FacebookTwitterLinkedIn
maandag, 07 April 2014 12:54

Pater Frans van der Lugt vermoord in Syrië

'Ik blijf bij mijn mensen' 'Ik blijf bij mijn mensen' Tekst: Nuweira Youskine, Beeld: Kerk in Nood

Pater-jezuïet Frans van der Lugt is maandag op 75-jarige leeftijd omgekomen in Homs, de Syrische stad waar hij al zeker vijftig jaar werkte. Gewapende mannen ontvoerden hem maandagochtend uit zijn woning en hebben hem twee keer in het hoofd geschoten. Het motief van de daders is vooralsnog onduidelijk.

In januari deed Van der Lugt nog een noodoproep vanuit de Syrische stad, vanwege de heersende hongersnood daar. Ondanks de hevige gevechten in het land weigerde de pater Homs te verlaten. "Ik blijf bij mijn mensen. Ik ben de herder van mijn schapen", luidde zijn antwoord destijds.

Syrië is in enkele jaren veranderd van een vreedzame, religieuze oase in een hel, schrijft Nuweira Youskine in het maart-nummer van Volzin:

Het is rustig in de moskee. Slechts een paar mensen, een winterzonnetje valt door de ramen naar binnen. Een bijna magische kalmte ligt over de brede tapijten en gekalligrafeerde stenen. Dan spitst mijn linkeroor zich. Er klinkt een harde explosie die vrij dichtbij lijkt. Het contrasteert nogal met de sereniteit binnen. Een dag later hoor ik, dat er inderdaad niet ver van de Ommayadenmoskee een raket viel.

Dit is de huidige werkelijkheid in de Syrische hoofdstad Damascus: enerzijds het leven dat gewoon door lijkt te gaan. Anderzijds de wetenschap, dat je voortdurend op je hoede moet zijn. Elk moment kan het mis gaan.

Geen sektarisme
Bovenstaand tafereel vond afgelopen winter plaats, toen wij met een kleine delegatie naar het oorlogsland waren vertrokken. In Nederland was door de stichting Help Syrië de Winter Door binnen een maand zo'n 80.000 kilo aan goederen verzameld. Onze taak bestond was het, erop toe te zien dat de dekens, kachels, kleding en het voedsel ook daadwerkelijk bij de Syrische bevolking terecht kwamen Ik was dankbaar voor de uitnodiging om mee te gaan. Syrië was ooit mijn tweede thuisland: ik studeerde er van 2003 tot 2005, het Syrisch Arabisch is me vertrouwd en tot de oorlog in 2010 begon, was ik er elke vakantie te vinden. Eén van de grootste charmes van het land was dat er geen religieus sektarisme leek te bestaan. Ergens in het begin van mijn verblijf in 2003 liep ik door één van de charmante steegjes in de hoofdstad. Daar zag ik hoe een priester en een imam per ongeluk bijna tegen elkaar op botsten, elkaar vervolgens breed lachend op de schouders klopten en in een geanimeerd gesprek verwikkeld terugliepen naar hun respectievelijke gebedshuizen.

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda