FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 14 May 2014 10:27

Vrijgemaakte klanken met zwarte ondertoon

Het succes van de excentrieke zanger Blaudzun laat zich niet makkelijk verklaren. Het succes van de excentrieke zanger Blaudzun laat zich niet makkelijk verklaren. Tekst: Tom Engelshoven, Beeld: Blaudzun

Het succes van de excentrieke zanger Blaudzun laat zich in eerste instantie niet makkelijk verklaren. Toch is zijn onlangs verschenen vierde album Promises Of No Man’s Land nu al weer een grotere triomf dan de vorige, zijn alom bejubelde doorbraakplaat Heavy Flowers uit 2012.

Blaudzuns markante hoofd, met de hoornen bril, de ravenzwarte haren in coupe jaren nul en het uit een stripverhaal geknipte baardje, geniet algemene bekendheid. Sinds de NOS het titelnummer van zijn nieuwe album gebruikte als tune voor de dagelijkse nabeschouwingen van de Olympische Winterspelen in Sotsji, is zijn muziek tot in de breedste lagen van de bevolking doorgedrongen. Hoe een voormalig lid van de Pinkstergemeente uitgroeide tot held van het alternatieve Nederlandse poppubliek. ‘Het is de schuld van God.’

Voor het muziekblad OOR vroeg ik Blaudzun ooit of mensen hem een rare man vinden. Zijn antwoord: “Ik krijg wel opmerkingen over mijn kapsel en mijn bril. Maar het is geen gimmick. Ik sta ’s ochtends zo op en zo ga ik ook naar bed. Ik zou het jammer vinden als mensen denken dat ik een pakje aantrek. Zij die me tegenkomen en met me praten, weten binnen drie seconden dat dat niet zo is.” Zo’n hoornen bril, die droeg hij ook al toen hij elf was. Het heeft iets onwaarschijnlijks dat de zanger, die in oktober veertig wordt, getrouwd is en vader van twee kinderen, überhaupt een ster werd. Blaudzun, zijn echte naam is Johannes Sigmond, is principieel en wars van populisme. Hij provoceert of choqueert niet (zoals Anouk), doet geen poging het publiek te charmeren (zoals Ali B.) en in spelletjesprogramma’s of tv-talentenjachten zal hij nooit opdraven (zoals Marco Borsato), ook niet als jurylid. Hij is geen sexy tieneridool. Hij is robuust. Niet alleen qua gestalte, maar ook qua mentale instelling. In dat opzicht heeft hij wel iets van een tanker, die niet afwijkt van een eenmaal ingezette koers en gestaag op zijn bestemming afgaat. Zonder compromissen. “Dat vinden heel veel mensen niet leuk. Ook muzikanten met wie je werkt.” Muzikaal gezien is hij dus geen polderaar, eerder welbewust een dictator, hoewel hij ook graag samenwerkt met zijn band, waarin zijn broer Jakob Sigmond als zijn rechterhand fungeert. “Ik vind het wel te gek om samen muziek te maken, dat weer wel ... samen.”

Steile ouderling
In sommige opzichten heeft hij de steilheid van een Veluwse ouderling. Niet zo gek, want hij groeide op in het Gelderse dorp Renkum in een muzikaal gezin, dat lid is van lid van de Pinkstergemeente. Thuis slingerden instrumenten als gitaar, banjo en ukelele rond. Daar komt ook dat ‘samen muziek willen maken’ vandaan. “De Pinkstergemeente is geen kerk van orgels, maar van drumstellen en gitaren”, vertelde hij ooit in Vrij Nederland. Tegen mij: “Ik ben ook gewoon opgegroeid met metal en grunge. Maar in de Pinkstergemeente was de muziek jubelend, en altijd up tempo, alles standje tien, zeg maar.” Ze speelden het typische EO-jongerendagrepertoire, “met een vleugje oude gospel en slappe aftreksels van de Borsato-sound, met veel halleluja erin”. Dat werd in de Pinkstergemeente vol overgave gedaan en als de ouderen na de dienst aan de koffie gingen, maakten de jongeren metal in de kelder. Blaudzun: “Als kind had muziek voor mij altijd met God of Jezus te maken. Muziek was in de Pinkstergemeente bijna altijd reclame maken voor het geloof. Dat is iets waar ik heel allergisch voor ben. Was ik toen al.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda