind neemt wel iets mee vanuit zijn jeugd.” Het zijn opmerkelijk heldere momenten van iemand die toch vooral de indruk wekt de weg kwijt te zijn. Mohammed (18): “We komen elke week. Soms herkent hij ons pas na een poosje, maar soms ziet hij ineens wie we zijn. De gesprekken vallen wel eens stil, maar dan is er altijd nog de muziek.”
Ze komen elke vrijdagmiddag. Als een soort taskforce strijken twaalf jongeren, tussen de 16 en 26 jaar oud, neer in een verzorgingshuis in Leiden voor een bezoekje aan hun ‘oma’ of ‘opa’. Het zijn Turks-islamitische jongeren van de stichting Fatih. Het project heet Omalief en is gestart door Mustafa Kus. De opa’s en oma’s hebben met elkaar gemeen dat ze vaak weinig of geen bezoek krijgen, sommigen van hen zijn dementerend, anderen zijn bij de pinken. Oud zijn ze allemaal en ze stellen het trouwe bezoek van hun ‘kleinkinderen’ zeer op prijs. Al was het soms eerst even wennen.

Positief beeld
Oma Bon is 91, Emine en Esra bezoeken haar op haar kamer, waar ze niet vaak meer vanaf komt. De meiden zijn 20 en 17 jaar. “We hebben het over wat we meemaken elke week”, zegt oma Bon. “En over vroeger. Mijn zoon is jong overleden en mijn man is gestorven na jarenlang verlamd te zijn opgenomen in een verpleeghuis. Zelf heb ik geen kleinkinderen.” De meiden luisteren geduldig en praten zelf ook mee. Ze brengen de bezoekjes altijd samen en er is nog een derde jongere als reserve. “Het zijn lastige gesprekken om alleen te doen”, zegt Emine. “Maar je krijgt er veel liefde voor terug, een positief beeld.” De meiden vullen elkaar aan en evalueren samen. Ze hebben al een oma verloren in het verzorgingstehuis. “Ze was blind, maar heel erg lief. Het was heel verdrietig.” Maar twee weken later was er al een nieuwe oma gevonden. Dat betekent dus flink schakelen voor de meiden.
Waarom doen ze dit? Rabia heeft haar ‘oma’ bezocht, maar daar konden wij maar beter niet bij zijn. Ze is er niet goed aan toe. “Ik had  zoiets vooraf niet kunnen bedenken. Mustafa heeft ons gevraagd en we hebben ja gezegd. Hij maakt de keuze voor de oma of opa. Er is een wachtlijst van ouderen die dit ook wel zouden willen. Eén oma zei eerst: ‘Jullie zijn anders.’ Ze moest wel even aan ons wennen. Ze heeft ons in het begin wel eens weggestuurd, was ze te moe, zei ze. Maar later zei ze wel eens: ‘We zijn allemaal mensen.’ Toen ze haar later eens kwamen ophalen voor een activiteit op vrijdagmiddag, zei ze tegen de verzorging: ‘Nee hoor, ik kan niet, ik heb nog bezoek’.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda