FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 19 August 2014 10:16

De tocht van Henk de Velde

Zin in de natuur 4: Op het water Zin in de natuur 4: Op het water Tekst: Bert van der Kruk Beeld: Frank Penders

Op het water ontmoet zeezeiler Henk de Velde de grootsheid die hij toch maar weer gewoon God is gaan noemen. “De zee geeft mij rust. Pas als ik helemaal geen land meer zie, denk ik: nu kan me niks meer gebeuren.”
Zeezeiler Henk de Velde (65) zeilt niet meer. Al een aantal jaren geleden heeft hij zijn trimaran Juniper, waarmee hij over de wereldzeeën zwierf, verkocht. Tegenwoordig vaart hij op een motorschip dat hij de naam Solitario gaf. Hij hoeft geen records meer te halen, hij hoeft niet langer op een never ending voyage te zijn, maar varen zal hij.
Afgelopen winter lag zijn 14 meter lange schip in de plezierhaven van Kampen, eigenlijk als een vreemde eend in de bijt. Net voor zijn vertrek richting kaap Finistère in Noordwest-Spanje, waar hij tot het eind van het jaar wil blijven, spreek ik hem op deze boot die tegelijk zijn huis is. “Een stenen huis, ik moet er niet aan denken. Terreur van de voordeur. Ik begrijp dat mensen zo’n voordeur zoeken en de eigen wereld daarachter, hun micro environment, maar voor mij is het niks. Ik ben een reiziger. De afgelopen vijftig jaar heb ik ongeveer drie jaar in een huis gewoond en dat was lang genoeg.”
Hij wijst naar de overkant van de IJssel. Daar is hij geboren, in IJsselmuiden. In een gewoon protestants gezin, met een vader die veertig jaar op dezelfde melkfabriek heeft gewerkt. Verder in de familie wat kleine boeren en zo, maar geen enkel spoortje van zeevaarders of reizigers. “Ik ben zomaar komen aanwaaien.” Terwijl hij praat, gaan geregeld zijn handen de lucht in, vragend, afwachtend. Hij laat stiltes vallen en stelt, meestal net voor de interviewer dat kan doen, zelf de vragen.

Waar het water naartoe stroomt
“Ik weet nog goed dat ik als jongen van dertien, veertien op weg naar school in Kampen midden op de IJsselbrug stond te kijken. De brugwachter vroeg of ik misschien iets verloren had. Maar nee, zei ik, ik ben aan het kijken waar het water naartoe stroomt. Dat doe ik eigenlijk nog steeds. Ik ben nog steeds bezig met een jongensdroom.
Als kind las ik over verre reizen, grote boten op weids water. Die wereld kende ik helemaal niet. De schepen op de IJssel kende ik; dat was mijn wereld. Het Ganzediep. Toen ik op mijn vijftiende als lichtmatroos op de koopvaardij ging werken, had ik de zee nog nooit gezien. Varen was mijn manier om iets van de wereld te zien. Dat wil ik nog steeds. Als ik vaar, wil ik ergens heen. Ik moet een doel hebben.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda