FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 16 March 2015 09:51

In eenzaamheid met elkaar verbonden

In eenzaamheid met elkaar verbonden Tekst: Marleen Stelling Beeld: Diana van Houten

De overheid roept ons op eenzaamheid te bestrijden. Een zinloze onderneming, oordeelt journalist en theoloog Marleen Stelling. De strijd tegen eenzaamheid is vechten tegen iets dat bepaalt wie wij in zessentie zijn. Voor haar was het juist jaar zieke, afgescheiden lichaam dat de sleutel tot verbinding aanreikte. Juist in onze eenzaamheid zijn we onlosmakelijk met elkaar verbonden.

In een klein kamertje op versleten fauteuil zit een oude dame. Ooit was het ribfluweel, de stof op de stoel, maar de tand des tijds heeft de zachte textuur weggevaagd. Op de twee- en driezitsbank, bekleed met dezelfde stof, zit bijna nooit meer iemand. Familie heeft het druk. De kat is dood, de buurman kreupel. Dagen waarop de stembanden ongebruikt in het strottenhoofd blijven hangen zijn geen zeldzaamheid.
Dit schrikbeeld moet staatssecretaris Martin van Rijn voor ogen hebben gehad toen hij zijn strijd tegen de eenzaamheid inzette. Eenzaam zijn is een slechte zaak, we moeten het tegengaan, bestrijden. In een brief die hij afgelopen najaar aan de Tweede Kamer stuurt, schrijft Van Rijn een klein miljoen extra aan artillerie uit de kast te halen. “Wie zelfstandig thuis kan blijven wonen, moet daarvan de positieve consequenties ervaren. Zij moeten deel kunnen nemen aan de maatschappij en sociale contacten hebben met familie, vrienden, bekenden en/of vrijwilligers. Eenzaamheid past daar niet bij”, schrijft hij. Zorg decentraliseren zou de wijkverpleegkundige dichter bij de keukentafel van hedendaagse Remi’s brengen en van ouderen weer betrokken, sociale contacten onderhoudende en midden in het leven staande burgers maken.
Dit beleid is een typisch product van onze tijdsgeest. Eenzaamheid bestrijden doen we massaal en overal. Als eenling je dagen slijten is sneu, en dus is de ander het middel waar we op weg naar zelfwaardering naar grijpen. “Zonder jou ben ik nog maar de helft van mij”, zingt Guus Meeuwis, zanger van Nederlandse bodem. “Niemand mag met kerst alleen zijn”, zei presentator Robert ten Brink steeds weer in de talloze reclames van de kerstspecial All you need is love. Als vrouw alleen in een restaurant dineren maakt je, afhankelijk van je sexappeal, ofwel een treurige, oude vrijster, ofwel een dame die met haar liefhebbende lichaam de kost verdient.
Maar al te vaak blijkt dat we toch heel wat minder individualistisch zijn dan we denken. Jarenlang was ik een kind van mijn tijd. Eenzaamheid bestrijden deed ik zoals lopen en ademen. Feestdagen waarop iedereen in de directe omgeving bezocht moest worden leverde dat op, en overvolle huiskamers op verjaardagen. Ook de alledaagse praktijk bleef niet voor de strijd gespaard. Op de zwarte banken met drie zitplaatsen op stations ging ik steevast in het midden zitten. Als er iemand op de bank bijkwam, móest die persoon wel naast me komen zitten. Anders zou dat gaan als ik links of rechts had plaatsgenomen; dan kon de tweede zitter op de andere uiterste zitplek van de bank plaatsnemen en zou ik mij, zoals eerder genoemd romanpersonage Remi, intens alleen op de wereld voelen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda