FacebookTwitterLinkedIn
  • VOLZIN 2019: NUMMER 1

    VOLZIN 2019: NUMMER 1

      Volzin organiseerde in samenwerking met Tilburg University een schrijfwedstrijd. Thema was: ‘Kunst
    02 januari 2019 - Lees meer
woensdag, 02 April 2014 11:55

'Door de filmen houd ik mijn geloof levend'

Menno Otten: “Mijn ouders hebben me geleerd dat zoeken een vorm van maken is" Menno Otten: “Mijn ouders hebben me geleerd dat zoeken een vorm van maken is" Tekst: Anton de Wit, Beeld: Menno Otten

Jonge mannengezichten, verlicht door het oranje schijnsel van straatlantaarns: Menno Otten maakte een film over de Semana Santa-processie in Málaga. Een film zonder woorden. “Door mijn camera erop te richten ontdek ik schoonheid, verstilling in alle dingen. We leven in zo een mooie wereld. Als ik niet film, vergeet ik dat weleens.”

Slechts de stemmen verraden waar we ongeveer zijn. Er wordt gelachen en gekeuveld in uitgelaten Spaans. We staan midden in de menigte; om ons heen jonge mannengezichten, verlicht door het oranje schijnsel van straatlantaarns. Een jongen neemt een grote teug uit een halveliterblik mierzoete energydrink. Een andere jongen uit een jerrycan water. Dan klinkt een bel: als één man zakt de menigte door de knieën. De stemmen verstommen. Nog een bel. Met al hun kracht tillen de mannen iets zwaars op, om het te laten rusten op de schouders. Trommels beginnen te roffelen in een statige cadans. De gezichten verstrakken. Eén van de dragers neemt nog een paar vlugge hijsen van zijn sigaret. De stoet zet zich langzaam in beweging. Plechtig. Gedragen.

Heel emotioneel
Met deze scène opent de korte film Via Dolorosa van filmmaker Menno Otten, die afgelopen december in première ging op het documentairefestival IDFA. Voor de opnames reisde Otten naar Málaga, Zuid-Spanje, waar jaarlijks tijdens de Semana Santa – de Goede Week voor Pasen – vele processies plaatsvinden. Het idee voor Via Dolorosa, zo vertelt de jonge regisseur in zijn appartement in de Amsterdamse Baarsjes, ontstond bij toeval tijdens een familiebezoek in Spanje. De tante bij wie hij verbleef tipte het evenement, maar hij ging met tegenzin.

“Ik had die nacht slecht geslapen, was leeg en moe. Toen ik daar kwam, had ik het gevoel in een carnavalsoptocht te zijn beland. Ik vond het nogal een commerciële poespas. Ik hoorde harde muziek, getrommel, de lampen schenen fel. En ik herinner me dat ik het allemaal niet in me toeliet. Tot op het moment dat de mannen kwamen – de dragers in de processie. Ik zag hun gezichten, de ernst van hun blik. Toen kwam het pas in de volheid bij me binnen. Ik werd tot mijn eigen verbazing heel emotioneel. Die emotie kon ik helemaal niet plaatsen. Achteraf denk ik: ja, ik voelde God daar toch heel sterk. Niet in de poespas er omheen, maar in de gezichtsuitdrukking van die mannen. Dat is de kern van de Semana Santa.”

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda