FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 10 June 2015 11:47

'Een groot visioen en kleine stappen'

De moeder van dit gezin uit Kirkuk heeft zojuist een massage van Yosé Höhne-Sparborth ontvangen. De moeder van dit gezin uit Kirkuk heeft zojuist een massage van Yosé Höhne-Sparborth ontvangen. Tekst: Arjan Broers

Hoe mensen onder gewelddadige omstandigheden overleven en vaak opmerkelijk vriendelijk blijven. Dat is de fascinatie van zuster Yosé Höhne-Sparborth, vredeswerker. Eind 2014 was ze zeven weken onder vluchtelingen in Noord-Irak. “De benadering van vredeswerk als redelijke dialoog werkt niet werkt.”

"Ik heb een belang, een pleidooi en twee verhalen”, begint ze, en dan barst ze los. Yosé Höhne-Sparborth – ‘een ADHD-type’, zegt ze spottend – zet bij aanvang van ons gesprek een koers uit die we, langs wonderlijke wegen, aan het einde toch gevolgd blijken te hebben.

Vertel: wat is uw belang?
“De christenen in Noord-Irak hebben hulp nodig, voor de wederopbouw en de voortgang van de oude christelijke traditie daar. Ik hoop dat mensen geld geven. Dat kan heel snel en direct via de dominicanen. Er wonen broeders en zusters in het gebied en de aartsbisschop van Kirkuk is een dominicaan: Yousif Thomas Mirkis.”

Het staat er al in. En wat is uw pleidooi?
“Dat de benadering van vredeswerk als redelijke dialoog niet werkt. Het leven in oorlogsgebieden is een dialectiek tussen redelijkheid en onredelijkheid. Je moet aan beide recht doen. Bij ons in Nederland snappen we dat niet meer. Wij zijn gewend alles tussen dijken en kanalen te persen, en als er toch een overstroming dreigt, leggen we snel een nieuwe sluis aan.”

U werkte zeven weken onder christelijke vluchtelingen in Noord-Irak. Wat heeft u er gedaan en geleerd?
“Ik herinner me de lichamen van vluchtelingen met wie ik lichaamswerk deed. Meestal waren ze ofwel helemaal hard en verkrampt, ofwel helemaal slap en krachteloos. Behalve bij de zusters dominicanessen die ik aanraakte: zij waren vaak verkrampt aan de rechterkant van hun lichaam en verslapt aan de linkerkant. Ze waren van hun eigen kracht beroofd en werden voortgejaagd door ISIS. Helpen, bidden, helpen en rennen: ze namen geen tijd om zelfs maar even aan zichzelf te denken of naar hun lichaam te luisteren. Er zijn er die letterlijk doodgevallen zijn.”

Bedoelt u dat met de dialectiek tussen redelijkheid en onredelijkheid?
“Ik bedoel dat het voortdurend door elkaar loopt, zeker in oorlogsgebieden. De dominicanessen zijn enkele jaren geleden gevlucht uit Mosul en deze zomer uit Karakosh. IS is voor hen overal aanwezig: zelfs in alles wat ze missen en hen herinnert aan thuis. ‘Die wasmachine die we van jouw congregatie kregen is blijven staan’, zei een van de zusters bijvoorbeeld. ‘Daar wast ISIS nu uniformen mee.’
Aartsbisschop Mirkis maakt ruimte voor de emoties van de mensen, maar hij blijft ook plannen maken voor de toekomst van zijn volk. Het is een echte dominicaan: zijn theologie en beleid ontwikkelen zich in de situatie. Mirkis laat zich niet leiden door de emoties, omdat die mensen en gemeenschappen verscheuren. Dat gebeurt volgens hem trouwens vooral in het Westen. Na de aanslag in Parijs op de redactie van Charlie Hebdo versterkten allerlei media gretig de emoties, zonder analyses te maken en vooruit te kijken.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda