FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
dinsdag, 22 July 2014 02:00

Dichten is het slijpen van een mes

Met Menno Wigman terug naar Santpoort-Zuid Met Menno Wigman terug naar Santpoort-Zuid Tekst: Nico Keuning, Beeld: Aya Musa

Er dreigt onweer als ik per trein over het ‘dodenlijntje’ van Heiloo naar Santpoort-Zuid reis, de spoorlijn in het bosrijk gebied van psychiatrische inrichtingen, waar jaarlijks vele patiënten zich voor de trein werpen. Vandaag komt de trein precies op tijd aan. Op het station ontmoet ik de dichter Menno Wigman (1966), die hier opgroeide op enkele honderden meters van ‘het gesticht’. Een intrigerende plek en een fascinerend gegeven dat hem nog steeds bezighoudt. 

De wolken zijn verdwenen. De lucht is blauw. We steken het spoor over naar de rand van het dorp. Achter een grasveld tekent zich wat onbestemde nieuwbouw af. “Daar stond mijn lagere school,” wijst Wigman. “Ik herinner me de zwartgeteerde planken.” Op de hoek staat een herdenkingsmonument voor de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog. Boven de zitbanken op elk uiteinde van de lage muur staat een spichtige lantaarn. In ruw zandsteen is een strofe van de dichter J.C. Bloem gebeiteld. Bloem in Santpoort-Zuid. Wat een entree. De kleine Menno liep er dagelijks langs als hij naar school ging. En later fietste hij er voorbij, als tiener op weg naar de ‘wachtkamer’ op het station, de hang out voor jongeren die rookten, dronken, praatten over popmuziek. Nummers als Stations van Crass, Faith van The Cure. “Op de middelbare school begon ik te schrijven,” vertelt Wigman. “Artikelen, aanklachten, teksten voor een punkbandje. Heel soms ook een gedicht. Ik had een eigen punktijdschrift, schreef verhalen, satire, gedichten over hoe saai het op school tijdens de les was.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda