FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 02 December 2014 16:17

'Je verantwoordelijkheid houdt nooit op'

'Je verantwoordelijkheid houdt nooit op' Tekst: Jurgen Tiekstra Beeld: Elmer Spaargaren

 

"Mijn vader had een hele drukke baan. Maar hij zei toch altijd: Je hebt een burgerplicht." Dochter Riet Bons-Storm ziet het niet anders. Ze blijft als theoloog ijveren voor een minder mannelijke kerk en vond afgelopen jaren een nieuw werkterrein: verzet tegen de politiek van de staat Israël.

Mensen van in de tachtig? “O allemachtig, die vond ik vroeger stókoud.” Riet Bons-Storm, emerita hoogleraar Vrouwenstudies en Pastoraat, zit bij haar thuis in Loppersum op de bank. Ze is 81. Haar man, ook een theoloog, is 82. Hij loopt wat stram met een kop thee in de hand naar de studeerkamer. “Mijn man en ik zeggen altijd: we gaan een beetje rafelen aan de randjes. Mijn man is heel vergeetachtig nu. Dat is erg lastig. Zelf heb ik van niet zo veel dingen last, moet ik zeggen. Ik heb een tamelijk druk leven gehad, dus ik ben altijd al wel een beetje moe geweest.”

Doortutteren
Nog steeds zijn haar dagen niet leeg. Ze is nog altijd lid van de International Academy of Practical Theology en publiceert nog af en toe over haar oude vakgebied. Ook houdt ze lezingen over Israël en de bezette gebieden, als criticus van het Israëlisch politiek beleid. En sinds een paar jaar zit ze met wethouders en zorginstellingen om de tafel, omdat ze bestuurslid is van de Zorgcoöperatie Loppersum: een groep inwoners die greep wil hebben op de ouderenzorg in hun Groningse dorp.
Bons-Storm gaat met haar gedachten terug in de tijd. “Ik had een oma – ik heet naar haar, ze was een heel leuke vrouw – die gestorven is in de tijd dat ik studeerde. In 1954, geloof ik. Zij woonde in Vlaardingen en wij in Rotterdam. En als ik in die tijd bij haar thuiskwam, zei ze: kom dicht bij me zitten en vertel me wat je geleerd hebt. Nou, ménsen. Ik studeerde toen psychologie en had net allemaal colleges gehad over Freud en seksualiteit. Ik dacht: hoe vertel ik dit mijn oma? Ze is gestorven in de tachtig. Ze had meestal donkere kleren aan en had heel erg reuma, dus kon ze niet goed meer lopen. Ze zat meestal in haar rolstoel. Dat was voor mij iemand van een andere orde.”
“Mijn eigen situatie is totaal anders. De tijd is ook veranderd. Vroeger werd je op deze leeftijd toch een rustige oude dame. Mijn moeder heeft nooit betaald werk gehad. Mijn oma ook niet. Maar later kreeg je een cohort van vrouwen boven de zeventig die nog steeds werken, omdat ze dat hun hele leven buitenshuis gewend zijn. Mijn vriendinnen hebben dat ook allemaal. Ik zat in een dispuut van onze studie, een jaarclub van het jaar 1951, waarmee wij elke twee jaar een reünie hebben. Wij hebben allemaal een baan gehad en tutteren nog aardig door in dingen die daar aan gelieerd zijn.”

Boosheid
Een belangrijke periode in haar leven waren de tien jaar dat Bons-Storm met haar man en vijf kinderen in Indonesië woonde. Bij terugkomst in Nederland in 1972 werd ze door boosheid gegrepen toen ze de mannelijke dominantie zag in de Nederlandse kerk en theologie. Ze ontpopte zich tot feministisch theoloog en klom op in de academische wereld. Hoogtepunt was het hoogleraarschap in Groningen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda