FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 11 June 2015 09:45

'Bidden waar dat niet meer kan'

'Bidden waar dat niet meer kan' Tekst: Theo van de Kerkhof Beeld: Vincent van Gaalen

Religie had voor de niet-gelovig opgevoede Nanda Wassink (24) een positieve klank: "Wat is dat 'diepe' dat mensen gelovig maakt? Er moet wel 'iets' zijn." Nu volgt ze de opleiding tot geestelijk verzorger en loopt ze stage in een diaconaal centrum. "Soms is pastoraat een kwestie van het uithouden met de ander. Kun je het lijden voor dat moment mee dragen?" Deel 11 in de interviewserie Jonge Denkers.

Armen en zwakken bijstaan, voor menig diaconaal werker is dat de kern van het christendom. Matteüs 25: “Alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.”
Voor Nanda Wassink begon het toch net een slag anders. Ook zij wordt gedreven door betrokkenheid bij anderen, maar, zegt ze, dat komt van binnenuit. “Ik ben niet gelovig opgevoed, niet gedoopt of zo. Wel raakte ik geïnteresseerd in religie. Dat was in de tijd dat Wilders opkwam. Religie stond plotseling in het middelpunt van de belangstelling, maar vooral negatief. Ik dacht: wat die gelovigen beweegt, dat kan toch niet alleen maar slecht zijn. Ik begreep het niet, maar het wekte bij mij eerder een positieve interesse dan afkeer. Ik wilde weten: wat is dat ‘diepe’ dat mensen gelovig maakt? Er moet wel ‘iets’ zijn.”
Het bracht haar uiteindelijk bij de opleiding tot geestelijk verzorger binnen de studie Theologie en Levensbeschouwing aan de Fontys Hogeschool in Tilburg. Nu loopt ze stage in het Annahuis in Breda, een diaconaal centrum, met speciale aandacht voor de kwetsbare medemens. Wassink: “Er gebeurt veel aan begeleiding van dak- en thuislozen, maar er is ook een bredere groep die naar de inloopochtend komt, soms om uit hun isolement te komen. Een mooie groep mensen. En het is een prettig kleine organisatie, waar je dicht op de huid van het alledaagse leven zit en direct menselijk contact hebt. Ik heb een tijdje in de ouderenzorg gewerkt, waar alles veel meer volgens protocollen verloopt. Daar moest ik me voortdurend afvragen of het wel binnen de regels viel als ik een praatje met iemand maakte.”

Wat maakt het Annahuis tot een christelijk centrum?
“In het begin had ik daar ook vragen bij. Het is een initiatief van de gezamenlijke kerken in Breda; dat in de eerste plaats. Maar tegelijk willen we dat de deur openstaat voor iedereen. Er komen veel moslims en ook de autochtone bezoeker heeft lang niet altijd een christelijke achtergrond. Hoe ga je daarmee om? We houden kerst- en paasvieringen. Dat is er allemaal nog wel. We werken vanuit een christelijke spiritualiteit, maar we leggen het er niet zo dik bovenop. Het zit hem meer in de waarden: open, eerlijk en goed met elkaar omgaan. Het is net als met de Nederlandse cultuur. Die is niet denkbaar zonder de christelijke waarden, maar die zitten door het alledaagse leven heen geweven.
Er zijn wel eens bezoekers die zeggen: ‘Bij het Leger des Heils kom ik niet, want daar willen ze je tot het geloof bekeren.’ Dan denk ik wel: je moest eens weten waar wij uit voortkomen.
Sommige oudere bezoekers hebben nog een kerkelijke achtergrond en dan komt geloof wel eens ter sprake. Andere hebben er niets mee. Dan begin je daar niet over.
We organiseren wel bezinningsochtenden, al is dat zelfs voor sommigen nog een brug te ver. Ze komen wel als het workshop heet, terwijl we hetzelfde doen.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda