Smalltalk

‹ Terug naar overzicht
Geplaatst op:

womanWe zaten op het terras toen het er weer eens op uitdraaide. Twee jongemannen – waar moesten ze het anders over hebben dan de meisjes en vrouwen op wie hun gezamenlijk oog gevallen was? Een terugkerend thema, koetjes en kalfjes, smalltalk. We gaan er lichtvaardig mee om; iedereen heeft het er immers over. Maar wie de zaken licht neemt, loopt het risico zich aan zware zaken te vertillen. En deze zaak ís zwaar. De halve wereldbevolking komt ter sprake, en dan wordt er ook nog eens wat van gevonden! Beoordeling, objectivering, seksualisering, de mannelijke blik. Noem het allemaal maar op.

Daaruit komt dan weer een tegenbeweging voort, die zegt dat we rond zulke thema’s alarmbellen – trigger warning! – moeten ophangen en ze vervolgens vermijden. De zaak ‘vrouwen’ zou een vrouwenzaak zijn, aan hen voorbehouden. Maar als eenieder zich netjes met diens eigen hokje zou bezighouden, zonder uitspraken te doen over ‘andersoortigen’, dan werden groepen en denominaties een soort geheime genootschappen, waarin de mensen communiceren in een privétaal. De communicatie, die samenwerking en begrip juist mogelijk moet maken, brokkelt af. Politieke correctheid werkt verdeeldheid dus alleen maar in de hand.

Het kan anders met deze niet-zo-lichte zaken. We hebben behoefte aan een element van subversiviteit – ondermijning van binnenuit. Hoe zie ik dat voor me? Een kwestie van lastige vragen stellen. En dat hoeft niet altijd in de vorm van “hoe zou jij het vinden als …?” – je zo bekeken wordt, zo beoordeeld wordt, enzovoorts. Nee, we worden allemaal al bekeken en beoordeeld. Daar hebben vrouwen en minderheden helaas wel meer last van. Het oordelen op zich is niet het probleem; het zijn de termen en maatstaven van die beoordeling. Die zijn tergend vaak rolbevestigend, oncreatief en gladweg achterhaald. Waar komen die standaarden eigenlijk vandaan? En welke rol spelen ze in onze alledaagse ervaring?

Terug naar het terras. Ik wilde, nadat ik ze er zelf uit gewoonte weer eens ongevraagd bij geroepen had, van “de mooie vrouwen” af. Leuk en aardig, die ‘schone’ standaard, maar inmiddels een beetje vermoeiend. We slaan een andere richting in: waar speelt het schoonheidsideaal nog meer een rol? Toevallig kwam het vloerelement bij het turnen in me op. Daar focussen de mannen zich op acrobatische elementen en de vrouwen op dans. Hoe zit dat? Ik weet het niet, maar laten we het dáár eens over hebben.

Daniël Zevenhuizen (1996) is student filosofie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en peilt het geloof en ongeloof van zijn medemens in deze tijd.