Weltschmerz

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:

apocalypsPlotseling waren ze overal: de tekenen van het einde der tijden; de vier ruiters van de Apocalyps. Overal in de binnenstad moesten sociale en culturele initiatieven wijken voor grote winkelketens. Caissières werden vervangen door zelfscankassa’s. Bezorgstudenten en restaurants moesten op een houtje bijten, terwijl een handjevol Thuisbezorgdbazen slapend rijk werd. Nog even en we waren weer terug in de tijd van slavernij, maar dan verborgen achter het onschuldige masker van het consumptiekapitalisme. Google scande onze gezichten, Facebook bracht een eigen munteenheid uit en nam de wereldeconomie over. En van ons laatste geld vlogen we voor spotprijzen naar exotische locaties die geen bal meer aan ons toerisme verdienden, omdat alles via belastingparadijzen rechtstreeks werd doorgesluisd naar het hoofdkantoor van Airbnb in Californië. De broeikasgassen van al dat gereis brachten de opwarming van de aarde, die inmiddels toch al niet meer te stoppen was, naar nieuwe hoogtepunten. Enge mannen die schreeuwden dat het ‘hun’ schuld was, kwamen aan de macht en het volk juichte: de verlosser is hier! Een holocaustoverlevende waarschuwde in de krant de mensheid: denk niet dat jullie wereld niet kan instorten zoals de onze deed; ook wij waanden ons veilig.

De wereld is oud aan het worden, denk ik terwijl ik hoofdschuddend door de straten van Utrecht slenter. En ineens komt er een liedje op in mijn hoofd dat ik al zeker tien jaar niet gehoord heb (het was dan ook geen bijzonder goed liedje): “Volgens papa gaat de wereld naar de klote / volgens papa is er geen redden aan / maar papa ik wil u niet graag geloven / want papa ik heb nog 60 jaar te gaan.” Als ik besluit het nummer verder te luisteren, blijken de gelijkenissen tussen mij en ‘papa’ confronterend groot: “Volgens papa verdubbelt de bevolking / en is over 50 jaar de aarde vol / onder een dikke laag van CO2-bewolking / verstikt de aarde – en ontploft de wereldbol.”

Over een paar maanden word ik dertig. Ik zou niet de eerste zijn die op zijn dertigste plots begint te preken dat het einde de tijden nabij is. “Ik verzeker jullie: deze generatie zal zeker nog niet verdwenen zijn wanneer al die dingen gebeuren,” riep iemand tweeduizend jaar geleden al. Misschien is de wereld wel helemaal niet oud aan het worden, misschien ben ik het zelf.