FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
donderdag, 07 August 2014 10:50

'Een stiltecentrum in een schnitzelparadijs'

Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Museum Beelden aan Zee, Scheveningen Tekst & Beeld: José Vorstenbosch

Museum Beelden aan Zee in Scheveningen is een buitenbeentje. Een particulier museum dat vooral op vrijwilligers drijft. Maar bovenal een museum met een schitterende collectie en dito exposities. Deze zomer toont het museum in Scheveningen en op de Lange Voorhout in Den Haag werk van  hedendaagse Franse kunstenaars. Titel van de expositie: ‘Grandeur’.

’Wij hebben echt fans. Dat komt door wat er in het museum te zien is, maar ook door de sfeer. Bezoekers voelen zich serieus genomen door de vrijwilligers. Dat is nog steeds de mentaliteit van de oprichters: eenieder die de moeite neemt om hier binnen te komen, moeten wij goed behandelen.”
Vanuit zijn werkkamer kan Jan Teeuwisse, directeur van Museum Beelden aan Zee in Scheveningen, de bezoekers voorbij zien komen. “Zij vormen de kurk waar dit museum op drijft.” Hij omschrijft ze als het “doorsnee Nederlands museumpubliek”. Zo’n 70.000 mensen vinden jaarlijks hun weg naar het museum in de duinen. “Dat kunnen er 100.000 worden, maar dan moeten we in de winter iets gaan organiseren. Als het hier twee maanden sneeuwt, komt er niemand.”
Het museum is in meerdere opzichten uniek in ons land. “We richten ons alleen op beeldhouwkunst. Daarnaast is het één van de weinige particuliere musea in Nederland. We draaien op de publieksinkomsten. Ook de organisatievorm is bijzonder: wij zijn een vrijwilligersmuseum met een kleine betaalde staf.”

In de duinen
Beelden aan Zee is in 1994 opgericht door het verzamelaarsechtpaar Theo en Lida Scholten. Ze wilden hun fascinatie voor beeldhouwkunst overbrengen op een breed publiek. Eigenlijk hadden ze een klein Kröller-Müller in Bilthoven voor ogen, op de plek waar ze zelf woonden en hun collectie was ondergebracht. Maar een buurman procedeerde tot aan de Hoge Raad en uiteindelijk hebben ze verloren. Inmiddels verhuisd naar Scheveningen wees een bevriende beeldhouwer hen op een stukje duingebied. “Scholten ging de volgende dag naar de burgemeester en zei dat hij daar een museum wilde bouwen. Omdat Den Haag in die tijd bezig was het door projectontwikkelaars verpeste Scheveningen te upgraden, viel dat in goede aarde. Binnen een jaar was het museum een feit.” Het gebouw, in samenspraak met het echtpaar ontworpen door de architect Wim Quist, is als een soort sculptuur in de duinen ingegraven. Geen airconditioning, maar ramen die open kunnen, sobere materialen als natuursteen en schoon beton, dat waren hun keuzes. “Ze hebben de kinderen met hun instemming zelfs volledig onterfd om dit mogelijk te maken. Het museum was hun grote kind. ”
Het vermogen dat Theo Scholten als zakenman verdiende – hij bedacht onder meer de MAKRO en was CEO van vermogensbeheerder Robeco – besteedde het echtpaar vanaf eind jaren zestig aan het verzamelen van beeldhouwkunst. Teeuwisse: “Ze hadden altijd zelf contact met de kunstenaars en gingen tijdens zakenreizen op atelierbezoek. Zij koos de beeldhouwer, hij deed de onderhandelingen. Van alle kunstenaars legde zij een documentatie aan.” Theo Scholten is in 2005 vrij plotseling overleden, zijn vrouw is inmiddels 92. “Ze is nog steeds nauw betrokken bij het museum. Als ik een nieuw beeld wil kopen, bespreek ik dat altijd met haar. Ze komt naar de bestuursvergaderingen en werkt elke dinsdag voor de documentatie.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda