FacebookTwitterLinkedIn
woensdag, 08 January 2014 15:24

Vertrouwen is elkaar de waarheid vertellen

Enis Odaci in de Volzin-Schrijfwedstrijd Enis Odaci in de Volzin-Schrijfwedstrijd

In Hengelo woont een puberende knul. Hij heeft weinig vrienden omdat hij mindervalide is. Als peuter heeft hij polio opgelopen. In zijn moederland, Turkije, deden ze toen nog niet zo aan inentingen. Als puber wankelt hij nu vaak tussen twee culturen. Zijn vader werkt in een drieploegendienst, komt onregelmatig thuis. Hij heeft weinig aansluiting bij de Nederlandse samenleving. Zoonlief heeft weliswaar een zwak gestel, maar een goed werkend brein. Zijn Cito-score: atheneum. In de binnenstad zit er een, maar die kent drie etages. De jongen meldt zich ondanks zijn handicap aan. De vader annuleert echter een dag later de inschrijving. Vader gelooft niet dat zijn zoon al die trappen kan nemen, met twee elleboogkrukken. Hij vindt een middelbare school in de buurt die gelijkvloers is. Niveau: mavo. De jongen begrijpt het niet, hij was toch juist niét anders? Hij kijkt uit het slaapkamerraam en probeert ergens in de hemel hulp te zoeken.

Een dag later belt de directeur van het atheneum. Hij heet meneer Davids. Hij heeft gehoord van de annulering en wil op bezoek komen. Die avond ziet de jongen dat zijn vader de les wordt gelezen zoals nog nooit iemand hem de les heeft gelezen. Meneer Davids verheft zijn stem: “Dit is Nederland!” Zijn vuist slaat hard op tafel. De puber is doodstil. “Hier heeft iedereen kansen. Voor uw zoon bouwen wij desnoods een lift in ons gebouw!” De jongen kan het niet geloven. Een lift? Speciaal voor hem? “Uw zoon zal bij ons zijn diploma halen, gelooft u mij op mijn woord.” Vanaf dat moment zijn vader en zoon gelijktijdig en volledig ingeburgerd. Vertrouwen is elkaar de waarheid vertellen.


Dit autobiografische verhaal is een deel van het zesluik over vertrouwen waarmee Enis Odaci een eerste prijs won bij de Volzin-schrijfwedstrijd. Odaci kwam op tweejarige leeftijd van Turkije naar Nederland, waar hij in het speciaal onderwijs belandde omdat hij aan polio leed. Pas toen hij na zijn studie als verkeerskundige aan de slag kon, voelde hij zich naar eigen zeggen voor het eerst betekenisvol voor de maatschappij. Toen na de aanslagen van 9/11 de discussie over de islam losbarstte, kon hij niet aan de zijlijn blijven staan. Hij verdiepte zich in zijn geloof en richtte in 2008 de stichting Humanislam op: “Godsdienst is meer dan een discussie over hoofddoekjes en spijkerbroeken. We vragen mensen: wat doe je met je overtuiging voor de samenleving? Prima dat God jou inspireert, maar hoe laat je de samenleving de vruchten ervan plukken?” Een jaar later kwam hij in contact met de Hengelose dominee Herman Koetsveld, een ontmoeting die uitmondde in Koetsveld en Odaci. Met hun samenwerking willen zij laten zien dat het draait om vertrouwen, dat elke levenshouding en levensbeschouwing een bijdrage kan leveren aan onze samenleving.

Benieuwd naar de rest van het zesluik of de andere winnende verhalen? Lees het in Volzin 24! (Nog geen abonnee maar toch benieuwd naar het vervolg? Bestel nu hier een gratis proefnummer)

Login om meer te lezen
Log in om reacties te plaatsen

Doorzoek de website

 

 

Agenda