FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 21 August 2014 12:08

IJslanders geloven in God, de natuur, elfjes en zichzelf

Natuurreligie Ásatrú groeit als kool Natuurreligie Ásatrú groeit als kool Tekst: Yayeri van Baarsen Beeld: Silke Schurack

De meeste IJslanders zijn luthers, maar in de kerk komen ze amper. Geloven kan in het dunstbevolkte land van Europa op vele manieren: in de kerk en God, in de oude heidense goden en de natuur, in elfjes, of gewoon in jezelf.
Met zijn 74,5 meter torent de Hallgrímskirkja, IJslands hoogste en best bezochte kerkgebouw, boven Reykjavik uit. Een vrouw bespeelt het pijporgel, maar slechts zes mensen zitten in de banken – waar plaats is voor 1200 personen – en luisteren aandachtig. De overige dertig bezoekers zijn gewapend met telefoons en camera’s. Ze zijn meer geïnteresseerd in het maken van foto’s van het futuristische bouwwerk dan in bezinning.

Wel kerkelijk niet kerks
De Hallgrímskirkja wordt in verschillende reisgidsen over Reykjavik aangegeven als een verplichte attractie. De kerk kan dan ook rekenen op honderdduizenden bezoekers per jaar. Voor veel andere van de meer dan 350 kerken in IJsland is dat niet het geval. Op het eiland Papey staat de oudste en kleinste houten kerk van het land. De laatste dienst daar, een begrafenis, was in 2003. De enige bezoekers zijn toeristen die in hun zoektocht naar papegaaiduikers op het 60 vierkante meter grote gebedshuis uit 1807 stuiten.
De religieuze situatie in IJsland is, net als in andere Scandinavische landen, enigszins paradoxaal. De men-sen zijn er kerkelijk, maar niet kerks. Bij hun geboorte worden IJslanders automatisch lid van de evange-lisch-lutherse staatskerk. Hoewel ruim driekwart van de 320.000 IJslanders tot deze kerk behoort, geeft bijna 90 negentig procent van hen aan nauwelijks of nooit een kerkdienst te bezoeken. Godsdienstsociologen spreken in zo’n geval van vier-wielen-christendom; gelovigen bezoeken de kerk alleen als ze daar op vier wielen kunnen komen: in de kinderwagen, trouwkoets of lijkwagen.
In de praktijk vinden kerkelijke rituelen steeds vaker plaats buiten het kerkgebouw. Árni Svanur Daníelsson, predikant van de lutherse kerk in Reykjavik, heeft net een baby gedoopt in het huis van haar ouders, terwijl familieleden in Noorwegen via live-streaming meekeken. “Tegenwoordig wordt het merendeel van de baby’s thuis gedoopt,” zegt hij. “Door internet proberen we meer mensen erbij te betrekken zodat zij hun band met de kerk behouden. We zijn meer online actief, zo kunnen mensen mij ook per email om raad vragen.”

Dienst voor motorrijders
In Kópavogur heeft hoofdpredikant Gunnar Sigurjónsson zo zijn eigen manier om bezoekers naar de kerk te krijgen. Gekleed in een zwart leren gilet met op de achterzijde het embleem van de Salvation Riders MC over zijn bloes met boordje, verwelkomt hij sinds 2006 jaarlijks honderden motorrijders in de Digraneskirkja voor de motormis. “Ik rij zelf ook motor en dacht dat een themadienst de mensen aan zou spreken."

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda