FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
maandag, 10 November 2014 12:31

‘Er gebeuren hier kleine wonderen’

‘Er gebeuren hier kleine wonderen’ Tekst: Frieda Pruim Beeld: Aya Musa

 

Het woord God klinkt er nauwelijks, maar volgens de initiatiefnemers is het wel degelijk een religieuze plek: het Stiltehuis in Nijmegen. Jonge volwassenen, tot 35 jaar, kunnen zich er een aantal dagen terugtrekken. Met vaak grote gevolgen. “Ik kwam als een ander mens terug.”

Op het landgoed van de fraters maristen, aan de rand van Nijmegen, staat achteraan een boerderijachtig laag huis met oranje dakpannen. Het wordt omringd door bomen en er staat een bankje van boomstronken voor de deur. Hier verblijven twee keer per maand negen jonge mensen een (lang) weekend in stilte.

Jacques Scholte (70) en Thomas Volman (40) zitten aan de ovalen houten tafel in de eetkamer met houtkachel. Waarom namen zij zeven jaar geleden het initiatief tot het Stiltehuis? “De maristen hebben zich altijd gericht op waar anderen in kerk en samenleving geen aandacht aan geven”, zegt frater Scholte. “In deze tijd zijn dat jongvolwassenen met levensvragen. We wilden ze een plaats bieden waar ze daarmee in alle rust bezig kunnen zijn.”
“Mijn vriendin en ik hadden net zo’n soort droom”, vertelt Volman. “In onze samenleving word je overspoeld door prikkels. We ontdekten dat er wel een groot aanbod aan spirituele en meditatiecursussen was, maar we konden geen eenvoudige stilteplekken vinden. Ik sprak daarover tijdens Een reis naar binnen. Dat is een ander initiatief van de fraters maristen, waarbij je met iemand praat over vragen waar je mee zit. Ik had een studie en promotie achter de rug, liep vast in het werken met mijn hoofd en ging als fietsenmaker werken, maar dat was het ook niet helemaal. Mijn gesprekspartner bracht ons in contact met Jacques, die ons vroeg samen stilteweekends te gaan organiseren.”

Moestuin
Zo ontstond het Stiltehuis, met een eenvoudig dagprogramma: drie stiltemomenten van hooguit een half uur in een ruimte met meditatiebankjes rondom wat stenen en een kaars, gezamenlijke maaltijden in stilte en ’s avonds voor wie wil een ‘tafelgesprek’ over wat je tegenkomt in de stilte. De rest van de dag bepaal je zelf wat je doet: lezen, schrijven, tekenen, handwerken, mediteren, in de tuin zitten, fietsen, wandelen of slapen in je eenpersoonskamer – alles mag. Scholte is aanwezig bij de tafelgesprekken en is de rest van de dag in een eigen kamertje te vinden voor wie behoefte heeft aan een persoonlijk gesprek. Volman en zijn vriendin Annelieke van den Bergh (32) bakken brood en koken. Van den Bergh houdt de moestuin achter het huis bij, soms geholpen door gasten, en begeleidt stiltewandelingen voor liefhebbers. Met z’n drieën begeleiden ze de tafelgesprekken.
De weekends zitten altijd vol, met vooral hoogopgeleide, vrouwelijke Randstedelingen tussen de 23 en 35 jaar. Velen noemen zich niet gelovig. Alleen een kruis aan de muur op de gang en een Bijbel in het nachtkastje herinneren hen eraan dat het Stiltehuis christelijke wortels heeft. Dat vindt Scholte genoeg. “Religiositeit leef je. De hartelijke manier waarop Thomas en Annelieke – grotendeels onbetaald − onze gasten ontvangen, heeft al een religieuze lading. Iedereen is welkom. We luisteren naar de existentiële vragen van de bezoekers en scheppen de voorwaarden om ze te laten ontdekken wie ze ten diepste zijn. De een noemt dat God, de ander de Bron. Sommigen zeggen na een paar weekenden dat ze met meer aandacht zijn gaan leven en gelukkiger zijn geworden. Dat is ontzettend religieus.”
“Het zit ‘m vooral in hoe we leven”, beaamt Volman. “In individuele gesprekken komt religie weleens expliciet aan de orde als mensen er zelf over beginnen, maar daarbuiten niet. Zelf ben ik hier binnengekomen als atheïst. Inmiddels durf ik mezelf wel religieus te noemen. Doctrines en de kerk als instituut spreken me niet aan, maar als een religieuze traditie je kan helpen om erachter te komen wie je werkelijk bent, vind ik dat heel waardevol. Dat riep bij mij het verlangen op om ook een spirituele weg te gaan. Eerst heb ik een jaartraject Tibetaans boeddhisme gedaan; nu volg ik een opleiding tot geestelijk begeleider bij het Titus Brandsma Instituut. Daar verdiepen we ons in de mystieke kant van de joods-christelijke traditie.”

Streng
Stilte zien de initiatiefnemers dus niet als doel op zich, maar als middel om mensen dichter bij hun kern te brengen. Dat kan een groot effect hebben op hun manier van leven. “Bijna in elke groep zitten wel een of twee mensen die na een of meerdere verblijven hier andere keuzes maken”, aldus Scholte. “Ze beseffen bijvoorbeeld dat ze niet gelukkig worden van een bliksemcarrière, en kiezen voor ander soort werk met minder inkomen maar meer voldoening.”
Trainer Karlijn Scheffers (28) uit Amsterdam kwam het Stiltehuis deze zomer op het spoor nadat ze was gestopt met een drukke baan en geen rust kon vinden. “De eerste dag werd ik gek van mijn eigen gedachten, want ik had mezelf opgelegd om helemaal niets te doen. In het tafelgesprek vroeg Jacques: ‘Waarom ben je zo streng voor jezelf?’ De volgende dagen ben ik gaan lezen, wandelen en voor het eerst sinds jaren gaan dichten en tekenen. Ik kwam weer in contact met mezelf. Ik had altijd gedacht dat ik iets moest presteren om er te mogen zijn, maar in de stilte ontdekte ik dat ik al goed was zonder iets te doen. Als een ander mens kwam ik terug. Ik ben met meer aandacht gaan leven, zet bijvoorbeeld de tv niet meer aan tijdens het eten. In mijn werk kies ik voor ‘bewust ondernemerschap’. Ik begin de dag met meditatie en voel wat ik moet doen: het maken van een wandeling, het schrijven van een plan of iemand ontmoeten. Ik wil naar mezelf luisteren in plaats van als een kip zonder kop te handelen.” Eén bezoek aan het Stiltehuis was voor haar genoeg. “Nu wil ik de maatschappij weer in, iets toevoegen aan de wereld.”
Ongeveer de helft van de bezoekers komt terug, zoals Marloes Masters (27) uit Amsterdam. Sinds september vorig jaar is ze zes keer in het Stiltehuis geweest. “Ik ben altijd op zoek naar prikkels, om niet te hoeven voelen wat er is. Vrienden zeiden dat het Stiltehuis goed voor me zou zijn. Ik zag op tegen de stilte, maar die bleek ik juist heel fijn te vinden. Eindelijk was het eens niet zo chaotisch in mijn hoofd. De strakke dagstructuur deed me ook goed. Ik vond het altijd burgerlijk om dingen op vaste tijden te doen. Nu probeer ik thuis ook elke dag op dezelfde tijd te eten en ga ik tussen de middag met collega’s lunchen. Ik ben ook gaan mediteren, omdat ik dat prettig vond tijdens de stilteweekenden.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda