FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 23 March 2015 09:36

'Literatuur als vorm van geloof'

'Literatuur als vorm van geloof' Tekst: Nico Keuning Beeld: Aya Musa

De hoofdpersoon in Sana Valiulina's nieuwe roman 'Kinderen van Brezjnev' volgt het devies van de Russische Revolutie: 'Steel het gestolene'. "Zoals de elite rond Poetin nu de rijkdommen van anderen terugsteelt", zegt de schrijfster van Estische komaf.

Voor het spoorwegviaduct naar de Spaarndammerbuurt in Amsterdam staat het heldhaftige beeld van Domela Nieuwenhuis, die met geheven arm en gebalde vuist de strijdlust verbeeldt voor een betere wereld van de arbeiders. Het standbeeld doet denken aan de monumentale beelden van Lenin in Sint-Petersburg. Een man met weer een heel andere betekenis in de geschiedenis. De associatie met Rusland ligt voor de hand; ik ben op weg naar een ontmoeting met de Estisch-Nederlandse schrijfster Sana Valiulina die onlangs de roman Kinderen van Brezjnev publiceerde. Een roman over het totalitaire Russische systeem, collectief opportunisme en het individuele verlangen naar vrijheid.
Na een cappuccino in een buurtcafé gaan we de straat op, op weg naar het adres aan de Houtmankade, waar Sana Valiulina zich in maart 1989 vestigde met haar Nederlandse man, slavist en vertaler Arthur Langeveld. Het is helder, zonnig weer. Het blauw ligt weerspiegeld in het water van de Oude Houthaven aan het IJ.
Het water, de overkant, brengt ons op de Finse Golf in de roman. De strook water tussen Estland en Finland, het land dat voor de Esten gold als het beloofde land. Het land van vrijheid, Amerikaanse jeans, lekkere worst en mooie wegen. Een paradijs voor auto’s. Heel anders dan in Ruha, de denkbeeldige badplaats aan de Oostzee waar deel 1 De zwarte kapitein zich afspeelt: “In Ruha zelf is overal zand en stof, en stenen. En zelfs de hoofdstraat, die de Sovjetstraat heet, en die Ruha als een rivier in twee delen splitst, is, hoewel geasfalteerd, erg stoffig en vol kuilen en hobbels die de auto’s kapot en smerig maken.”
De weg in Amsterdam leidt in een lus naar de Zeeheldenbuurt, waar het nieuwe leven van Valiulina 25 jaar geleden begon. “Daar ging ik voor het eerst boodschappen doen,” wijst ze naar de groenteboer in de Barentszstraat. “Ik sprak geen woord Nederlands! Vreselijk. En al die voor mij onbekende groenten: venkel, witlof, andijvie… Later ontdekte ik verderop de A Markt. Toen kon ik anoniem inkopen doen. Ik pakte gewoon wat ik nodig had en rekende af.” Ze nam lessen Nederlands van een goede kennis van haar man. Als je haar hoort praten in perfect Nederlands en haar romans leest, kun je je niet voorstellen dat ze deze taal haar ooit vreemd was.
Onze weg voert langs kades, door straten en over bruggen naar het Prinseneiland. Het stille, dorps aandoende deel van Amsterdam. Van heimwee had ze geen last, zegt ze. “Ik was te druk bezig met aanpassen, met de toekomst. Ik had geen tijd om terug te kijken. Dat kwam later pas.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda