FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 08 June 2015 11:17

Verslaafd aan het klooster

Labyrint met op de achtergrond het stiltehuisje, Casella en kapel Labyrint met op de achtergrond het stiltehuisje, Casella en kapel Tekst: Rita van Nierop Beeld: Casella

Ben ik verslaafd aan kloosters? vraagt Rita van Nierop (23) zich af. Alleen al het afgelopen half jaar bracht zij met veel plezier drie keer een weekend door in een klooster. Ze is er als lid van de Protestantse Kerk in Nederland niet mee opgegroeid. Sterker nog, haar geloofstraditie heeft weinig affiniteit met kloosters. Wat zoekt en vindt zij daar als jonge protestant?

'Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelooflijke haast.' Dit liedje van Herman van Veen is soms helemaal op mij van toepassing. Ik vlieg van school naar werk, hol van vergadering naar het zwembad. Ik heb het druk met mijn best te doen om aan alle verwachtingen van deze maatschappij tegemoet te komen. Het zou mij af en toe goed uitkomen als een dag 30 uren telde, in plaats van 24. Want ik wil ook een goed boek lezen en ruimte maken voor mijn geloof. Dus ben ik blij met plekken waar ik me volledig op God en mezelf kan richten. Daartoe biedt een klooster volop de gelegenheid. De verwachtingen van anderen zijn er niet hooggespannen, ik hoef even niets en ik kan mijn zinnen verzetten. Hoewel, dat geldt ook voor vakantie. Op vakantie ben ik het ritme van mijn dagelijkse bestaan snel kwijt. Een weekendje weg is voldoende om er even helemaal uit te zijn. Toch is een kloosterbezoek anders.

Het goddelijke ervaren
Het begon met Taizé. Na mijn eindexamen vertrok ik voor een week naar deze oecumenische gemeenschap in Frankrijk. Het was de eerste keer dat ik in een klooster was. Ik werd gegrepen door de open sfeer, de meeslepende muziek en de mensen. De eerste avond was ik diep onder de indruk van de viering. Het was prachtig. De volgende ochtend mocht ik weer, 's middags weer en 's avonds weer. Ik vond het zulke fijne momenten, dat ik het liefst al voordat de klokken luidden in de kerk zat. Het duurde een paar dagen voor ik me de sfeer eigen had gemaakt en vertrouwd was met het ritme van de vieringen. Daarna kwamen de diensten echt bij me binnen. Ik was niet meer bezig met de uitslag van mijn eindexamen, die ik bij thuiskomst zou krijgen. De liederen en teksten raakten een emotionele laag. Ik bleef nadenken over wat er daar gebeurde, wat ik hoorde en zag. In zekere zin was het net alsof mijn zintuigen meer ontvankelijk werden voor wat er gebeurde. Die ervaringen ben ik later gaan omschrijven als ervaringen van het goddelijke, zo bijzonder waren ze.
Steeds meer jongeren zijn te gast in een klooster. De populariteit van Taizé is al decennia ongekend hoog. Tienduizend jongeren bezoeken jaarlijks dit dorp in Bourgondië. De jongerenontmoetingen die de Taizégemeenschap ieder jaar in een andere Europese stad organiseert, trekken zo’n 30.000 deelnemers. Protestanten, rooms-katholieken, niet-gelovigen, allen vinden er 'iets', worden geïnspireerd door de sfeer, ontmoetingen en liturgie. Alles tezamen maakt Taizé tot een bijzondere plek, waar ook ik door geraakt werd. Ik keerde er meerdere keren terug, telkens om afstand te nemen van het dagelijkse en mijn 'geloofsbatterij' op te laden.
Want dat is wat ik zoek in een klooster. Ik heb vaak het gevoel dat ik er thuis onvoldoende aan toekom om plaats en tijd in te ruimen voor stilte en bezinning, het lezen van een spirituele tekst of gebed. Altijd is er wel iets dat mijn aandacht vraagt en als dat even niet het geval is, zit ik het liefst met een goede roman op de bank. In de kloosteromgeving verdwijnt dat. Er is ruimte om de grote, veeleisende buitenwereld te laten voor wat hij is. Iedereen is bezig met God en geloof, dus ga je daarin mee.
De dagorde is prettig; je hoeft daardoor over sommige dingen niet meer na te denken. Voor het eten hoef je alleen nog maar aan te schuiven, verder ga je ten minste drie keer per dag naar de kerk en vul je de rest van de dag met gesprekken, wandelingen en meditatieve momenten. Het zijn allemaal dingen die ik thuis graag zou doen, of meer zou doen, maar waar ik niet aan toe kom of mezelf de tijd niet voor gun. Als ik dan terugkom uit het klooster, heb ik het gevoel dat ik weer een periode van minder spiritualiteit en meer hectiek aankan.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda